zaterdag 31 januari 2015

Show 'n Tell: Upcycle Funk

Ik doe het niet vaak; naaien. Ik heb een haat-liefde verhouding met mn naaimachine. Ik zie soms van die mooie dingen voorbij komen en dan roept er iemand dat het helemaal niet moeilijk is. Dus soms wil ik dan wel proberen. Meestal draait dat uit op vloeken, tieren en een hele hoop ergernis. En uiteindelijk een passable eindresultaat.



Laatst kwam ik nog een zak met oude kleding tegen die mijn schoonzusje me ooit eens had doorgeschoven. Destijds bewaard om misschien als vulling te gebruiken voor de poef, maar ik kreeg toen opeens een oude zitzak van iemand cadeau die er prima inpaste.
Maar goed, die kleding was er nog. En toen ik daar doorheen ging zag ik opeens mooie, leuke stofjes in kleding die mij niet paste. En ik bedacht dat die leuke stofjes ook best voor iets anders gebruikt mochten worden. Dus verknipte ik ze, en maakte er kussenhoesjes van. Ja, zelfs de ritsen zijn gerecycled, ik heb ze uit een afritsbroek zitten tornen. Dat is nog eens upcyclen.


Natuurlijk besefte ik me veel te laat dat het stofje van de bovenste hoes stretch is, en dat dat helemaal niet fijn naait. Dat zorgde inderdaad wel voor wat extra vloeken. Maar, uiteindelijk toch semi-gelukt. Nu maar wachten op die mooie zit-vensterbanken waar ze in komen. 

vrijdag 30 januari 2015

Fun-Fact Friday: Cadaver Trials

Tegenwoordig zijn pausen zedige, saaie, oude mannen die alleen nog nonnen in beroering brengen. Vroeger was dat wel anders. Dat weet je misschien als je net als ik verslaafd was aan The Borgias of als je je bedenkt dat in vroegere tijden de paus niet alleen geestelijk, maar ook politiek leider van de wereld was. En als je een beetje hebt opgelet tijdens geschiedenis, weten  we allemaal dat macht niet gelukkig maakt, alleen paranoïde.
These days popes are pious, dull, old men who can only stir nuns. In earlier days, this was a lot different. Maybe that is something you know by watching The Borgias or by thinking that in those days the pope wasn't only the spiritual leader, but also the political leader of the world. And if you've paid a little attention during your history lessons, you may know that power doesn't make anyone happy, only paranoid. 

In 897 maakte Paus Stephanus VI (VII) -ja, zonder internet wist men niet meer zeker hoeveel ze er nou hadden gehad- het wel heel bond door zijn voorganger, Paus Formosus terecht te stellen. Formosus was echter het jaar ervoor overleden. Zijn lichaam werd daarvoor speciaal opgegraven en op een stoel gepositioneerd om de rechtszaak te kunnen bijwonen. Formosus werd beschuldigd van meineed, het in de steek laten van zijn eigen bisdom, ten gunste van een andere (nl dat van Rome) en van het uitoefenen van zijn ambt terwijl hij eigenlijk uit zijn functie gezet was. Iets waar hij waarschijnlijk inderdaad schuldig aan was, maar Stephanus zelf ook.
In 897 Pope Stephan VI (VII) - Yes, in a world without internet, sometimes people weren't sure how many Stephans they'd already had- gave true meaning to the word crazy, by putting his predecessor Pope Formosus to trial. Formosus probably could care less, he had died the year before. His body was dug up and placed on a chair in order to be present for this trial. He was being accused of perjury, transmigrating sees in violation of canon law and of serving as a bishop while actually a layman. Something he probably was guilty off. But the Stephanus himself also had transmigrated sees by becoming pope, while already being a bishop somewhere else. 




Formosus werd schuldig verklaard. Zijn officiële daden als Paus werden ongeldig verklaard (daarbij dus ook de aanstelling van Stephanus als bisschop van Angani - probleem opgelost). Drie vingers van zijn rechterhand, die vingers waarmee hij zijn wijdingen mee deed, werden afgehakt. Toen werd hij weer begraven.
Formosus was found guilty. His official acts and ordinations as pope were declared invalid (which also included Stephens appointment of bischop of Anagni - problem solved). The three fingers of his right hand, the fingers which he had used for blessings, were then cut off. And he was reburied. 

Als je denkt dat het daarmee wel gedaan was, dan ken je het Vaticaan nog niet. Nee, Formosus werd niet lang erna weer opgegraven en in de Tiber gegooid. Opgeruimd staat netjes. Tot het aanspoelde en door een kluizenaar werd gevonden, die de arme Formosus opnieuw begroef. Er werd gezegd dat hij vanaf toen wonderen kon verrichten. Hij werd echter weer opgegraven toen Stephanus' opvolger, Paus Theodorus II het lichaam in de Sint Pietersbasiliek liet herbegraven.
If you think that that was that, you don't know the Vatican. No, Formosus then was dug up again and his body was thrown in the Tiber. Until it washed up somewhere and was found by a hermit who reburied the body. It was said that after that the bodycould  perform miracles. The body was dug up again, when Stephanus sucessor, Pope Theodorus II gave Formosus a reburial at Saint Peter's basilica. 

Veel had Stephanus niet aan zijn rechtszaak. In tegendeel, het volk was zo woedend over dit macabere schouwspel dat hij een half jaar later bij een volkssopstand werd afgezet en in een kerker opgesloten, waar hij uiteindelijk werd gewurgd. Ze waren niet helemaal gek, die 9e eeuwse Romeinen.
Stephen didn't gain much from the trial. In fact, the people were so mad about this macabre show there was an uprising, which led to his imprisonment, where he was later strangled. They weren't all that mad, these 9th century Romans. 

Sources: wikipedia, atlasobscura, Lief


donderdag 29 januari 2015

Over hoe ik mijn (wilde) haren verloor

Ik had het al eens ergens laten vallen. Ik was bezig mijn haar te laten groeien om het daarna te kunnen doneren aan de haarstichting. Toen mijn moeder te horen had gekregen dat ze borstkanker had en chemo moest ondergaan, kreeg ik van haar het verzoek om mutsjes voor haar te maken. Ik vond dat echt super fijn. Ik wilde er graag zijn voor mijn moeder, maar vond dat ook moeilijk. een luisterend oor bieden voelt nog steeds als niks doen. 'Er zijn' voor iemand is dan opeens een leeg begrip, want je voelt je machteloos. Er gebeuren nare dingen waar je geen vat op hebt, die je niet kunt veranderen. Haken en breien was iets heel concreets en tastbaar.

Na wat googelen (want er zitten wel wat voorwaarden aan een goede muts voor iemand die haar haar kwijt is) kwam ik op de website terecht van de Haarstichting. Zij zamelen oa. haar in om pruiken van te kunnen maken voor mensen die door chemo hun haar zijn verloren. Ik vond dat zo'n mooi iets dat ik besloot dat ik dat ook wilde doen. Het enige probleem is dat ik meestal vrij kort haar heb. En toen ik dus uiteindelijk besloot om te gaan sparen, had ik net mn haar korter afgeknipt dan dat ik het ooit had gehad. Dus het duurde even.

Gisteren zat ik bij de kapper en vroeg haar om mijn vlecht (die ik daarvoor speciaal had gemaakt, want ik vind dat meisjes boven de 12 geen vlecht meer mogen dragen, tenzij in een ingewikkeld kapsel) af te knippen. Daarna was het even hard zwoegen voor haar, om wat er over was tot een beetje een fatsoenlijk geheel te maken, maar ik denk dat dat prima is gelukt. De vlecht is dus onderweg om iemand te steunen in een hele moeilijke en zware periode.




dinsdag 27 januari 2015

Foodz: Chocolade-haver koekjes

Coooookies!



Er is stiekem best iets heel erg fijns aan even geen appeltaart meer hoeven bakken. Het laat ruimte over voor wat anders. Deze overheerlijke chocolade-haver koekjes bijvoorbeeld, die ik al veel te lang niet meer had gebakken. Het recept komt uit een kookboekje (maar ben de naam even kwijt) waaraan in één en ander heb versleuteld tot het deze perfecte koekjes zijn geworden. De key-ingredients leenden zich voor wat spelen met mijn fototoestel. 


Het resultaat zijn altijd wat vreemde hoopjes, maar o zo lekker. Ik gaf ze al een paar keer cadeau, in recept, gemixt en helemaal gebakken. Ik maakte ze voor tijdens gezellige middagjes puzzelen en als comfort food in moeilijke tijden. 


maandag 26 januari 2015

Musical Monday: 5x I know you

Last time I showed you some songs about some women we know nothing about. I hope you've enjoyed it. While I was writing that post, it came to my attention that some women mentioned in these songs were actual women, we do know, or at least somewhat. Famous women. It seems to be somewhat of a fashion statement: mentioning someone famous and/or iconic. It must have started during the Madonna/Britney music-love affair, in which both of the ladies wore t-shirts with the others name on it. Maybe mentioning someone cool, makes you cool.
Anyways, here is a little list of my favorites. Do you know any other?

Mika - Grace Kelly

Grace Kelly, the Hollywood actress from the '50s who eventually became the princess of Monaco, has been Mika's inspiration for this song. The chorus goes;


I tried to be like Grace Kelly
But all her looks were too sad
So I tried a little Freddie
I've gone identity mad!

The song is about trying to be who you are, while others expect you to be different. Either they perceive something different (which is the plotline of The Country Girl -  for which Kelly received an Oscar) or want you to be more like someone else in order to sell better. The story is that that last one, was actually Mika's inspiration when meeting with a producer who said he had to be more like Craig David. 

The lyrics of this song are truthful  and close to my heart. But in fact, the song is happy, and therefore deserves a space on this blog. No matter, what it is about.



Maroon 5 ft. Christina Aguilera - Moves like Jagger

This song is hot. Even now. I have no idea what it is actually about, apart it seems like a little ode to Mick Jagger and his iconic moves (I did not know he had).
What I do know, is that this song was a number one hit for a rather long time, and in a lot of countries, giving Christina Aguilera some record, of being one of four singers to have no 1 singles in three decades (doesn't that make you feel old?)





Gorillaz - Clint Eastwood


I have absolutely no idea why this song is called Clint Eastwood, as his name isn't mentioned once in the song itself. Wikipedia tells be it is "due to its similarity to the theme music of The Good, the Bad and the Ugly." What I do know is that the Gorillaz make good music. 




Duck Sauce - Barbra Streisand

I have no idea why Duck Sauce made a song which has literally only one thing to say: Barbra Streisand. To me, this makes the song one of the strangest I have ever heard. Yet, if you know me, that actually is a plus. The uplifting beats and it's dancebility (yes new word) make it even better.
The video shows a bit more why the title is about Streisand, it shows the kind of amosphere that somehow suits the name. Just listen and be oeh'd. 


Pharrell Williams - Marilyn Monroe



Such a lovely lovesong, this is, accompanied by Pharrells well known upbeat music. The lyrics go:

Not even Marilyn Monroe
Who Cleopatra pleas
Not even Joan of Arc
That don't mean nothin' to me


And if you don't want any of these ladies (although the sexiness of Joan of Arc kind of surpasses me), you know you're crazy in love...(but we'll save that for next month.)

Pharrell isn't the only one that has sung about Miss Monroe, Nicki Minaj also did recently. But I will spare you that one.

There are tons more musical references, even songs that, like these five, have titles all about someone famous. This surely has been a fun journey.

vrijdag 23 januari 2015

Show 'n Tell; Zie ginds komt de swapboot

Je zult het niet geloven, maar ook voor deze swap had ik Wendy. Ik ging dus nog maar eventjes door op het uiltjes thema. Ik had al een hele tijd de Owl-blanket van The Hat & I op het oog om eens te maken. Nu is een hele deken inderdaad wat veel voor een swap. Maar nu zag ik dat zij ook een tas-versie ervan had. Dat leek me wel leuk, dus maakte ik die voor Wendy, in vrolijke kleurtjes, maar wel een klein beetje meer paars.


Fun-Fact Friday: Meteorite

Stel je voor (en voor sommigen onder ons is dat niet zo moeilijk): je ligt een beetje op de bank niks te doen. En dan opeens, uit het niets, komt er iets door je dak heen, stuitert op je radio om vervolgens met een flinke klap op jou buik te landen.
Imagine (and for some of us this is not so hard): you're napping on the couch. And then, from nowhere, the is something crashing through your roof, bounces of your radio to land on your belly. 

In 1954 gebeurde het Anne Hodges, en haar bank stond in Sylacauca, Alabama. Op haar buik verscheen een joekel van een blauwe plek. Maar wat was het nu dat ze op door haar dak had gekregen?
Andere inwoners van Sylacauca hadden eerder die dag rare dingen in de lucht gezien. De ene omschreef het als een grote, rode bal die door de lucht kwam zweven, als een enorme romeinse kaars, met erachter een hoop rook. Anderen omschreven het als een vuurbal “like a gigantic welding arc”.
In 1954 it happened to Anne Hodges, and her couch stood in Sylacauca, Alabama. On her belly she had a giant bruise. But what was it that fell through her rood?
Other inhabitants of Sylauca had seen strange things in the sky that day. One described it as a large, red ball that came rushing through the sky like a gigantic roman torch, with a smoke trail behind it. Others said it looked like a fireball  like a gigantic welding arc". 


Met andere woorden, mevrouw Hodges had enorme pech  dat dit ding precies op haar buik was geland. Maar waar het vandaan kwam? In 1954 vermoedde men dat de Sovjets er iets mee te maken zouden hebben, want al het slechte komt uit Rusland. Anderen vermoedden een meteoriet. Het geval werd aan de luchtmacht overgedragen om het mysterie op te lossen en zij concludeerden dat het inderdaad om een meteoriet ging.
In other words: misses Hodges was a very unlucky lad, that this thing landed right on her belly. But where it came from? In 1954 people thought the Soviets had something to do with it, because all bad things come from Russia. Others suspected it to be a meteorite. The airforce was called to solve the mystery and they confirmed it was a meteorite.m 



Nu zijn meteorieten niet zo heel erg vreemd, die komen wel vaker de dampkring van de aarde binnen, waar ze meestal voor een groot deel opbranden, en als dat niet het geval is, belandden ze voornamelijk in zee, of in afgelegen plaatsen, want meteorieten hebben wel een klein beetje verstand van fatsoen. De meteoriet van mevrouw Hodges had alleen het fatsoen om slechts een blauwe plek op mevrouw haar buik achter te laten (en een grote zenuwinzinking door alle media-aandacht waardoor mevrouw uiteindelijk tóch in het ziekenhuis belandde en op latere leeftijd nog een zenuwinzinking te verduren kreeg), hét bewijs dat zij, in elk geval tot op dat ogenblik, de enige persoon was die ooit door een meteoriet geraakt was.
Meteorites aren't a very strange thing, they enter our atmosphere regularly. But most of them burn up, or crash in the ocean, or in remote area's, because, you know, meteorites do have manners. This particular meteorites manners only went as far as to not do very much damage, apart from a huge bruise  (though all the excitement caused misses Hodges to have so much stress she had to be taken to the hospital and later in her live she had a massive nervous breakdown), which was the evidence that she, at least at that time, was the only person ever recorded to have been hit my a meteorite. 

De meteoriet mocht ze houden, althans, na een rechtszaak met haar huurbazin. Niemand wilde er nog geld voor betalen, dus werd het stuk uiteindelijk aan een museum geschonken.
She was able to keep the meteorite, after a lawsuit with her landlady. Though, after the year the lawsuit took, nobody had interest in the thing anymore. In the end, she donated it to a museum. 

Sources: Science Alert, National Geographic

Swap: zie ginds komt de swapboot

Jaaa, nog een swap. Een Sinterklaas-swap. Hoe kan ik dan niet mee doen?

Uitpak-pret


Mijn Sinterklaas was Anneloes, die een prachtig bijenhotel voor mij in elkaar knutselde en dat vol stopte met hele fijne cadeaus. Er zat ook nog een prachtig, hartverwarmend gedicht bij, maar die vind ik nu even te persoonlijk om hier te delen.



En de inhoud:
Twee bolletjes katoen. 
Een bol Lopi, een variant die ik nog niet kende. Maar ziet er erg mooi uit, een beetje zelfgesponnen gevoel. 
Een spinwolletje in prachtige tinten blauw. Ben heel benieuwd hoe dat er gesponnen uit gaat zien. (en ja, ik heb er al even mee geknuffeld) 
Een prachtig en fleurig gehaakt sleutelhoesje. 
Iets lekkers voor de katjes en voor Babeltje. 
Een letter van marsepein (yum!) en kleine sint en piet snoepjes. 
Een bijen lintje. 
Twee zakjes met zaadjes voor bloemen. Juffertjes in het groen (lievelings! dus helemaal goed, en dan ook nog in allemaal verschillende kleuren) en sneeuwkleed



Een heerlijk pakket dus. Ik kreeg er in elk geval helemaal het wat-ben-ik-toch-verwend gevoel bij dat bij Sinterklaas hoort.







woensdag 21 januari 2015

Show 'n Tell: geluk zit 'm in de kleine dingen

Ik mocht natuurlijk zelf ook een swap samenstellen. Mijn maatje van Wendy. Zij is gek op uilen. Ik kwam het patroon tegen van deze leuke pannenlappen en maakte die dus voor haar.
Of course, I had to make a swap myself too. My swap-buddy was Wendy. She's crazy about owls. I came across the pattern fo these very cute potholders, so I made them for her. 


Het borduren was nog best een gedoe, want dat had ik nog nooit gedaan op een gehaakte ondergrond. En wat was dan ook best een beetje raar. Maar uiteindelijk zijn ze toch erg schattig geworden.
The cross-stitching was a little difficult, because I had never done that on a crocheted item. And it was a bit weird. But in the end I did it, and they care really cute. 

Het patroontje komt van Sugar 'n Cream.
The pattern is by Sugar 'n Cream.

dinsdag 20 januari 2015

Swap: Geluk zit 'm in de kleine dingen

Lang geleden in november deed ik mee met twee swaps. Deze Geluk zit 'm in de kleine dingen-swap was de eerste swap die ik zelf organiseerde. Ik kreeg mijn swapje van Yarncontaminated. Van haar kreeg ik dit:


Heel erg veel zaadjes voor de moestuin.
Groene thee met cocos.
Een handig opbergertje met stopnaalden.
Veiligheidsoogjes en -neusjes.

Wageningse thee.
En een zelfgemaakte boekenlegger met een bij erop.


Een helemaal mij-swap dus. Geweldig leuk om zo'n kleine swap te krijgen met zoveel dingen waar je blij van wordt.







maandag 19 januari 2015

Musical Monday: Tegan and Sara

I can't believe I've never written a Tegan and Sara blog before. I mean, hello, they're like one of my favorites for about forever. To be honest, since I met Lief, because I hadn't heard of them before.

Tegan and Sara are a band that consists of, yes you've guessed it correctly, Tegan and Sara. The girls are identical twins, both play piano and guitar and they write and sing their own songs. On stage, they have a live band.
Their music carreer started in 1995, as Plunk, though they had no succes. In 1998 they used the recording studio at their school to record two demo-albums. They got a little better known after winning the Garage Warz Battle of the Bands, a local music competition in their hometown Calgary, Canada. They were registered under Sara and Tegan and their first album also came out under that name. Anyway, winning the competition had some hand in them being able to tour with some great names like Neil Young, The Pretenders, The Killers, Bryan Adams and Weezer. They signed with Neil Young's Vapor records in Canada and Sire in the United States.




Their sound is unique. Especially them singing together is kind of their signature. Their songs are mostly relax, yet still uptempo. Sometimes, maybe a bit strange, yes, in a good way.

Needless; fact, both girls are openly gay. In 2013 they partnered up with Coolhaus with whom they created an ice cream sandwich to support equal marriage opportunities. The ice cream was calle Till Death Do Us Part.


Tegan and Sara - Back In Your Head



Sources: Last.fm, Wikipedia.




vrijdag 16 januari 2015

Fun-Fact Friday: Baby Cage

Ik ben gek op leuke geschiedenisfeitjes. Ze laten ons de kleine dingen zien waarin we verschillen van hoe de mensen toen leefden dachten en dingen deden. Dus ik denk dat deze nieuwe rubriek leuk wordt, voor mij om deze feitjes te zoeken en om aan jullie te delen.
I love fun facts about history. Showing little things which show difference in the way people lived, thought and did things. I think this will be a fun journey, both in me exploring new facts, and in sharing them with you. I hope I will manage to do this every friday, but bear with me. I solemnly swear I'll try.



Voor de eerste keer eentje waar ik al een tijdje over nadenk. In 1922 leefde er een vrouw in Washington die Emma Read heette. En Emma vroeg zich af hoe ze de problemen kon oplossen die het grootbrengen van kleine kinderen in grote, drukke steden met zich meebracht. En ze vond zo'n oplossing: de baby kooi. Ja, een kooi. Voor je baby. Zodat je ze uit je raam kunt hangen. Zo zaten ze niet in de weg en o ja, ook handig, zo vingen ze nog wat zon en gezonde buitenlucht. Als ze geluk hadden dan. En als ze echt geluk hadden kochten pappa en mamma er ook het optionele dakje bij.
The first one is one that has had me wondering for some time now. In 1922 there was a woman named Emma Read who lived in Washington and wondered how to solve the problems of raising small children in crowded cities. And she came up with a wonderful solution; the baby cage. Yes, a cage, for your baby. So you could hang them outside of your window. They'd be out of the way and o yes, how convenient, they would spend time in the fresh air and sunshine. If they were lucky. And if they were really lucky, their parents bought the extra-option roof with it as well.


Het is niet helemaal duidelijk hoe populair deze kooien nu waren. Maar er waren vrouwenverenigingen die deze aan hun leden uitdeelden. En niet alleen in de steden in de VS, maar ook in Londen. En nog zo iets, de eerste foto is gemaakt in 1937, 14 jaar nadat mevrouw Read haar patent toegekend kreeg. In 1940 vonden de vrouwen van London de kooi niet meer zo veilig, je weet wel, door de oorlog enzo. En na de oorlog zijn ze nooit meer gebruikt. Wat jammer nou.
It is a little unsure how popular these cages were. But there were women's societies who handed out these cages. And not only in the large cities of the USA, but also in London. Also, the first picture is taken in 1937, which is 14 years after Miss Read got her patent awarded. The London women didn't think it save to use the cages in 1940, you know, with the war and such. And after the war, they never came back in fashion. Such a pitty. 



Please do pay attention to those very funny
puns the voice-over makes. 


Ja, natuurlijk. De babykooi ziet er belachelijk uit. Maar laten we niet vergeten om eventjes goed te kijken waar we het nu echt over hebben. De kooi was daadwerkelijk stevig en dus veilig. En ja, de meeste versies die verkocht waren, waren zonder dat dakje, en ja, dat zou betekenen dat de babies die dan in zo'n kooi zaten blootgesteld werden aan de elementen. Maar welke ouder zou dat doen? Je kunt je kind toch ook in de tuin leggen, blootgesteld aan alle elementen, maar dat doe je ook niet. Ok, ik kan me zo voorstellen, dat er misschien ooit eens wat moeders zijn geweest die hebben geroepen 'O jee, de baby!' op dezelfde manier als mijn moeder riep om de was die buiten hing als het begon te regenen. Maar dat zal vast alles zijn geweest.
Of course, the baby cage looks ridiculous, but let's not forget to take a look at the true nature of it. In fact, the structure was first and rather safe. And yes, the most sold version was the one without a roof, but let's be honest; yes, sure babies could be left there prone to the elements, but what parent would do that. You could leave your baby in the rain in a garden too, if you had one. But that doesn't happen, now does it? Alright, I can imagine there have been some times in which a mother screamed 'Oh my! The baby!' when it started to rain, just like my mother did when she was drying the laundry outside. But that surely must have been all.




Sources: The Daily Mail, History by Zim, Knowlegde Nuts.


donderdag 15 januari 2015

Show 'n Tell: Hokuspokus Harry

Mijn schoonzusje houdt erg van Harry Potter. En dat vind ik leuk, want ik vind Harry ook leuk. Want ik vind het leuk om Harry Potterige dingen te handwerken. Vorig jaar maakte ik een kussenhoes met het hoofd van Sirius Zwarts erop voor haar verjaardag. En dit jaar wilde ik graag een illusion-knit maken, waar ik vorig jaar niet aan had durven beginnen. Ik was nog niet zo lang bezig toen opeens de mededeling kwam dat ze haar verjaardag niet in november, maar al in oktober wilde vieren, samen met mijn zusje... Dus besloot ik dat ze haar cadeau met Sinterkerst zou krijgen. Gelukkig maar, want het was ietsje meer werk dan ik had verwacht.
My sister in law loves Harry Potter. And I like that, because I like Harry too. And because I like to craft Potter-items. Last year I made her a pillowcover with the portrait of Sirius Black. And this year I wanted to make her an illusion-knit, which I didn't dare to start last year. I wasn't very well on my way when I received word she'd be celebrating her birthday in October instead of November, which left me with not enough time to finish. So I decided to gift this with Christmas. Luckily, because it took a lot longer to finish than expected. 



Het idee van een illusion knit is dat je dus alleen streepjes ziet als je er van voren tegenaan kijkt, ziets als hier boven. Maar als je er van de zijkant naar kijkt, dan komt er opeens een afbeelding tevoorschijn. Zoiets als hieronder. Foto's maken was niet heel makkelijk, ook omdat de sjaal dus echt enorm groot is geworden.
The idea of an illusion-knit is that you only see stripes when looking at it directly, something like the first picture. But when seen from the side, you see an image. Something like the picture below. Taking a picture was rather difficult, also because the shawl turned out a little big. 



Het patroon is van Steve Plummer, van woolythoughts, die expert is op het gebied van illusion-knitting. Ik breide met Wibra Saskia en gebruikte iets meer dan 2 bollen per kleur.
The pattern is by Steve Plummer from Woolythoughts, who is an expert in illusion-knitting. I knit with Wibra Saskia and used a little over 2 skeins for each color. 



woensdag 14 januari 2015

Show 'n Tell: Bunny-bowl

Gisteren had ik het over de surprise voor mijn broetje. Maar dat was slechts 1 deel. Broertje heeft namelijk nóg een hobby: hij kookt graag. Konijn. Tenminste, als je zijn Tumblr moet geloven. En dus maakte ik een deel 2 bij de surprise. Met fimo deze keer. En deze keer was het zelf zo goed gelukt dat ik jullie wel een foto durf te laten zien.




dinsdag 13 januari 2015

Show 'n Tell: Bunny-body

Ik heb een broertje, met een interessante hobby. Hij is net als ik geïnteresseerd in dieren. Hij vind ze lief, daar niet van, maar hij vraagt zich meestal meer af hoe de beestjes er van binnen uit zien.
I have a brother with a rather interesting hobby. He likes animals, just like me. He finds them cute and such, so that isn't it, but he also usually asks himself how these animals look from the inside. 

Ik voelde me als kind altijd blind. Ik zag nooit het eekhoorntje wat van boom tot boom sprong, ik keek altijd precies de verkeerde kant op als iemand mij iets probeerde aan te wijzen, en ik was altijd te laat als er iets leuk gebeurde. Maar het was erger met hem erbij, want hij vond altijd van alles op de grond. Dode insecten, botjes, interessante stenen. Misschien omdat het mij niet zoveel kon schelen. Maar hij vond het geweldig. Hij nam het mee en bewaarde het op zijn kamer. Dankzij mamma gelukkig niet ergens in een oude schoenendoos, maar netjes tentoongesteld in kleine kastjes met glaasjes ervoor. Waar mijn kamer graag een bibliotheek wilde worden, streefde die van hem ernaar om een museum te zijn.
As I child I usually felt rather blind. I never saw that squirrel jumping from tree to tree, I always looked the wrong way when someone was pointing something out to me, and I was always to late when something fun happened. But it was worse when he was there. He always found things on the ground. Dead insects, bones, interesting stones. Maybe because I didn't care so much. But he loved it. He collected them and kept them in his room. Thanks to my mother these things didn't end up in an old shoe-box, but they were neatly displayed in glass cases. My room was a wannabe library, his aspired to be a museum.  



Deze interesses heeft meneer nog steeds. En Lief besloot hem daarbij te helpen toen zijn ouders zich letterlijk afvroegen wat ze  met het gigantische konijn moesten doen wat Tijger die avond had geslacht maar nooit een hapje van had genomen. En dus werd bunny in de diepvries gelegd en een tijdje later in onze kofferbak naar het noorden vervoerd.
Mister still has these interests. Lief decided to help him when his parents asked themselves what they should do with the gigantic rabbit-kill Tijger brought home that night, but never really ate anything from. And so, bunny was kept in our freezer until we made another trip up north to deliver it. 





Mijn broertje leerde op internet een hoop. En hij leerde dat hij best een scalpel kon gebruiken. Dus dat vroeg hij maar voor Sinterklaas. Dus dat gaf ik hem dan maar. Samen met een kleine  surprise. Dit was het ene deel.
My brother learned a lot on the internet. One of the things he learned was it was best to use a scalpel. So he asked one for Christmas. So I gave it to him. Together with a little silliness. This was part one.  


Bij gebrek aan een goed patroon maakte ik het konijntje maar zelf, inclusief de organen, waarvoor ik dus 'vieze' plaatjes moest opzoeken op internet. Soms moet je wat over hebben voor je hobby...
Because of a lack of a good pattern I made this bunny myself, including the organs which made me look at a lot of dirty pictures. What you have to do for your hobby. 

maandag 12 januari 2015

Musical Monday: Kelis

She's been on this blog before, with the first song I recall she ever released: Caught Out There, which is bold and beautiful. More known maybe Milkshake "My milkshake brings all the boys to the yard, damn right, it's better than yours"  may be better known. Her music mostly is as strange, just like her haircolor. And as you know me, this is something I like about her. Though, her upbeat songs that bring up my mood are even better.

Kelis Rogers was born august 21st 1979 in New York City's Harlem. As a child she sung in the church choir and she learned how to play the violin, saxophone and piano. When 16 her parents kicked her out of the house, because of her bad behavior, so she had to take care of herself. She had a bartending job, worked in a clothing store and sometimes had to steal to pay for everything she needed. She did manage to become a professional chef. Later she was introduced to the Neptunes (Pharrell Williams and Chad Hugo) with whom she became friends. They helped her get a record deal.



Her first four albums were all RnB and Hiphop, yet in 2010 she made a switch to dance, under the watching eye of will.i.am music group. For her album Flesh Tone she collaborated with various names like Jean Baptiste, will.i.am and David Guetta.

I find Kelis' music, in both of her styles new, refreshing, very good and underrated.



Kelis - Trick me




zondag 11 januari 2015

Show 'n Tell: Kerstkaartjes

Tja, toch nog wat inhaal posts hoor... om nog even in de kerstsfeer te blijven. Kerstkaartjes!
I have some catching up to do... so we'll stay in the Christmas-spirit with Christmas cards!


Als kind vond ik het altijd heerlijk om kerstkaartjes te knutselen in de kerstvakantie. En natuurlijk was het super stoer om mijn eigen kaartjes naar iedereen te kunnen sturen. Gelukkig had ik een mamma die meestal wel meedacht hoe ik die kaartjes dan zou gaan maken. Tot ik er opeens te oud voor werd en het niet meer cool was om zelf kaartjes te maken. Ik kocht ze wel, en verstuurde ze, want geen kaartjes is nooit leuk. Een paar jaar geleden had ik opeens wel inspiratie. En vorig jaar claimde ik zelfgemaakte kaartjes van iemand anders die me weer inspireerde om zelf ook weer te gaan knippen en plakken. En dit jaar was ik weer aan de twijfel. Want zonder zo'n moeder die alles voor je bedenkt, is het soms toch best lastig hoor.
As a child I always loved to craft some christmascards during the Christmas holidays. And of course it was super cool to be able to send my own cards to everyone. Luckily I had a mom who always thought out what I had to make. Until some year I found myself to old to craft cards, it certainly wasn't cool anymore. I still send cards, but only bought ones. Untill a few years ago I got some inspiration for making my own. And last year I claimed a set of home made cards in a swap that gave me some inspiration to make some my own. So this year I was very much in doubt what to do. Because without a mum to tell you what to do, making things is very difficult. 


Tot ik voor een sinterklaascadeautje in een kunstenaarsbenodigdhedenwinkel (hoeveel punten is dat?) stond en me opeens weer te binnen schoot dat ik bij Anneloes had gezien dat ze met een linoliom-guts fantastische stempels kon maken. Gelukkig hadden ze zo'n guts (een hele set zelfs) en ik had weer wat te doen. Eerst maakte ik een bijenstempel. En toen opeens bedacht ik me dat het leuk zou zijn om stempeltjes te maken om kerstkaarten meer te freubelen. Samen met prachtig papier van de Action en rode, groene en zilver-glitter stempelinkt van de HEMA knutselde ik dus deze kaartjes in elkaar. Heerlijk vond ik dat, zo freubelen, dus wie weet komen er binnenkort ook wel nieuwjaars kaartjes, of lentekaartjes, carnavalskaartjes....
Then, I was in an art-store for a Christmas present and remembered Anneloes saying she cut stamps with a linonium-cutter. So I bought one. First I made a bee-stamp. And then I thought about how cool it would be to use these stamps for some christmas-cards. Action had lovely paper and HEMA stamp-ink in the right colors. I had some nice evenings crafting, so maybe, I'll be making some New Years-cards, or spring-cards, or carnival-cards, or...


zaterdag 10 januari 2015

Appeltaart #16



Gelukkig 2015 iedereen!




Jaja, het is alweer 10 dagen 2015. Dat betekent ook dat 2014 alweer ten einde is (ik voel me oud). En dus ook dat mijn appeltaart-uitdaging ten einde is. En, dat is mijn doel helaas niet op tijd heb volbracht... :(



Jullie hebben wel nog de aller, aller, allerlaatste appeltaart tegoed. Of, nou ja, taart.... Het is een Lena Pita, van de recepten uit de Balkan die ik aan het begin van het jaar had gekregen. een echte taart mag je het niet noemen volgens mij, want er gaat geen suiker in, en geen boter. Maar wel appeltjes, witte wijn en walnoten. En het smaakt meer naar brood dan naar taart, maar het was best lekker. Een zesje, lekker. Omdat ik niet zo van wijnsmaak houd. 


Een doel voor 2015? Nee, die heb ik niet. Wel wat persoonlijke doelen, maar daar vast over een tijdje meer over. En ondertussen wil ik gewoon zo veel mogelijk proberen om deze blog een beetje bij te houden. Duimen dat dat lukt!