donderdag 4 oktober 2012

Home Sweet Home II: Dierendag

Het is vandaag dierendag. Vroeger wilde ik dan altijd één van mijn huisdieren mee naar school nemen om te laten zien. Al mocht dat al snel niet meer, in verband met (potentieel) allergische klasgenootjes. Vandaag breng is ze dus maar het wereldwijde web op, om ze te showen. Want je eigen dieren blijven toch altijd het liefst.


Dit is ons hondje Babel, een Cavalier King Charles Spaniel die het in zich heeft om de grootste portie aandacht in het huis te vangen. Ik heb ons huishouden wel eens vergeleken met een gezin met een stel tieners en een nakomertje. De katten zijn die tieners die hun eigen gang gaan en af en toe eens bij je komen om wat aandacht te vangen. En Babel is de kleuter die je constant in de gaten moet houden en altijd aandacht wil. Babel is er dan ook altijd. Hij loopt altijd achter je aan en als hij ligt te slapen is dat altijd in de buurt, hij wil niet slapen als hij je niet kan zien (waarbij hij denk ik vergeet dat hij ons sowieso niet kan zien als hij zijn ogen open heeft). Het heeft zo zijn voor en zijn nadelen. Babel die er altijd is, is niet alleen een Babel die achter je staat, maar soms ook wel eens voor je en (daardoor) ook wel eens onder je. We hebben inmiddels een goed evenwichtsgevoel ontwikkeld. Maar Babel is er ook altijd om je heel erg veel liefde te geven. Hij wil altijd knuffelen. En niets is heerlijker dan lekker op de bank wegkruipen met zo'n warm, zacht schatje tegen je aan.
Hij is sowieso een modelhondje. Hij luistert (bijna) altijd en kan met iedereen overweg. Andere honden, mensen, katten. Alleen als de stofzuiger aan gaat is hij wat minder lief. Hij wil maar niet begrijpen dat de katten wegrennen omdat ze bang zijn, en niet omdat ze met hem willen spelen.



Dit is Bang, niet genoemd naar haar karaktertje (dat wisten we immers toen nog niet) maar met een knipoog naar het merk Bang & Olufsen. Bang heeft zonder twijfel het meest eigenwijze karaktertje van al onze beestjes, en dat terwijl katten er in het algemeen heel wat van kunnen (eigenwijs zijn dus). Ze is erg gesteld op haar slaap maar komt bij vaste gelegenheden knuffelen. Ik op de bank met een boek is haar vaste hint dat het tijd is om te knuffelen, want zoals bij veel katten in het begin voornamelijk een oncomfortabel ronddraaien op je schoot is, waarbij de staart bij elke draai in botsing komt met je gezicht, waarbij de bovenlip te prefereren is omdat die staart dan zo lekker achter je neus blijft haken. Ook als wij naar bed gaan is het tijd om te knuffelen, net zoals het opstaan. Bij dat laatste is het natuurlijk Bang die bepaald op welk tijdstip dit plaatsvindt. Opstaan-kopjes zijn anders dan alle andere kopjes in die zin dat haar bek aan het einde van zo'n langerekte kop niet dichtblijft, maar ze kennelijk de behoefte heeft om (heel zachtjes en vol van liefde - dat dan wel) in je arm te bijten. Dit niet alleen als doel om kenbaar te maken dat ik toch wel erg lief ben, maar voornamelijk om er zeker van te zijn dat ik, als vaste slaper, toch echt wel snel wakker wordt en de ochtend begin met een aai en een knuffel.


Ons andere poezenmeisje is Frou. We hebben haar destijds samen met Bang uit het asiel gehaald. Ze was toen extreem bang. We kregen haar pas te zien toen een vrijwilliger daar haar uit het hokje van een krabpaal plukte, terwijl ze zich hevig verzette. Twee minuten op de arm was echter voldoende om haar te laten spinnen, ze vond het wel goed. Ze is een beetje van beide gebleven: schrikachtig, maar soms ook stoer en een enorme knuffel hoewel altijd op haar eigen termen. Frou heeft een voorkeur ontwikkeld voor Lief (in tegenstelling tot Bang, die juist mij meer vertrouwt) en laat altijd luid en duidelijk merken dat ze een knuffel wil. Op momenten dat Lief dat niet doorheeft kan ze erg teleurgesteld kijken. Ze is een erg lief en timide poesje. Erg rustig, hoewel ze sneller en vaker een speelbui heeft dan Bang. Ze speelt dan erg graag met Babel of rent dan met Bang door de kamer, hoewel dat laatste alleen kan als wij al in bed liggen en dus de kamer uit zijn. Soms heb ik het idee dat ze ons de kamer uit kijkt, zodat ze eindelijk wat los kan komen.



En de nieuwste telg in ons gezinnetje: Vudou. Eén van de weinige foto's die we van hem hebben, want zo'n snel en beweeglijk kittentje dat ook nog eens zwart is, is bijna onmogelijk om te fotograferen. Frou en Bang zijn allebei een beetje bangig, één van de redenen dat we Vudou, die eerst één van onze opvangkittens was, hebben willen houden. Het is een enorme knuffel, komt bij je, geeft je kopjes en kan dan uren in je armen liggen, meestal om uiteindelijk in slaap te vallen. Hij trekt echt naar ons toe, hij kan erg veel en lief mauwen, en als je hem dan antwoord geeft, komt hij spinnend op je af gelopen. Als kitten is hij natuurlijk ook nog erg speels, soms gaat dat samen met knuffelen, door bijvoorbeeld met mijn haar of oorbellen (auw) te gaan spelen. Net als Babel is hij een soort schaduw, hij volgt je overal. Soms uit nieuwsgierigheid of omdat hij weet dat bepaalde plekjes erg leuk zijn om te spelen en je daar alleen kan komen als je heel snel en stiekem door deuren glipt die alleen opengaan als ik die opendoe (zoals bijvoorbeeld te WC). Maar meestal ook om dicht bij je te zijn, alle kruimels op te kunnen eten die tijdens het koken op de grond vallen en om pal voor je voeten luid en duidelijk te verkondigen dat het nu echt tijd is voor een flinke knuffel.


Home Sweet Home is een initiatief van Barbaramama

1 opmerking: