zaterdag 29 maart 2014

Tuin update: No-dig potatoes.

Al surfend op het net naar informatie over permacultuur kwam ik een link tegen naar dit leuke filmpje, waarin Australische tuin-held Peter Cundall aardappels teelt onder stro. De pagina die deze link deelde gaf aan dat dit ideaal was voor de permacultuur waarin zoveel mogelijk wordt geprobeerd om de aarde met rust te laten. Er wordt dus bijvoorbeeld niet gespit of iets dergelijks. Maar ja, bij sommige gewassen moet je toch de grond in, zoals bij aardappelen. Dit is dan natuurlijk de ideale oplossing. In het filmpje worden de aardappels geteeld op een stuk waar vroeger een tennisveld was. Geweldig toch? Anderzijds heb je door alle stro en ander organisch materiaal een flink mooie laag waaronder je grond kan herstellen en door compost het hele jaar gemulcht en dus gevoed wordt. Ik heb dus besloten om dit ook te proberen. Ik zocht nog wat van dit soort filmpjes en artikelen op en kwam tot de conclusie dat er verschillende manieren zijn om deze methode toe te passen. Maar eigenlijk komt het er op neer dat je aardappelen stro nodig hebben, waartussen ze de ruimte krijgen om te groeien. Ze hebben een meststof nodig, in de vorm van gewone mest, mestkorrels of compost. En er moet iets over het stro heen liggen waardoor de aardappels donker blijven. Nu heb ik het geluk dat mijn schoonouders een grote tuin hebben met veel gras. Dus toen schoonpapa vrijdag voor het eerst het gras weer ging maaien mocht ik twee grote containerzakken met grasmaaisel meenemen. En 's middags heb ik mijn twee veldjes ingericht. Nu maar duimen dat het goed gaat.


Ik ben vergeten om tussendoor foto's te nemen. Maar goed. Veldje één heeft Ditta en Rosagold aardappelen. Op de grond is van de herfst een stuk karton gelegd met daar  overheen wat plantenresten en flink veel goed verteerde stalmest. De mest heb ik wat weggehaald zodat het niet te veel zou worden. Daar overheen heb ik een dun laagje gras gelegd, zodat de aardappels niet direct in de mest zouden komen te liggen. Daarop dus de aardappels. Er overheen een flinke laag stro. Daar overheen wat biologische mestkorrels. Ja ik weet het, mag niet in de permacultuur, maar ik heb ze al twee jaar liggen en gebruik ze weinig want ze stinken en zijn, nadat de zak een keer niet goed dicht lag, helemaal papperig geworden door het binnengekomen regenwater. Het moet dus op. Gelukkig zijn de korrels langzaam werkend. Daar overheen weer gras (met wat beukenhaag-blad. Flink begoten met regenwater. 


Dit tweede veldje heeft ook een kartonlaag gekregen. Alleen die heb ik net pas gelegd. De grond eronder is een beetje los gemaakt met een spitvork, voornamelijk om het een beetje te egaliseren, ik had een geul gegraven voor het kasje wat er eerst was, zodat de bedden wat hoger kwamen te liggen en ik minder hoefde te bukken in het koepeltje waar ik niet recht in kon staan. Op het karton een dun laagje gras, omdat het karton toch wat bobbelde en de aardappels anders niet op hun plaats bleven liggen. ;) Dan dus de aardappels (Sarpo Mira), stro en een laagje met verteerde stalmest. Als toplaag weer het gras. En uiteraard goed nat maken.

Of het een winnende methode is zal blijken. Maar ik vind het nu al een geweldig idee. De verhalen op internet zijn allemaal lyrisch. Dus dat komt vast helemaal goed. Alleen af en toe het stro en gras misschien wat ophopen als het langzaam weg-verteerd. 



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen