woensdag 14 mei 2014

Tuin update: samen spelen, samen delen

Nou ja, zo iets dan. Neem je een tuin, dan teken je een samenlevingscontract met allerhande andere beestjes in, op en om je tuin. Leuke beestjes, lieve beestjes, nuttige beestjes, mooie beestjes, enge beestjes en vervelende beestjes.

De leukste beestjes, die kennen jullie al. De bijtjes en de hommeltjes in mijn tuin zijn geweldig leuk, geweldig lief en geweldig nuttig. Ook de vogeltjes in mijn tuin zijn welkom. Ik hoor soms over bessenstruiken afdekken met gaas, omdat de vogeltjes anders alle bessen zouden opeten. Tot nu toe heb ik over mijn opbrengst nog niks te klagen gehad. De vogeltjes zijn vooral erg gezellig. Als ik in het zonnetje ga liggen (zou gaan liggen, want vandaag heeft ze zich nog niet laten zien) en mijn ogen dichtdoe hoor ik niet alleen gezoem, maar ook een hoop gekwetter en gefluit. In de hagen rondom de tuin kunnen ze zich goed verstoppen (maar echt schuw zijn ze niet), onder het dak van het verenigingsgebouw bouwen ze nestjes en in de tuinen is voldoende eten te vinden. Hoewel de vetbolletjes die ik in de winter voor ze ophing binnen een dag opgegeten was, zo niet weggerukt en dus totaal verdwenen.



Nu ik mijn modderpoel vijvertje heb komen er nog wat meer beestjes bij. Voorgaande jaren vond ik vaak padden in mijn tuin. In het hoge gras van mijn vergeethoekje, in mijn gereedschapskist die van onder open is en soms ook in mijn gieter, waar ze mij altijd enorm lieten schrikken door op te springen als ik hem net vast wilde pakken. Maar, sinds een korte tijd woont (of woonde, want ik heb hem/haar al een tijdje niet gezien) een groene kikker in mijn vijvertje. Hij verstopt zich graag tussen het riet en het kroos, of zit heerlijk op een ondiep stukje te zonnebaden (letterlijk dus).
De vogeltjes gebruiken het vijvertje om gezellig (altijd samen) zich te wassen.
En een (veld)wesp heb ik al een paar keer water zien halen.
Met andere woorden; Jippie! Want dat vijvertje was natuurlijk vooral bedoelt voor alle beestjes. En hoewel het een ondiep ding is, met nog wat kale randen en af en toe nog uitstekend plastic, voegt het toch een stukje diversiteit toe aan mijn tuintje.



Maar, er zijn ook minder leuke beestjes in mijn tuin. Voornamelijk slakken.  Nu ik alles heb afgedekt met stro vinden de slakken mijn tuin een prima plaats om te leven. Overal is schaduw en de grond blijft mooi vochtig. En, ik bedien ze gerust met alle plantjes die ik maanden thuis heb vertroeteld. Een waar buffet, binnen twee dagen leeg.


Ja, echt. 10 nieuwe courgetteplantjes, vijf meloenen, vier tomaten (ja echt, tomaten), sla en augurk binnen twee dagen geen spoor meer van te bekennen. Ze hadden kennelijk honger.
Als ik het stro wat wegschuif kan ik binnen tien minuten een stuk of 10 a 15 vinden. Handig, dat wel, want die slakken gewoon oppakken (niet met blote handjes, iew) lijkt me toch nog steeds de meest vriendelijke methode. Tenminste, voordat ik me realiseerde dat alle zaadjes die ik de afgelopen tijd in de grond had gestopt misschien wel waren opgekomen, maar ook meteen waren opgegeten door de familie slak, verplaatste ik slechts de slakken. Maar nu gaan ze er genadeloos aan. Delen is prima, maar dan moet er tenminste iets voor mij overblijven.


Inmiddels staat er weer één courgetteplantje overeind (ik had nog wat over, wat ik gelukkig nog niet had weggegeven) omringt door een kapotgeknipte melkfles (met karteltjes aan de bovenkant en een koperdraad er omheen), en daar omheen dan koffiedras en met knoflookaftreksel overgoten. De andere, die een beetje uitstak is weer verdwenen.



Oké vooruit, het is niet alleen maar kommer en kwel. Dit was de tuin in april en zoals je ziet staat er toch behoorlijk wat. Vaste struiken en boompjes en veel voor de bijtjes. En dat geeft ook plezier. Én de aardappels beginnen boven te komen. Dat vind ik zo'n feestje, want zo'n nieuwe methode is nog best spannend. De duwen erg dapper de stengels boven het stro en gras. 







Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen