zondag 21 oktober 2012

Edelstenen trilogie

Toen ik vorig jaar stage liep bij De Boekenwurm (boekwinkel met boeken voor kinderen en jongeren) en zo eens door de boeken aan het snuffelen was kwam ik het eerste boek al tegen. Het heeft een prachtige omslag en valt nogal op. En ook de beschrijving op de achterkant vond ik wel prikkelend. "Onthouden dus!" dacht ik. Niet veel later begon Hanneke, de eigenaresse van de winkel en mijn stagebegeleidster, over dit boek. Dat het zo leuk was, maar dat de voorkant wel erg roze en daardoor meisjesachtig was. En dat was jammer, want dan zouden jongens het niet uit zichzelf pakken. Aan haar zoon had ze inmiddels het boek wel te lezen gegeven, met de boodschap dat het er misschien niet zo uit zag, maar dat het toch ook echt wel een leuk boek was, óók voor jongens. Dezelfde boodschap gaf ze de weken erna mee aan moeders die voor hun puberzonen een boek kwamen uitzoeken. En ondanks de roze voorkant was het toch telkens een schot in de roos.

Nu ben ik zelf een meisje, dus dat was het probleem niet. Daarom ben ik laatst ook aan het eerste deel begonnen. Toen ik halverwege was en weer in de winkel stond besloot ik toch ook maar deel twee mee te nemen. Halverwege de week moest ik nog eens terug, want het derde deel wilde ik ook wel heel graag lezen en het liefst meteen erna.

Sjonge jongens, ik was vergeten hoe geweldig het kan zijn om helemaal verslingerd te zijn aan een serie. Om 's Ochtends weg te kruipen in een hoekje van de bank en na eventjes op te merken dat je inmiddels toch wel al erg veel gelezen hebt (en het boek bijna uit is) en het inmiddels na vieren is geworden. Om zo verslingert te zijn dat je niet kan wachten tot je met het volgende deel kan beginnen. Om bijna geen gesprek meer te kunnen volgen zonder ondertussen ook nog stiekem te denken aan alles dat in dat boek is gebeurt en alle mysteries proberen op te lossen.

Cover van het eerste deel Robijnrood.

De edelstenen-trilogie, of de Eindeloos verliefd-serie (wat nu de correcte naam is weet ik niet helemaal, de website van de uitgeverij geeft de eerste aan, maar alle boeken dragen toch de ondertitel van de tweede) gaat over het meisje Gwendolyn. Ze woont met haar moeder, broertje en zusje, tante en nichtje en oudtante bij haar oma, de strenge en chique Lady Arista. In de familie van Gwen komt het tijdreis-gen voor. Dit gen zorgt ervoor dat de drager of draagster terug in de tijd kan reizen. In eerste instantie ongecontroleerd, maar met behulp van een chronograaf kan worden ingesteld wanneer en voor hoelang terug in de tijd gereisd wordt. Als er voldoende tijd op deze gecontroleerde manier in het verleden wordt doorgebracht, wordt ongecontroleerd terugspringen voorkomen, en alle gevaren die hieraan vastkleven vermeden.
Al snel wordt duidelijk dat niet Gwens nichtje Charlotte het tijdreisgen heeft, zoals altijd werd gedacht aan de hand van voorspellingen, maar Gwen zelf. Charlotte heeft haar hele leven lessen gehad in geschiedenis, dansen, schermen, paardrijden etc, waardoor ze zich in het verleden zou kunnen redden. Gwen dus niet. Nadat Gwen haar eerste (ongecontroleerde) sprong naar het verleden heeft gemaakt (de zgn. initiatiefsprong) wordt ze opeens opgenomen in het geheime genootschap van de wachters. Ze is de laatste van in totaal 12 tijdreizigers, de robijn. Maar omdat in de profetieën meldingen wordt gemaakt dat ze de plannen van het genootschap en de 18e eeuwse graaf Saint Germain niet helemaal behartigt, en omdat haar nicht en tijdreiziger Lucy samen met haar vriend (en ook tijdreiziger) Paul er 15 jaar geleden met de eerste chronograaf vandoor zijn gegaan en naar het verleden zijn gevlucht, vertrouwt men Gwen niet. Het tijdreizen is voor Gwen duidelijk niet zo leuk als ze eerst had gedacht. Men vergelijkt haar telkens met de perfecte Charlotte, ze besteedt al haar tijd aan lessen, elapseren, alles wordt voor haar besloten en ze moet kennis maken met de verschrikkelijke Graaf die volgens zeggen gedachten kan lezen en over telekinetische gaven beschikt. (Hoewel ze enorm geniet van de verkleedpartijtjes die erbij horen.) En dan is er nog de arrogante Gideon, de knappe tijdreiziger uit de mannelijke lijn, op wie ze toch wel erg verliefd wordt.

De serie is heerlijk vlot geschreven. Hoewel Gwen geesten kan zien en met hen kan communiceren en ook nog de ongebruikelijke gave heeft om naar het verleden te reizen, is het verhaal geenszins vreemd of onwerkelijk. In tegendeel: Gwen is een heel normaal pubermeisje. En dat maakt het verhaal zo sterk tegenover de 'normale' fantasy: alles is herkenbaar. En omdat ook Gwen net zo weinig weet over het tijdreizen en de mysteries wordt je als lezer als het ware gelijkgesteld aan de heldin van het verhaal. Daarnaast is er in dit verhaal sprake van grote porties romantiek en humor. Het laatste niet alleen door de schrijfstijl, maar ook door de ontnuchterende denkwijze van Gwendolyn die alles wat gebeurt relateert aan haar bekende leventje vol met pop sterren en film idolen. Bovendien ontmoet Gwen al redelijk snel de geestesverschijning van demon Xemerius die alles wat gebeurt heerlijk luchtig en licht houdt. De serie doet daarom (en deze vergelijking doe ik alleen heel voorzichtig) een beetje op Harry Potter, waarbij eigenlijk hetzelfde aan de gang is: mysteries, een hoofdpersoon die uit de ons bekende wereld komt en zich opeens moet zien aan te passen en aan allerlei verwachtingen moet voldoen, een flinke portie humor, romantiek en dat alles overgoten met een hedendaags, realistisch en herkenbaar sausje vol met bekende puber problemen en fijne misverstanden.

Gelukkig las ik net op het net dat rond Pasen de verfilming uitkomt. In Duitsland dan...
(Het is nog niet zeker of de film ook naar Nederland zal komen, misschien is het verstandig om tot die tijd toch mn Duits nog wat te oefenen). 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen