maandag 13 februari 2017

Ongelooflijk

Ongelooflijk hè, waar ze vroeger toe in staat waren? Zoals toen bij die heksenverbrandingen. Die periode uit onze geschiedenis waarin onze voorvaderen zestigduizend onschuldige, machteloze vrouwen op de brandstapel gooiden, alleen omdat men geloofde dat ze schuldig waren? Omdat iemand dat zei. Maar goed dat we tegenwoordig een goed werkend rechtssysteem hebben. Een rechtssysteem waarbij je pas schuldig bent als dit is bewezen.

De Nederlandse publieke opinie is helaas nog niet zo ver. Als er iets gebeurt waarbij het makkelijk lijkt een dader aan te wijzen wordt al snel met een beschuldigende vinger gewezen. En wij? Wij maken van die beschuldiging meteen een veroordeling.

Ongelooflijk hè, dat de vader van een overleden baby blijft ontkennen dat hij zijn kind heeft vermoord? En dat terwijl iemand heeft gezegd dat dit wel zo is.
Ongelooflijk hè, dat er niets wordt gedaan tegen de school van de overleden puber, omdat zij van alles hebben gedaan om zijn zelfmoord te voorkomen?  En dat terwijl iemand heeft gezegd dat dit niet zo is.
Ongelooflijk hè, dat er zoveel Syrische vluchtelingen toegelaten worden in Nederland? En dat terwijl iemand heeft gezegd dat ze hier zijn om een aanslag te plegen.
Ongelooflijk hè, dat wij onze mening zo laten bepalen door die iemand?

We zien mensen die (misschien) iets slechts hebben gedaan, graag als door en door slecht. We groeien dan ook op met dat idee. De stiefmoeder van Sneeuwwitje is zwart, gemeen, onheilspellend en een echte schurk. En dat tegenover de onschuldige, lieflijke Sneeuwwitje. De stiefmoeder stopt alleen met haar kwaadaardige plannen als ze van een rots te pletter valt. Gelukkig maar, nu hoeft Sneeuwwitje haar hagelwitte geweten niet met Omo te wassen om het sprankelend wit te houden.

In sprookjes bestaat de wereld uit heroes en villains. De onschuldige en de schuldige. Maar in de echte wereld bestaan geen duistere stiefmoeders en stralende Sneeuwwitjes. Zelfs al is het soms geruststellend om te denken van wel. Er zijn slachtoffers (met een geweten variërend in 50 tinten grijs), verdachten en veroordeelden (met een geweten variërend in 50 tinten donkerder).

En de echte villains? Dat zijn de mensen die hun mening baseren op iemanden en voor het gemak die mening vergeten te nuanceren. Die mensen beoordelen en veroordelen voor een rechter dat doet. Die iemand als bewijs gebruiken. Alleen omdat dat beter in hun sprookje past.


Ongelooflijk hè, dat er nog steeds mensen zijn die in sprookjes geloven. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen