donderdag 7 augustus 2014

Show 'n Tell: Deer in a monastery garden

Nu we ook mogen verven voor Nerd Wars ben ik helemaal los. Ik was vergeten hoe leuk het is om dat te doen. Ik probeerde voor het eerst uit om lontwol te verven. Daarvoor gebruikte ik een lont Europese Merino. Voor onze tweede ronde had mijn team het schilderij Deer in a Monastery Garden gekozen, van de schilder Franz Mac uit 1912.
Now we're allowed to use dyeing for Nerd Wars I am all about dyeing. I had almost forgotten how much fun it is. I decided to dye a roving for the first time. I used European Merino for that.
For the second round, my team decided we wanted the painting Deer in a Monastery Garden by Franz Mac, from 1912. 



Ik kende het niet, maar ik vind het een prachtig schilderij. Ik denk, weer, vanwege de verhouding groen en paars. Maar ook vanwege de lijnen. Maar vooral dat groene en paarse. Ik wilde dat terug hebben in mijn wolletje. Jammer genoeg ging dat niet helemaal goed. Mijn paars bleek meer roze. En de kleuren liepen enorm uit, waardoor alle groen een stuk groezeliger werd dan de bedoeling.
I didn't know the painting before, but I love it. I think, again, because of the greens and purples. But also because of the lines. But especially the colors, which I wanted to reflect in my wool. Unfortunately it didn't really go as planned. The purple turned out to be more pink, and the colors were bleeding all over the place (my kitchen was pink) so my green is a bit fowl. 


Inmiddels heb ik een soort haat-liefde verhouding met de wol. Ik ben hem aan het spinnen en soms denk ik dat het een prachtig wolletje wordt en soms denk ik dat ik hem maar moet weggeven of oververven want het wordt toch niks. We zullen zien. Wat vinden jullie er van?
I now have a love-hate relationship with this wool. I am spinning it, and sometimes I think this is going to be a lovely yarn, yet at other times I think I should give it away or dye it over, because it won't be anything. We'll see. What do you think?


woensdag 6 augustus 2014

Show 'n Tell: Tour the fleece, Spring Fling

Juli is de tijd van sportieve mannen met gigantische kuiten in korte, strakke broekjes. De Tour de France dus. Op Ravelry is er een eigen versie van de Tour, de Tour de Fleece. Ook trappen, maar dan op een spinnewiel. De uitdaging is heel simpel; elke dag dat de mannen trappen op hun fiets, trap jij op je wieltje (hoewel een dropspindle ook mag). Voor één wolletje hield ik dat voor. Elke dag een stukje. Soms een klein stukje, soms een wat groter stukje. 

Ik gebruikte wol die ik gekregen had, merino, in zakjes van 50 gram van één kleur. Omdat ik een Nerd Wars challenge had die ging over tijd en ik ook aan seizoenen mocht linken besloot ik een lentig wolletje te maken. 

Op dag 14 zijn allebei de klossen vol. 

Nog een reden om deze kleurencombinatie te kiezen was de blog van Meilindis waarbij zij via een swap een groen en een paars spinwolletje had gemixt. Het resultaat was een overwegend groen draadje. Kleurenleer dus. Dat intrigeerde mij. Ik ben gek op kleur en een echte kleurenneuroot. Ik wilde dus graag iets met groen en iets paarsigs (dus dus roze werd). Eén van de redenen waarom ik het ongetwijnde resultaat laat zien. Want inderdaad, getwijnd is het draadje overwegend groen. Ook door de combinatie van geel met blauw denk ik. Gelukkig maar, want zo is het een echt fris, lentig draadje geworden.


Ik vond het nog best moeilijk spinnen. Ik wilde weer eens een wat dikker draadje maken. Als je heel dun spint heb je een absolute ondergrens, want anders breekt je draad. Maar als je wat dikke wilt is niet alleen de bovengrens flexibel, maar ook de ondergrens. Niet zo mooi en even gesponnen als de laatste paar wolletjes dus. Bovendien weer merino met van die hele lange lokken. Dat is een stuk moeilijker en intenser spinnen. Maar ook leuker, want je moet er echt je hoofd bij houden. 


200 gram
205 meter
100% merino
worsted weight







dinsdag 5 augustus 2014

Over de bloemetjes en de bijtjes V

Het bijenseizoen begint zo onderhand aan zijn einde te komen. De zomer ook, je merkt het aan het korter worden van de dagen. De honingbijen zijn nu allemaal druk bezig met het maken van een wintervoorraad en winterbijen. Hommelkoninginnen zullen geboren worden en bezig gaan met het kweken van een vetlichaam. Gelukkig hebben we de foto's nog. Van juli dan. 

Een hommeltje aan een bloemetje waarvan ik de naam wederom ben vergeten. Ik heb deze drie jaar geleden
van de tuinbuurvrouwen gekregen. Eentje die zich kwistig uitzaait, die de bijen erg lekker vinden en de blaadjes
zouden ook gegeten kunnen worden, al heb ik dat laatste nog nooit geprobeerd. 


Ook deze Oost Indische kers kreeg ik van de tuinbuurvrouwen. Ik snap nu waarom, want ook deze zaait zich
gewillig uit. Maar omdat de bijen ze lekker vinden (maar vlinders kennelijk niet, wat rupsen weghoudt) vind ik
dat niet zo heel erg. De bloemen kunnen ook door mensen gegeten worden, ze zijn fris en een beetje kruidig. 

Een honingbij op de wilde marjolein. Weer zo'n eetbaar én snel vermenigvuldigend plantje. Ze staan inmiddels
aan weerskanten van het pad langs de heg. En bloeiend zijn het lange, slungelige planten die dan dus omvallen
en het pad blokkeren. Gelukkig gaat het pad nergens heen en heb ik nog geen klachten gehad. Ik vind het in elk
geval een heel erg gezellig stukje. 


Ze vliegt net weg, maar ook de citroenmelisse in bloei, die overigens naast de marjolein staat, is een feestmaal
voor de bijtjes. Wederom, ze blokkeren het pad, maar ik vind ze een feestje. Ook eetbaar, maar eigenlijk het
lekkerste om thee van te trekken.



Een hommel in de bloeiende stokroos. Jaaa ze bloeien weer (of eigenlijk, zijn al bijna uitgebloeid). Eén van mijn
meest favoriete bloemen; uitbundig, groot en kleurrijk. En natuurlijk een goede bijenplant.
De bijen moeten vrij ver de bloem in om bij de nectar te komen. Ze worden dan helemaal onder de stuifmeel
gestort. Prachtig om te zien. 

Deze hommel rust even uit op de knoppen van de stokroos, om zichzelf te wassen en te ontdoen van een flinke
lading stuifmeel op ongewenste plaatsen. Plaatje. 

Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik geen idee meer heb waar of wanneer ik deze foto heb genomen.
Ik vermoed, bij de tuinbuurvrouwen in de tuin. Wat voor een bloem het is, weet ik dus ook niet meer. Gewoon
een goudsbloem misschien? Ik elk geval een prachtig bijtje. 

Bij de schoonouders in te tuin: bloeiende kardoen. Kardoen is familie van de artisjok, dus ook je artisjok laten
schieten is leuk voor de bijtjes. Het worden enorm hoge (min. 2 meter) hoge stokken met enorme paarse bollen erop.
Tussen al die paarse sprieten zit het vol met (mijn eigen honing-)bijen.  


Ik las laatst ergens dat komkommers niet bestoven hoeven te worden. Kennelijk denkt dit bijtje er anders over.
Overigens is dit niet de enige dag dat ik bijen bezig heb gezien bij de bloemen van de komkommers. Nom. Bijen
lustten trouwens ook graag stuifmeel en nectar van courgettes, pompoenen en meloenen, die allemaal familie van
elkaar zijn. Ik heb alleen niet zo heel veel van die planten staan, en vooral de grotere varianten zijn moeilijk om
in de bloem een foto te maken. 

Dit bijtje zat wederom in de tuin van mijn schoonouders, in hun 'vlindertuin' waar het vol staat met mooie,
paarsbloeiende planten. Ik heb geen idee wat het is. Een soort kruid vermoed ik. 

Een slechte foto, maar weer kleine bloemetjes dus weinig voedsel per bloemetje en dus ook
een bij die heel snel van het ene naar het andere bloemetje gaat. Dit is de bloeiende
bergsteen tijm. Eén van mijn favorieten die ik bij toeval ontdekte toen we ooit eens heel veel
plantjes kochten voor op ons balkon. Kleine, lieve bloemetjes en een heerlijk geurend plantje
(maar NIET eetbaar). Ook de bijen vinden hem erg leuk.