zaterdag 8 juli 2017

Ik, of

Ik ben niet
wie ik zeg te zijn.
Of
wie ik denk
dat ik ben.

Ik ben gewoon mezelf
zoals zoveel anderen
ik
denk en ik doe
zoals mezelf opgedragen.

Ben ik echt
wie ik wens te zijn?
Of
zijn mijn dromen
een stil verlangen?

Ben ik iemand anders?
anders dan al die anderen?
één
persoon met persoonlijkheid
en een ander verlangen.

zaterdag 10 juni 2017

Ver-mist

Schimmen kruipen
door de nacht
het is stil
terwijl je lacht
de lamp blijft donker
ook al staat hij aan
ik beweeg me
maar blijf staan
kou van de kachel
kou van het vuur
de klok ruist
het is 12 uur
voel je adem
je bent er niet
koude tranen
warm verdriet
er heerst hier
donker en kilte
mijn hoofd is leeg
muziek maakt stilte

zaterdag 13 mei 2017

Angel on fire

Angel on fire
just fucked up with a kiss
having a great desire
stomach is what I miss

As a heartbeat singing
butterflies that chase
everything he's bringing
will always amaze

these feelings inside
bring up golden tears
makes me want to hide
and give me so much fears

donderdag 27 april 2017

Foto



Op deze foto staat mijn oma met (zo ver ik weet) haar ouders en grootouders. De foto is wat groezelig, waardoor niet alle gezichten even duidelijk te zien zijn. Of de man achterin echt haar vader is weet ik dus niet. Zijn gezicht lijkt wat anders dan de andere foto's die ik van hem heb gezien. Vooral de sprekende, donkere ogen missen op deze foto.
Links staat een vingerafdruk. Zou nog te achterhalen zijn van wie?
De oma en de vader zijn duidelijk in het zwart. Of is het donkerblauw of donkergrijs? En de moeder? Wat draagt zij? Het lijkt alsof ik een patroon zie op haar kleding. En het meisje zelf? Geel misschien.

maandag 24 april 2017

Musical Monday: Awesome songs for awesome people


Katy Perry - Chained to the Rhytmn

*
***
*


Are we crazy?
Living our lives through a lens
Trapped in our white-picket fence
Like ornaments
So comfortable, we live in a bubble

So comfortable, we cannot see the trouble


Aren't you lonely
Up there in utopia
Where nothing will ever be enough?
Happily numb
So comfortable, we live in a bubble
So comfortable, we cannot see the trouble

*
***
*

zaterdag 8 april 2017

Mist

The misty air comes running
over hills and mountains big
through shadows, over water
to keep me out of sight

While knifes slide gentile
melts the snow, so cold
leaves traces, so moving
a memory of golden times.

This peaceful sight
won't you please disturb it
it's all I have left
to find my inner self

I can not cry these tears
they've been frozen for some time
I have lost my way to sunlight
mist keeps it out of sight

donderdag 30 maart 2017

Foto


Morgen is de geboortedag van mijn oma. Om dat te vieren vandaag (het is immers throw back thursday) een foto van haar. Deze foto is genomen in 1948, nee zij behoorde niet tot de entourage van Marie Antoinette (zeg, hoe oud denk je dat ik ben). Maar zij speelde gepassioneerd, samen met mijn opa, toneel. En dit prachtige kostuum was daar onderdeel van. Meer weet ik er niet vanaf. Behalve dan dat mijn opa aan die tijd en dat toneelspelen samen fantastische herinneringen heeft.

maandag 20 maart 2017

Musical Monday: Chuck Berry

*
**
***

His mother told him, "Someday you will be a man,
And you will be the leader of a big old band.
Many people coming from miles around
To hear you play your music when the sun go down.
***
**
*


Chuck Berry - Johnny B. Goode



zaterdag 11 maart 2017

Artist

I softly whisper
so I will not wake
the unseen life
underneath my wings

The prayers I say
are always the same
Give me light
Give me love

Then, I shed one tear
and make sure I
Am nothing but alright
am nothing but normal

Before she can turn
inside my little heart
I am who I'm supposed to be
artist of my own face

donderdag 23 februari 2017

Foto

Toen ik een paar weken geleden besloot dat ik weer eens wat meer van die prachtige oude foto's op mijn blog moest zetten wist ik niet dat kort daarna mijn opa zou overlijden. Die prachtige oude foto's verschenen nu opeens op een groot scherm in een uitvaartcentrum, begeleid door muziek. Een steeds troebeler wordend beeld. Vertrouwd en tegelijkertijd vreemd.


Deze foto is uit 1946. Ik vind het een prachtige foto. Niet alleen om die mooie blik in zijn ogen. Ook omdat het al helemaal opa is. En omdat ik er het ene moment mijn moeder in terugzie, het andere moment mijn oudste broer. 

dinsdag 21 februari 2017

De ondergang van het tienermeisje

Als tienermeisje gaat je leven niet over rozen. Je hebt een lichaam vol aanhangsels waar je je geen raad mee weet. Spreken gaat helemaal niet. Door een beugeltje is het onmogelijk om je lippen elkaar te laten kussen. Bees, pees en emmen zijn onuitspreekbaar. Hierdoor is zelfs mompelen onverstaanbaar. Je beperkt je tot stamelen en giechelen. In je dagboek heb je stiekem een klassenfoto verstopt. Onder het licht van je nachtlampje zwijmel je weg bij de gedachte aan die ene leuke jongen in de klas die je alleen kunt vertellen hoe leuk je hem vindt als hij jouw neergeslagen ogen, rode wangen en onverstaanbaar gestampel kan interpreteren. Hij is net zo onbereikbaar als de mannen die jou vanaf de muren van je roze kamertje zwoel aanstaren. Je hebt jezelf omgeven door glimmende sixpacks, warrig gestylede kapsels en nonchalante lachjes.

Tienermeisjes worden groot. Ze groeien uit hun beugeltjes, onzekerheden en idolisaties. Toch blijft een tienermeisje in elke vrouw aanwezig. Als een extra ledemaat waar je je geen raad mee weet. Een stukje extra persoonlijkheid in winterslaap. Af en toe wordt ze wakker.

Bij mij gebeurde dat midden in de zomer. De ramen stonden open, de radio stond zachtjes aan. En toen kwam hij. Zijn muziek vrolijk, maar de tekst kwam zo hard binnen dat ik kippenvel kreeg.  Deze man vertelde mij niet hoeveel hij van haar hield, of van zichzelf. Hij vertelde over zijn eigen emoties, angsten en kwetsbaarheden. Hij dwong mij te luisteren naar hem en te kijken naar mezelf. Ik hield van wat ik hoorde, maar ik was niet tevreden met wat ik zag.

Geïntrigeerd zocht ik hem op. Deze man moest een charisma als Obama, een X-factor als Michael Jackson en een hunkgehalte als Justin Bieber hebben. Vanaf het scherm staarde een jongeman mij schaapachtig aan. Een onzeker glimlachje op zijn lippen. Een lang gezicht tussen een paar flaporen. Een slungelige man die nog in zijn eigen lichaam moest groeien. En terwijl ik stukje voor stukje mijn beeld van hem in elkaar puzzelde, verscheen daar omheen een roze randje.

Onwillekeurig stelde ik me voor hoe hij aanwezig zou zijn voor een fotoshoot om als hunk van de week opgevouwen het midden van de Tina te sieren. Ik zag hoe zijn lange vingers langzaam het strikje boven zijn geruite vest losmaakten. Hoe onder al dat wol een wit, gestreken hemd tevoorschijn kwam dat zijn iele borst verhulde. Hoe de roze gloed op zijn wangen paste bij de pasteltinten op de achtergrond.


Dit was het moment waarop mijn tienermeisje zich weer omdraaide in haar warme bedje, haar ogen sloot en weer in slaap viel. De winter blijkt eindeloos te duren als je je weer realiseert dat je weet hoe je je verstaanbaar moet maken en het belangrijker vindt wat je hoort. Als het uiterlijk er niet meer toe doet. Als sixpacks verhuld worden door bierbuikjes, fietskapsels norm worden en je vrolijk wordt van een oprechte schaterlach. Als kwetsbaarheid moed is geworden en intelligentie sexy is. 

maandag 20 februari 2017

Musical Monday: 5x Dutch

Since I am to become a Dutch teacher and I love music I work a lot with Dutch music in my classes. When thinking about Dutch music I used to think it was a lot of horrible André Hazes, Frans Bauer, Gordon music. But that doesn't have to be the case. So I thought maybe I'd give some of you sceptics a little list of my favorites to make sure you remember the Dutch greats as well. This time, Dutch music from Dutchies. English music from Dutchies will be a possibility for some time later.


Doe Maar - De Bom

I think I have known Doe Maar for all of my life. But I only started noticing them when their music was being covered. Do you remember that Def Rhymz version of De Bom? That dude was crazy, but I loved the song. I still do, but I like the original a lot better. Doe Maar is great. All of Doe Maar.
For those who don't know Doe Maar. They're a Dutch (duh) group that got enormously successful during the '70s and '80s. So successful they started to dislike it. There was a true Doe Maar-mania with girls screaming and fainting, a lot of paparazzi and businessmen profiting with merchandise. First putting in a press-stop, they eventually stopped altogether.



Abel - Onderweg

In my memory this song was suddenly there. This group was unknown. And then, after the succes of this song, they disappeared to be never seen again. Wikipedia tells the story a little bit different. But basically Abel is onderweg and nothing much else.
I have to admit: I still know this song by heart.



Diggy Dex ft. Paul de Munnik - Laten we dansen

I have featured this song before. I still love it. I found it when searching a song with a little poetic lyrics to discuss about the poetic value of lyrics with my students. YouTube is limiting which video's I can show on my blog, thus a live version for here. The music video is worth the watch as well.



De jeugd van tegenwoordig - Sterrenstof

Yes, once again I wasn't able to share you a music video. Instead, please just close your eyes or take the effort to find the song on your own wherever you like.  De jeugd van tegenwoordig is the group that got more of less famous with their song Watskeburt?! which isn't an official Dutch word, but still translatable to 'What happend?' or 'W.T.F.?!'. Somewhere in between, get it? I like this song better, though I don't understand a word they are singing. Maybe it's more BECAUSE I don't understand a word they are singing. It sounds a lot like associations, but it also sounds very sweet. 


Klein Orkest - Over de muur

This song is about the Berlin wall. The lyrics are so strong it always touches me. It tells about the differences between east and west, showing the the good, the bad and the ugly. Key is the fact that only birds are able to visit both parts of the city (because they sometimes which to be in the west, sometimes in the east). 







maandag 13 februari 2017

Ongelooflijk

Ongelooflijk hè, waar ze vroeger toe in staat waren? Zoals toen bij die heksenverbrandingen. Die periode uit onze geschiedenis waarin onze voorvaderen zestigduizend onschuldige, machteloze vrouwen op de brandstapel gooiden, alleen omdat men geloofde dat ze schuldig waren? Omdat iemand dat zei. Maar goed dat we tegenwoordig een goed werkend rechtssysteem hebben. Een rechtssysteem waarbij je pas schuldig bent als dit is bewezen.

De Nederlandse publieke opinie is helaas nog niet zo ver. Als er iets gebeurt waarbij het makkelijk lijkt een dader aan te wijzen wordt al snel met een beschuldigende vinger gewezen. En wij? Wij maken van die beschuldiging meteen een veroordeling.

Ongelooflijk hè, dat de vader van een overleden baby blijft ontkennen dat hij zijn kind heeft vermoord? En dat terwijl iemand heeft gezegd dat dit wel zo is.
Ongelooflijk hè, dat er niets wordt gedaan tegen de school van de overleden puber, omdat zij van alles hebben gedaan om zijn zelfmoord te voorkomen?  En dat terwijl iemand heeft gezegd dat dit niet zo is.
Ongelooflijk hè, dat er zoveel Syrische vluchtelingen toegelaten worden in Nederland? En dat terwijl iemand heeft gezegd dat ze hier zijn om een aanslag te plegen.
Ongelooflijk hè, dat wij onze mening zo laten bepalen door die iemand?

We zien mensen die (misschien) iets slechts hebben gedaan, graag als door en door slecht. We groeien dan ook op met dat idee. De stiefmoeder van Sneeuwwitje is zwart, gemeen, onheilspellend en een echte schurk. En dat tegenover de onschuldige, lieflijke Sneeuwwitje. De stiefmoeder stopt alleen met haar kwaadaardige plannen als ze van een rots te pletter valt. Gelukkig maar, nu hoeft Sneeuwwitje haar hagelwitte geweten niet met Omo te wassen om het sprankelend wit te houden.

In sprookjes bestaat de wereld uit heroes en villains. De onschuldige en de schuldige. Maar in de echte wereld bestaan geen duistere stiefmoeders en stralende Sneeuwwitjes. Zelfs al is het soms geruststellend om te denken van wel. Er zijn slachtoffers (met een geweten variërend in 50 tinten grijs), verdachten en veroordeelden (met een geweten variërend in 50 tinten donkerder).

En de echte villains? Dat zijn de mensen die hun mening baseren op iemanden en voor het gemak die mening vergeten te nuanceren. Die mensen beoordelen en veroordelen voor een rechter dat doet. Die iemand als bewijs gebruiken. Alleen omdat dat beter in hun sprookje past.


Ongelooflijk hè, dat er nog steeds mensen zijn die in sprookjes geloven. 

zaterdag 11 februari 2017

..

Ik ben naakt
in het donker
maar niemand
ziet mij staan.

Heeft het zin
om te schreeuwen
in een taal
die jij niet verstaat?

ik ben het niets
tussen het alles
een grijs stofje
achter de regenboog

wil jij mij wel zien
als het licht is?
Of als ik probeer
jou te zijn?

donderdag 26 januari 2017

Foto


Bij foto's als deze ben ik benieuwd naar de verhalen. Het kleine jongetje op de schoot van zijn vader is mijn opa. Hij overleed toen ik 10 was en was al even daarvoor ziek. Heel goed kende ik hem niet. Het beeld dat ik van hem heb, als opa, komt niet overeen met het beeld dat mijn vader van hem schetst, als vader.
En zijn ouders, wat waren zij voor een mensen? Zijn moeder heeft een intelligente en zachte blik in haar ogen. Zijn vader kijkt wat streng, hooghartig misschien. Waren zij ook zo, of lijkt dat maar zo? Zijn de blikken het resultaat van het lange stilzitten?

En wat is er van hen nog terug te zien in mij? Qua uiterlijk? En wat betreft karakter?

zaterdag 14 januari 2017

..





Lying in the streets of the city
surrounded by dirt and laughter
I seem to have found my way home
in the sunrise of morning after.

My mind as empty as shadows
my legs as thin as spaghetti
the joy behind his sad tears
but with love, they won't get me.

maandag 9 januari 2017

Musical Monday: 5x Girl groups

It has taken me some time, but I warned ya'll. 5x Boybands was some time before. This months it's girlpower. :)

Spice Girls - Who do you think you are

I loved the Backstreet Boys, I wanted to be the Spice Girls. Posh Spice was my favorite. I have no idea why. Maybe because she was the least slutty one. A little sad that Victoria never seemed to be able to actually sing as well. 



TLC - No Scrubs

There was a brief moment I loved TLC. I somehow think I wasn't alone, both in the loving and in the fact that it was only a brief moment. I have no idea what happened to the ladies, apart from Lisa 'Left Eye' Lopez dying a few years back. For me TLC, and especially No Scrubs is one of the best '90s songs, although I always seem to be in doubt weather scrub is a real word or not. 



Destiny's Child - Bug a Boo

Yes, youngsters, there was a time when Beyoncé wasn't one of the greatest singers of the century. Though part of a girl group, she did always take the spotlights. I believe there are only a few shots in which she isn't in the middle. I also believe there are only a few songs in which she doesn't have the majority of the lyrics. But apart from that, Destiny's Child always was amazing. There they were, three, strong and independent women who could sing and dance and made joyous, strong (and independent) music. O, I adored them. I still remember an interview I read in which they talked about how overjoyed they where when they were invited to Whitney Houstons birthday party. I believe, in the end Whitney Houston must have been thrilled if she were invited to Beyoncés events. 



The Supremes - Baby Love

Yes, I do love the '90s. But no, not all girlgroups are from the ninetees. You know, girls know how to make fun for centuries. And three of these gals were The Supremes. You know, the group around Diana Ross. Yes, one of the girls taking the spotlights isn't something new either. In fact, the groups name at one point even was Diana Ross & the Supremes, even though Diana always had been a Supreme herself.
Though, I do love me some supremely sumpreming Supremes. 




Sugababes - Round Round

The Sugababes were a good example of a group surviving a replacement. Like many thrown together groups (although Mutya and Siobhán decided to work together from the start) rivalries and fights broke them apart when Siobhán left the group. They then found ex-Atomic Kitten member Heidi Range as her replacement with whom they continued their succes.
These girls were tough British ladies who couldn't sing if their lived depended on it. I never really cared.  







vrijdag 6 januari 2017

Foodz: donuts

Het nieuwe jaar is weer begonnen en in huize Decodoodle wordt dat gewoontegetrouw ingeluid met oliebollen. Voorgaande jaren hadden we die gekocht, maar eigenlijk zijn zelfgemaakte oliebollen veel lekkerder (hoewel de bakker dit jaar ook echt lekkere had). Vooral als ze nog warm zijn.

Nadeel van oliebollen bakken is dat je het vet alleen nog maar voor zoetige deegwaren kunt gebruiken. Tenzij je het lekker vind om frietjes met oliebollensmaak te eten. Dus bedacht ik me dat ik dat vet maar eens goed moest gebruiken. En bijvoorbeeld nog eens een poging moest wagen om zelf donuts te bakken.

Ik deed jaren geleden al eens een poging, maar toen was het niet helemaal goed gegaan. Dus: nieuwe poging. Ik gebruikt dit recept, ja gewoon van de Appie. Je maakt eerst een gistdeeg, laat dat even rijzen en rolt het deeg dan uit, waarna je er donuts uitsteekt. Nadat je dit nog eens laat rijzen gaan de donuts het vet in.






De donuts lukten beter als ze wat dikker waren. Dat wil zeggen, dan kregen ze wat meer een donut vorm. De donuts waren ook lekkerder als ze niet al te bruin gebakken werden, dus wat lichter dan een oliebol. Maar, ze moeten natuurlijk wel gaar zijn. :)
Suiker bleek ook niet aan de donuts plakken. Of ze nu net uit het vet in de suiker gegooid werden of pas later. Dus strooiden we er gewoon poedersuiker overheen.

Zo slecht, maar zo lekker.



Door alle meel die ik nog over de rauwe donuts had gestrooid voor het rijzen is het frituurvet nu wel echt melig. Ze lagen op een siliconenmatje en als ik ze van boven had ingesmeerd met wat olie was ook de doek er niet tegenaan gaan plakken. Ik ben nog in dubio of die churros nog gebakken gaan worden, of dat het nu mooi geweest is.

De volgende keer maak ik ze ook met chocolade en glazuur. Maar dat is dus iets voor januari 2018.