donderdag 29 januari 2015

Over hoe ik mijn (wilde) haren verloor

Ik had het al eens ergens laten vallen. Ik was bezig mijn haar te laten groeien om het daarna te kunnen doneren aan de haarstichting. Toen mijn moeder te horen had gekregen dat ze borstkanker had en chemo moest ondergaan, kreeg ik van haar het verzoek om mutsjes voor haar te maken. Ik vond dat echt super fijn. Ik wilde er graag zijn voor mijn moeder, maar vond dat ook moeilijk. een luisterend oor bieden voelt nog steeds als niks doen. 'Er zijn' voor iemand is dan opeens een leeg begrip, want je voelt je machteloos. Er gebeuren nare dingen waar je geen vat op hebt, die je niet kunt veranderen. Haken en breien was iets heel concreets en tastbaar.

Na wat googelen (want er zitten wel wat voorwaarden aan een goede muts voor iemand die haar haar kwijt is) kwam ik op de website terecht van de Haarstichting. Zij zamelen oa. haar in om pruiken van te kunnen maken voor mensen die door chemo hun haar zijn verloren. Ik vond dat zo'n mooi iets dat ik besloot dat ik dat ook wilde doen. Het enige probleem is dat ik meestal vrij kort haar heb. En toen ik dus uiteindelijk besloot om te gaan sparen, had ik net mn haar korter afgeknipt dan dat ik het ooit had gehad. Dus het duurde even.

Gisteren zat ik bij de kapper en vroeg haar om mijn vlecht (die ik daarvoor speciaal had gemaakt, want ik vind dat meisjes boven de 12 geen vlecht meer mogen dragen, tenzij in een ingewikkeld kapsel) af te knippen. Daarna was het even hard zwoegen voor haar, om wat er over was tot een beetje een fatsoenlijk geheel te maken, maar ik denk dat dat prima is gelukt. De vlecht is dus onderweg om iemand te steunen in een hele moeilijke en zware periode.




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen