dinsdag 29 september 2015

Home sweet home: landleven



Ik haat ze, blogpauzes. Maar ja, soms, zoals ze in het Engels zo mooi zeggen, life throws a curveball. Zo heb je niks te doen en zo heb je zo weinig tijd dat de meest basale dingen erbij in schieten. Op dit moment probeer ik werk, studie, verbouwen én een klein beetje leven in balans te houden, als een volleerd jongleerder. Op de dagen dat ik thuis ben, die er alweer wat meer zijn, want studeren doe ik voor het grootste gedeelte thuis en verbouwen kán alleen in huis, zie ik weer wat van het 'normale' leven. Een leven dat enorm verandert is door onze verhuizing, nu zo'n 6 maanden geleden. Elke morgen, terwijl ik de slaap nog uit mijn oven wrijf, stappen Babel en ik de deur uit om een wandeling te maken van ongeveer een uur. Elke morgen mag ik me bedenken welke route we nemen. Elke dag begroet ik de koeien, de paarden en de schapen in de weilanden van onze straat. Elke morgen is anders. Ik zie voor mijn ogen de seizoenen veranderen. Van de prachtige bloesems in de boomgaarden, volop beschenen door de ochtendzon in juni tot de flarden mist die in de herfst over de velden hangen. Van de warmte in de zomer tot de winter die stukje bij beetje zichzelf begint aan te kondigen in de koude wind. De appelbomen kleurden berustend roze door hun bloesem, waren toen vitaal groen van een indrukwekkend bladerdek en waren daarna overweldigend rood door de grote hoeveelheden rijpe appels.


En met de seizoenen wisselt hier ook de bedrijvigheid in de omgeving. Van aardbeien, naar kersen, naar pruimen en daarna de overweldigende appeloogst. Onze overburen waren van het begin van de ochtend tot het einde van de avond in de weer tractoren, beladen met kisten vol met appels. Fruit hoef ik hier niet meer te kopen. We krijgen het amper voor elkaar om de grote hoeveelheden toegestopte aardbeien/pruimen/kersen/appels/peren (en eieren trouwens) op te krijgen. Alle buren begroeten hier elkaar. Iedereen is in voor een praatje, maar wel altijd lekker plat. Elke week komt er wel iemand aan de deur voor een contributie of deelname aan een loterij of iets dergelijks voor een club, vereniging, harmonie of groep van het ene of het andere. Iedereen is vriendelijk, iedereen heeft belangstelling en iedereen vind ons nog leuk en nieuw. En dat is niet erg.


Okee, ik zal niet zeggen dat alles hier fijn is. De tractoren maken herrie, óók als je wilt uitslapen, en ja, óók op zondag. En de appels, die worden gespoten en dan stinkt het naar zwavel en dan heb ik het idee dat we met z'n allen weer een dag minder leven. De koeien trekken vliegen aan, in zulke hoeveelheden dan zelf onze 3 katten ze niet meer de baas kunnen.. De velden worden bemest met stinkende kunstmest. De paden en wegen zijn na een mooi weekend geplaveid met paardenvijgen, die Babel best wel lekker vindt (koeienvlaaien trouwens ook), maar waarvan hij erg aan de diarree gaat. En na een flinke regenbui moet ik op de meeste zandpaden flink mijn best doen om niet uit te glijden of tot aan mijn knieën in de modder te zakken. En Babel neemt op de meeste wandelingen een vracht aan zand mee in zijn haren, die hij over de dag op verschillende plekken in ons huis weer los laat, zodat wij altijd wel ergens een tapijtje zand hebben liggen.
Maar dit alles hoort nu bij ons nieuwe leven. En het is verdomd goed zoals het is.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen