dinsdag 21 februari 2017

De ondergang van het tienermeisje

Als tienermeisje gaat je leven niet over rozen. Je hebt een lichaam vol aanhangsels waar je je geen raad mee weet. Spreken gaat helemaal niet. Door een beugeltje is het onmogelijk om je lippen elkaar te laten kussen. Bees, pees en emmen zijn onuitspreekbaar. Hierdoor is zelfs mompelen onverstaanbaar. Je beperkt je tot stamelen en giechelen. In je dagboek heb je stiekem een klassenfoto verstopt. Onder het licht van je nachtlampje zwijmel je weg bij de gedachte aan die ene leuke jongen in de klas die je alleen kunt vertellen hoe leuk je hem vindt als hij jouw neergeslagen ogen, rode wangen en onverstaanbaar gestampel kan interpreteren. Hij is net zo onbereikbaar als de mannen die jou vanaf de muren van je roze kamertje zwoel aanstaren. Je hebt jezelf omgeven door glimmende sixpacks, warrig gestylede kapsels en nonchalante lachjes.

Tienermeisjes worden groot. Ze groeien uit hun beugeltjes, onzekerheden en idolisaties. Toch blijft een tienermeisje in elke vrouw aanwezig. Als een extra ledemaat waar je je geen raad mee weet. Een stukje extra persoonlijkheid in winterslaap. Af en toe wordt ze wakker.

Bij mij gebeurde dat midden in de zomer. De ramen stonden open, de radio stond zachtjes aan. En toen kwam hij. Zijn muziek vrolijk, maar de tekst kwam zo hard binnen dat ik kippenvel kreeg.  Deze man vertelde mij niet hoeveel hij van haar hield, of van zichzelf. Hij vertelde over zijn eigen emoties, angsten en kwetsbaarheden. Hij dwong mij te luisteren naar hem en te kijken naar mezelf. Ik hield van wat ik hoorde, maar ik was niet tevreden met wat ik zag.

Geïntrigeerd zocht ik hem op. Deze man moest een charisma als Obama, een X-factor als Michael Jackson en een hunkgehalte als Justin Bieber hebben. Vanaf het scherm staarde een jongeman mij schaapachtig aan. Een onzeker glimlachje op zijn lippen. Een lang gezicht tussen een paar flaporen. Een slungelige man die nog in zijn eigen lichaam moest groeien. En terwijl ik stukje voor stukje mijn beeld van hem in elkaar puzzelde, verscheen daar omheen een roze randje.

Onwillekeurig stelde ik me voor hoe hij aanwezig zou zijn voor een fotoshoot om als hunk van de week opgevouwen het midden van de Tina te sieren. Ik zag hoe zijn lange vingers langzaam het strikje boven zijn geruite vest losmaakten. Hoe onder al dat wol een wit, gestreken hemd tevoorschijn kwam dat zijn iele borst verhulde. Hoe de roze gloed op zijn wangen paste bij de pasteltinten op de achtergrond.


Dit was het moment waarop mijn tienermeisje zich weer omdraaide in haar warme bedje, haar ogen sloot en weer in slaap viel. De winter blijkt eindeloos te duren als je je weer realiseert dat je weet hoe je je verstaanbaar moet maken en het belangrijker vindt wat je hoort. Als het uiterlijk er niet meer toe doet. Als sixpacks verhuld worden door bierbuikjes, fietskapsels norm worden en je vrolijk wordt van een oprechte schaterlach. Als kwetsbaarheid moed is geworden en intelligentie sexy is. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen