woensdag 31 oktober 2012

De Heksenhand

Happy Halloween!!

Halloween is niet echt een Nederlands feest. Maar de halloweense sferen beginnen steeds meer bij ons door te dringen. En dat is niet helemaal zonder reden. Ikzelf ben niet zo van het griezelen op zich, maar er zijn een aantal halloweense elementen die ik wel leuk vind. Films bijvoorbeeld, zoals The Corpse Bride of Nightmare Before Christmas (die zowel bij halloween als bij kerst mag). Ik ben gek op heksen en hocus pocus. En niet te vergeten is halloween een prima excuus om pompoenen te verorberen en de schil om te toveren tot gezellige lampionnetjes.
Halloween isn't very much a Dutch celebration. But the halloween spheres seem to be winning the hearts of the Dutch people. And that isn't without reason. I, myself, don't like big scary things, but there are a few aspects of halloween that I rather like. Movies, for instance, such as The Corpse Bride or Nightmare Before Christmas (which is both a halloween and a christmas movie). I love witches and all sorts of hocus pocus. And don't forget that halloween gives us a great excuse to eat anything with pumpkin and to make them into pumpkin-lights. 



Er is een prentenboek dat ik erg goed bij dit thema vind passen: De Heksenhand van Peter Utton. Dit boek kwam bij ons thuis ooit uit de bieb, werd stukgelezen en uiteindelijk vroeg en kreeg ik het voor mijn verjaardag. In het verhaal vraagt een jongetje aan zijn vader wat dat toch is, dat daar aan het prikbord hangt. Daarop verteld zijn vader dat het een heksenhand is, afgehakt van een heks die op een avond het huis binnen drong en het jongetje en zijn broertje wilde meenemen. Maar, zo blijkt op het einde, misschien verteld de vader toch niet helemaal de waarheid. Het boek is geweldig spannend voor kinderen en enorm humoristisch voor voorlezende ouders of volwassen lezers die het verhaal kunnen relativeren.
There is a picturebook that I think suits this theme very well: The Witch's hand by Peter Utton. This book came into our house from the library, was read over and over again until I got it for my birthday one day. In this story a boy asks his father what that thing is, up upon his wall. His father says it's the hand of a witch, and tells the story about a few nights ago, a witch came into the house and wanted to take the boy and his little brother away. But, in the end, maybe the father isn't telling the actual truth. It's a very exiting story for children and has very much humor for grown ups who are able to put the story in it's perspective. 

Een kleine impressie
'Wat doe je toch? Je maakt de jongens wakker!' roep mamma om de hoek van de deur.
'Vlug!' hijgde ik. 'Het zwaard! Pak het zwaard!'
'Welk zwaard bedoel je?' vroeg mamma.
'Het heksenzwaard natuurlijk! Uit de gangkast!' (pagina nummering ontbreekt.)


A small impression (a lose translation by me, from a translation into Dutch).
'What are you doing? You're waking up the boys!' Mum asked from behind the door.
'Quick!' I gasped. 'The sword! Get the sword!'
'What sword do you mean?' mum asked.
'The witch-sword ofcourse! From the closet!' (no page numbers)


Dit boek heeft sindsdien altijd een plekje gehad in mijn boekenkast, zelfs terwijl vele andere jeugdboeken na verloop van tijd in dozen op de zolder verdwenen. En af en toe dan lees ik het nog eens, met een glimlach op mijn gezicht. En af en toe, ontsnapt me een grinnik.
This book has always has a place in my bookcase, even when other childrens books moved into boxes in the attic. Once in a while I still read it, with a smile on my face. And sometimes, while chuckling secretly. 


zondag 28 oktober 2012

Beestenboel meet & swap

Vrijdag precies een jaar geleden werd de Beestenboel groep op Ravelry opgericht, voor Nederlandse en Belgische amigurumi-haak liefhebbers. Al snel werd dat een heel erg gezellig clubje waar geswapt, gerakt en vooral veel gebabbeld wordt. Om de eerste verjaardag van deze groep te vieren organiseerden de modjes gisteren (zaterdag) een heuse meet in Nijmegen. Shop 'till u drop (bij Diny's  en bij Pipoos) met aansluitend een High Tea (bij Coffyn).

Foto van Coffyn.nl


Ik had deze keer besloten om met de trein te gaan. Ingespannen autorijden was me de vorige keer toch een beetje tegengevallen, als je daarna allerlei mensen gaat ontmoeten die je nog nooit hebt gezien - hoe aardig ze ook allemaal zijn. Ik besloot daarom de trein te nemen en mezelf nog wat leestijd te gunnen. Door een stomme fout van mij (ik was moe en erg verdiept in mijn boek waardoor ik zomaar station Roermond voorbij reed) en werkzaamheden aan de kant van NS (tussen Den Bosch en Nijmegen - waar je normaal gesproken dus ook kan overstappen) was ik wel een beetje laat. Dus er stond al een hele meute enthousiaste haakdames te wachten. Daarna dus shoppen en High Tea'en. Aan het eind van de High Tea gingen we swappen. Het was deze keer een maatloze swap, we wisten dus niet voor wie we het pakketje moesten samenstellen. Wel hadden we een thema: Hallo-Herfst-Feest. 
De swapjes werden verdeeld door een soort stoelendans, maar dan met de pakjes. Telkens trok iemand een lootje met daarop een aanwijzing: links, rechts, aan de persoon tegenover etc. Uiteindelijk kwam er zo een verdeling tot stand. Ik kreeg mijn pakketje van Tamar (LyssaOdyne op Ravelry).

Een gehaakte cupcake konijn, een taartje-sleutelhanger,
 een bolletje roze gemeleerde katoen, een pakje thee
en een pakje koekjes, strikjes en een karton lint


Ikzelf had voor de swap die ik heb gegeven, een poesje gehaakt, dat er op deze foto pijnlijk scheef genaaid uitziet. Maar in het echt was hij toch best schattig.  Het patroon is van Beth Webber.



Ps

Met een speels kitten in huis is het niet zo handig om een bolletje wol op je bureau te laten liggen als je naar bed gaat. Meestal belandt dat dan *magisch*  op de grond. Een rond, zelf opgerold bolletje, waar je net meer klaar bent geeft pas echt een puinhoop. Eén groot "spinneweb" door de gehele kamer. Elke stoel- tafel- bank- of kastpoot houdt dan een stukje wol vast om een enorm web te vormen. En als je het dan wilt opruimen (wat best een groot karwei is) krijg je een hoop bekijks. (Sorry voor de slechts kwaliteit foto's, onder de tafel is veeel te donker voor mn foon.)
De schuldige

Gotcha!

Zelfs Bang komt zich er even mee bemoeien (onder af en toe
heel hooghartig weglopen 'dat is beneden mijn stand' en
daarna toch weer aangetrokken te worden door die
dansende draadjes).



donderdag 25 oktober 2012

Show 'n Tell: Summer mini's

In de zomer werd op Ravelry een wedstrijdje uitgeschreven op de Purl One, Knit One groep. Er was een speciaal patroon ontworpen door de modjes met de naam Summer mini's dat we gratis kregen en het mooist gebreide paar maakte kans op een stel stekenmarkeerders. Altijd leuk, zo'n uitdaging, vind ik, en dus schreef ik me in.
During the summer the group Knit One, Purl One organised a competition. The moderators designed a special pattern with the name Summer mini's, that we got for free and the most beautiful pair was good for a bunch of stitch-markerd. I always like a challenge so I deceided to join. 




Een bol witte sokkenwol werd gehaald, geverfd en tot bol gedraaid. En ik begon. Maar het ging niet helemaal zoals het moest. Het boordje is een zgn muizentandje, en dat had ik nog nooit gedaan. De eerste versie zat totaal scheef en middenin zat een groot gat. En aangezien ze vanaf het begin als kado bedoeld waren zat me dat toch niet lekker. (Voor de wedstrijd had ik gewoon slim foto's gemaakt, zodat t niet opviel). En dus moest het opnieuw. Na het been begon ik aan de hak. Ik heb tot nu toe geloof ik vier verschillende hakken gebreid en tot nu toe beviel stiekem geen enkele 100%. In de groep werd een methode geopperd die ik probeerde en dat werkte best ok. Dus breide ik vrolijk verder. Maar het patroontje was niet naar mijn zin. Dus haalde ik het weer uit om opnieuw te beginnen en tot de conclusie te komen dat het misschien aan de foto's lag, want ik kon niets bedenken dat ik fout deed. En ach, het zag er toch wel leuk uit zo. Tot ik erachter kan dat ook in de hak, het gedeelte waar je niet opstaat, een patroontje had. En dat had ik dus niet. En dat was toch wel zonde. Dus huppatee, weer alles uit. En toen was de zin me vergaan. Ik ben dus gewoon aan iets anders begonnen.
I purchased a skein white sockwool, dyed it (named it Indian spice, but never really got around taking a picture) and made it into a ball. And so I started. The brim is a special kind, which I had never made before. The first version was very skew and there was a hole somewhere in the middle. And since I intented these as a present from the very start (if it was just for the competition I'd make sure to just take the picture right). And so I had to do it again. After the leg was the heel. I have done several different kinds of heels, but none of them really suited me a 100%. In the group a different method was mentioned which I tried and which was ok. So I knit on happily. But the pattern wasn't that much to my liking. So I pulled it out. Until I then came to the conclusion it probably was because of the pictures, because I didn't get it very different with another try. And hey, it looked quite nice, so I carried on. Until I noticed the heel (the part you don't walk on) had a pattern itself aswell, which I didn't make because of my different kind of heel. And that was a pitty. So heeeeey I pulled it out again. And then I didn't have much fun in knitting on. So I just started something else. 



De wedstrijd was inmiddels voorbij en nadat de winnaar bekend gemaakt was begon het toch te kriebelen door de foto's van al die leuke sokjes van de deelnemers. Bovendien, oktober kwam dichtbij (en dat was mijn deadline) en ik had eigenlijk wel weer zin in een stel sokken. Daarna waren ze eigenlijk best snel gebreid. En ze zijn best leuk geworden. Het boordje en de teen heb ik met een katoenmix gebreid, voornamelijk omdat ik bang was anders niet genoeg te hebben aan slechts één bolletje van 50 gram. Maar eigenlijk staat het wel heel erg leuk.
The competition then was to an end and a winner was announced, when I started to feel like starting again. Besides, octobre had started (which ment my deadline) and I started to feel like knitting some socks again. After I picked it up again, it actually went very easy and fast. And they turned out rather nice aswell. The brim and toe are with a cottonmixed yarn, mainly because I was affraid of not having enough with just the one 50 grams skein I had. But in the end, it looks nice together. 



Sinds zaterdag zijn ze in het bezit van mn zussie. Ik hoop dat ze lekker zitten en ze ze ook mooi vindt.
Since saturday my sisters owns this pair. I hope they wear well and she likes them aswell. 

woensdag 24 oktober 2012

Citroendroom cheesecake

Wat doe je als je cheesecake gaat bakken en je citroenzandkoekjes nodig hebt voor de bodem, maar die niet in de supermarkt kan vinden? Juist, dan bak je ze gewoon zelf.
What do you do when you're making a cheesecake and need lemoncookies and can't find them in the store? Right, you just bake them yourself.


Best lekker hoor. Maar in de cheesecake smaken ze nog beter.
They're rather good, but taste better in the cheesecake. 


Het recept van de cheesecake is de citroendroom uit het boekje Cheesecake van K. Black, dat ik voor mijn verjaardag van mijn zusje en haar vriend kreeg. Door en op de cheesecake zit lemoncurd, ook zelfgemaakt, want als je dan toch bezig bent. Het recept daarvoor staat hier.
Overigens maakte ik het recept niet met citroenen maar met satsuma's, die in mijn bio-fruitpakket zaten. Omdat ik eigenlijk dacht dat het limoenen waren.
The recepe for the cheesecake is the lemon dream from the book Cheesecake by K. Black, that I got for my birthday by my sister and her boyfriend. In and on top of the cheesecake is some lemoncurd, that I've made myself aswell. The (dutch) recepe is in the link above.
I made the cheesecake with satsuma's instead of lemons, that came in my bio-fruitpackage. I thought they were lemons at first. 


zondag 21 oktober 2012

Edelstenen trilogie

Toen ik vorig jaar stage liep bij De Boekenwurm (boekwinkel met boeken voor kinderen en jongeren) en zo eens door de boeken aan het snuffelen was kwam ik het eerste boek al tegen. Het heeft een prachtige omslag en valt nogal op. En ook de beschrijving op de achterkant vond ik wel prikkelend. "Onthouden dus!" dacht ik. Niet veel later begon Hanneke, de eigenaresse van de winkel en mijn stagebegeleidster, over dit boek. Dat het zo leuk was, maar dat de voorkant wel erg roze en daardoor meisjesachtig was. En dat was jammer, want dan zouden jongens het niet uit zichzelf pakken. Aan haar zoon had ze inmiddels het boek wel te lezen gegeven, met de boodschap dat het er misschien niet zo uit zag, maar dat het toch ook echt wel een leuk boek was, óók voor jongens. Dezelfde boodschap gaf ze de weken erna mee aan moeders die voor hun puberzonen een boek kwamen uitzoeken. En ondanks de roze voorkant was het toch telkens een schot in de roos.

Nu ben ik zelf een meisje, dus dat was het probleem niet. Daarom ben ik laatst ook aan het eerste deel begonnen. Toen ik halverwege was en weer in de winkel stond besloot ik toch ook maar deel twee mee te nemen. Halverwege de week moest ik nog eens terug, want het derde deel wilde ik ook wel heel graag lezen en het liefst meteen erna.

Sjonge jongens, ik was vergeten hoe geweldig het kan zijn om helemaal verslingerd te zijn aan een serie. Om 's Ochtends weg te kruipen in een hoekje van de bank en na eventjes op te merken dat je inmiddels toch wel al erg veel gelezen hebt (en het boek bijna uit is) en het inmiddels na vieren is geworden. Om zo verslingert te zijn dat je niet kan wachten tot je met het volgende deel kan beginnen. Om bijna geen gesprek meer te kunnen volgen zonder ondertussen ook nog stiekem te denken aan alles dat in dat boek is gebeurt en alle mysteries proberen op te lossen.

Cover van het eerste deel Robijnrood.

De edelstenen-trilogie, of de Eindeloos verliefd-serie (wat nu de correcte naam is weet ik niet helemaal, de website van de uitgeverij geeft de eerste aan, maar alle boeken dragen toch de ondertitel van de tweede) gaat over het meisje Gwendolyn. Ze woont met haar moeder, broertje en zusje, tante en nichtje en oudtante bij haar oma, de strenge en chique Lady Arista. In de familie van Gwen komt het tijdreis-gen voor. Dit gen zorgt ervoor dat de drager of draagster terug in de tijd kan reizen. In eerste instantie ongecontroleerd, maar met behulp van een chronograaf kan worden ingesteld wanneer en voor hoelang terug in de tijd gereisd wordt. Als er voldoende tijd op deze gecontroleerde manier in het verleden wordt doorgebracht, wordt ongecontroleerd terugspringen voorkomen, en alle gevaren die hieraan vastkleven vermeden.
Al snel wordt duidelijk dat niet Gwens nichtje Charlotte het tijdreisgen heeft, zoals altijd werd gedacht aan de hand van voorspellingen, maar Gwen zelf. Charlotte heeft haar hele leven lessen gehad in geschiedenis, dansen, schermen, paardrijden etc, waardoor ze zich in het verleden zou kunnen redden. Gwen dus niet. Nadat Gwen haar eerste (ongecontroleerde) sprong naar het verleden heeft gemaakt (de zgn. initiatiefsprong) wordt ze opeens opgenomen in het geheime genootschap van de wachters. Ze is de laatste van in totaal 12 tijdreizigers, de robijn. Maar omdat in de profetieën meldingen wordt gemaakt dat ze de plannen van het genootschap en de 18e eeuwse graaf Saint Germain niet helemaal behartigt, en omdat haar nicht en tijdreiziger Lucy samen met haar vriend (en ook tijdreiziger) Paul er 15 jaar geleden met de eerste chronograaf vandoor zijn gegaan en naar het verleden zijn gevlucht, vertrouwt men Gwen niet. Het tijdreizen is voor Gwen duidelijk niet zo leuk als ze eerst had gedacht. Men vergelijkt haar telkens met de perfecte Charlotte, ze besteedt al haar tijd aan lessen, elapseren, alles wordt voor haar besloten en ze moet kennis maken met de verschrikkelijke Graaf die volgens zeggen gedachten kan lezen en over telekinetische gaven beschikt. (Hoewel ze enorm geniet van de verkleedpartijtjes die erbij horen.) En dan is er nog de arrogante Gideon, de knappe tijdreiziger uit de mannelijke lijn, op wie ze toch wel erg verliefd wordt.

De serie is heerlijk vlot geschreven. Hoewel Gwen geesten kan zien en met hen kan communiceren en ook nog de ongebruikelijke gave heeft om naar het verleden te reizen, is het verhaal geenszins vreemd of onwerkelijk. In tegendeel: Gwen is een heel normaal pubermeisje. En dat maakt het verhaal zo sterk tegenover de 'normale' fantasy: alles is herkenbaar. En omdat ook Gwen net zo weinig weet over het tijdreizen en de mysteries wordt je als lezer als het ware gelijkgesteld aan de heldin van het verhaal. Daarnaast is er in dit verhaal sprake van grote porties romantiek en humor. Het laatste niet alleen door de schrijfstijl, maar ook door de ontnuchterende denkwijze van Gwendolyn die alles wat gebeurt relateert aan haar bekende leventje vol met pop sterren en film idolen. Bovendien ontmoet Gwen al redelijk snel de geestesverschijning van demon Xemerius die alles wat gebeurt heerlijk luchtig en licht houdt. De serie doet daarom (en deze vergelijking doe ik alleen heel voorzichtig) een beetje op Harry Potter, waarbij eigenlijk hetzelfde aan de gang is: mysteries, een hoofdpersoon die uit de ons bekende wereld komt en zich opeens moet zien aan te passen en aan allerlei verwachtingen moet voldoen, een flinke portie humor, romantiek en dat alles overgoten met een hedendaags, realistisch en herkenbaar sausje vol met bekende puber problemen en fijne misverstanden.

Gelukkig las ik net op het net dat rond Pasen de verfilming uitkomt. In Duitsland dan...
(Het is nog niet zeker of de film ook naar Nederland zal komen, misschien is het verstandig om tot die tijd toch mn Duits nog wat te oefenen). 

maandag 15 oktober 2012

Musical Monday: Michael Jackson

 
Als kind luisterde ik altijd graag naar de muziek van Michael Jackson. Zeker toen de clips van nummers als Earth Song, Heal the world en They don't really care about us verschenen was Michael niet alleen mijn muzikale held, maar een overall-held die de wereld beter wilde en kon maken. Toen de videoclip van dit laatste nummer een uitspraak bij mijn ouders ontlokte dat betrekking had op het vermeende kindermisbruik van zijn kant snapte ik daar niet veel van. (Ter referentie, dit nummer is uit 1996, ik was toen 9). Michael 'hield iets te veel van kinderen' was de uitleg die mijn ouders gaven, een uitspraak die me enorm verwarde. Wel kocht ik niet veel later een enorm fotoboek over Michael, van mijn gespaarde zakgeld, bij de Free Record Shop, ik denk tijdens één van die tripjes naar de muziekwinkel waarbij mijn ouders CD's gingen kopen die hun LP-collectie kon vervangen.

Voor mij ging het daarna alleen maar bergafwaarts met de muzikale kwaliteiten van Michael Jackson (zijn medewerking met 3T even buiten beschouwing gelaten). Naarmate ik meer meekreeg van zijn persoonlijkheid en daar ook steeds meer van kon begrijpen, wilde ik steeds minder van hem weten. Ik vond dat hij wel over zijn hoogtepunt heen was. Toen hij dood ging wilde ik dan ook per se niet zijn muziek draaien, dat vond ik immers maar hypocriet. Michael was niet beter omdat hij net dood was. Nu is het inmiddels al een tijdje geleden en dankzij een Glee aflevering heb ik constant liedjes van hem in mijn hoofd. En nu kom ik er opeens achter dat ze misschien toch wel wel heel erg goed waren.

Een korte biografische schets. Michael werd op 29 augustus 1958 geboren. Hij was nog erg jong toen hij in 1968 met de Jackson 5 zijn eerste album opnam bij Motown. Al snel begon hij ook solo opnames te maken, maar hij bleef nog een lange tijd bij de groep. In 1979 kwam zijn eerste officiele solo-album uit, Off the wall maar het duurde tot 1984 voor hij officieel uit de Jackson 5 stapte. Hoogtepunt uit zijn carriere was zijn album Thriller waar hij ook co-producer van was. Thriller werd wereldwijd meer dan 100 miljoen keer verkocht. Voor dit album ontving hij dertien Grammy awards en er zijn maar liefst dertien nummer 1 singels van dit album afkomstig.


Michael Jackson - In the closet. Van het album: dangerous.

Videoclip met Naomi Campbell

De fluisterende vrouwenstem is overigens van Prinses Stephani van Monaco.

vrijdag 12 oktober 2012

Blog tip II

Nog maar eens een tipje. Ik ken deze blog/website via een andere blog maar ik weet echt niet meer van wie, dus voel je als je blieft niet gepasseerd.
A suggestion once more. I know this blog/website from another blog but I honestly don't remember which one, so please don't feel offended or something. 

Oh I see Red is de blog van de Maleisische Hong, beter bekend als Red. Ze maakt kunstwerken, voornamelijk portretten met onconventionele materialen en methoden. Ze post niet heel erg vaak, maar dat is natuurlijk ook niet zo gek, haar kunstwerken vergen nogal wat tijd in het bedenken en in het uitvoeren. Daarnaast werkt ze als architect, dus ik denk dat ze alles in haar vrijetijd doet. Haar laatste toevoeging is een duif gemaakt van ingescande en daarna weer uitgeprinte veren. Een project dat ze voor HP maakte en waarbij ze de opdracht kreeg om iets te maken met hun nieuwste model printer en slechts één cartridge. Eerder maakte ze bijvoorbeeld een portret van Adele door het laten uitlopen van kaarsen en een portret van Facebook frontman Mark Zuckerberg door het uitsnijden van reepjes papier uit de bladzijden van boeken. Tegenwoordig woont ze in Shanghai en omdat ze zich graag verdiept in de Chinese cultuur van haar voorvaderen maakt ze ook vaak portretten van (voor ons onbekende) Chinese bekendheden. Eerder deed ze kleinere straatprojecten. Ga zeker eens kijken. Ik vind haar geweldig.
Oh I see Red is the blog from Malaysian artist Hong, better known as Red. She makes art pieces, mostly portraits with unconverntional materials and using unconventional methods. She doesn't post very often, probably because these projects take a lot of time, though she actually is an architect, I think she had to do them in her spare time. Her last post is an image of a dove made with scanned and then printed images of feathers. This project was made for HP by using their latest model printer and only one cartridge. Before she's made a portrait of Adele by letting candles run and a portrait of Facebook frontman Mark Zuckerberg by cutting pieces out of the pages of some books. She lives in Shanghai and is trying to learn more and more about the Chinese culture, which is part of her roots. So she makes images of (for us mostly unknown) Chinese celebs. Before she also did little streetprojects. Do take a look, I think she's great. 


maandag 8 oktober 2012

Musical Monday: vijf soundtracks

Weer een lijstje. Ik vind het altijd erg leuk om soundtracks te luisteren. Deze keer niet de instrumentale versies (hoewel die ook mooi kunnen zijn), maar de soundtracks waarbij vaak al bestaande liedjes bij elkaar gezet worden die gebruikt zijn in een film. Een aantal van mijn favorieten. Wederom in willekeurige volgorde.
A little list again. I always love listening to soundtracks. This time not the instrumental soundtracks (though these can be very nice aswell), but the soundtracks in which already existing songs are combined with new songs that are used in the movie. Here are some of my favorites. In no particular order. 

Vince Giordano and the Nighthawks - Shake that Thing.
Dit nummer werd gebruikt in The Aviator, één van mijn favoriete films voornamelijk vanwege het tijdsbeeld. De soundtrack van deze film is een mix van daadwerkelijke oude nummers van bijvoorbeeld Benny Goodman of Bing Crosby (of zoek Leadbelly eens op voor echte oude blues), en nieuw gecomponeerde nummers in dezelfde stijl. Eén van hen is Vince Giordano and the Nighthawks. Deze soundtrack is echt een juweeltje voor alle swing en jazz liefhebbers.
This song was used in The Aviator, one of my favorite movies ever, espacially because of the era it shows. The soundtrack of this movie is a collection of old songs from that era, like Benny Goodman or Bing Crosby (or search Leadbelly for really old blues), and new composed songs in same style. One of them is Vince Giordano and the Nighthawks. This soundtrack is a must for all swing and jazz lovers. 




Caetano Veloso & Lila Downs - Burn it Blue.
Dit nummer is afkomstig van de soundtrack voor de film Frida. Ook zo'n film die ik meerdere malen achter elkaar kan kijken, voornamelijk vanwege de sfeer, die grotendeels door de muziek wordt bewerkstelligd. Vooral Lila Downs, die bekend staat vanwege de Mesoamerikaanse invloeden in haar muziek werkte veel mee aan de soundtrack en heeft het gevoel van authentieke Mexicaanse sferen.
This song comes from the soundtrack for Frida. Also one of those movies I can see many times, mostly because of the whole ethos of this movie, which in it's turn is mostly accomplished by the music used. Especially Lila Downs, who's known for the Mesoamerican influences in her music worked on this soundtrack and created a feeling of a true and authenic Mexico.



Juno Reactor - Pistolero.
De filmversie van dit nummer dan, want de officiële versie is wat geremixt. Het nummer staat op de soundtrack van Once upon a time in Mexico, een film die ik deze keer juist niet vaak kijk. Ik heb hem één keer gezien, inmiddels redelijk lang geleden, en voorlopig hoeft het niet meer. De film is het derde deel in een serie, en hoewel de best aardige cast (Antonio Banderas, Selma Hayek, Johnny Depp) is dit derde deel echt een draak van een film geworden. De soundtrack is echter best leuk, hoewel je er misschien van moet houden. Het is een (bijna) over de top bandieten, cowboy achtig Mexico waarin je meegetrokken wordt. Je ziet de tumble weeds, Clint Eastwood-achtige cowboys compleet met hoed en laarzen, en de galopperende paarden al voor je. Heerlijk toch?
The movie version of this song, because the official version is a remixed one. The song is one of the soundtrack of Once upon a time in Mexico, a movie I, contrary to the other ones in this list, don't like at all. I have seen it once, quite a while back, and have no need to watch it again soon. The movie is the third one in a series, and although it has a nice cast (Antonio Banderas, Selma Hayek, Johnny Depp), this third movie is really bad. The soundtrack though is quite fun, though I think it is a matter of taste. It's an (almost) over the top bandits and cowboys Mexico you get sucked into. You can see the tumble weeds, Clint Eastwood look alike cowboys complete with hats and boots, and the galloping horses if you close your eyes. Cool, right?





Mirwais - Disco Science.
Het is moeilijk om één nummer van de soundtrack van Snatch uit te kiezen. Hij is geweldig, met name door zijn veelzijdigheid. Van Golden Brown (van The Stranglers) en Lucky Star (Madonna dus) naar Kosha Nostra naar dit soort electronische nummers. Lekker upbeat en een beetje stoer. De soundtrack is wat dat betreft een echte afspiegeling van de film, een beetje weird, stoerdoenerij en van alles door elkaar. Daarom issie zo leuk om nog eens te zien. En nog eens. Eigenlijk een echte mannenfilm, maar daar laat ik me (dit keer) niet door tegenhouden.
It isn't easy to choose one song from the Snatch score. It's great, mostly because it's variety. From Golden Brown (from the Stranglers) and Lucky Star (Madonna) to Kasha Nostra and these kind of electronic songs. Upbeat and a bit sturdy. The soundtrack mirrors the movie. It's a bit weird, tough bragging and there is a lot going on. That's why it's so nice to see it again. And again. It is a bit a movie for men, but that doesn't stop me (this time). 






Louis Armstrong - I wanna be like you.
Ja, sorry, maar Disney kan dus NIET ontbreken in dit lijstje. De meeste Disney liedjes vindt ik geweldig. Ze zijn meestal zo fijn vrolijk en lijken er altijd al te zijn geweest, ze maken deel uit van ons bestaan. Maar sommige blinken nog wat extra uit in goede muziek, vaak door samen te werken met goede artiesten. Enkele voorbeelden: The Aristocats, Lady and the Tramp, The Princess and the Frog en dus ook Junglebook. 
Yes, well, I'm sorry. But Disney CAN'T be missed in a list like this. I love most Disney songs. They are so happy and it seems like they've always been there, like they're a part of our existence. But some of them are even better than the others, mostly by collaborating with great artists. Some examples: The Artistocats, Lady and the Tramp, The Princess and the Frogg, but also Junglebook.


zondag 7 oktober 2012

Blog tip

Niet zo heel lang geleden kwam ik tijdens wat verveeld surfen over het net dit filmpje tegen:
Not so long ago, while I was a bit bored and surfing the internet, I came across this video:


Hi, my name is Frank Warren and I collect secrets... Frank begint met een aantal grappige geheimen. Maar hij laat er ook een aantal zien waar je stil van wordt. Nog elke dag sturen mensen hun geheimen naar hem toe. En elke zondag verschijnt een collectie daarvan op zijn blog. Sindsdien heb ik nog geen zondag gemist.
Hi my name is Frank Warren and I collect secrets... Frank starts with a few funny secrets. But he also shows some that makes you think. Still, everyday people send him his secrets. Every sunday he shows a collection of them on his blog. Since then I haven't missed a single sunday. 

De geheimen die mensen delen zijn soms grappig, soms triest. Het zijn grote geheimen, kleine geheimen. Geheimen die herkenbaar zijn, geheimen waar je soms niet aan zou denken dat iemand daar mee te maken zou kunnen hebben. De meeste ontroeren. Ze laten zien met welke problemen mensen worstelen opzoek naar de meest algemene, universele wens die er is: gelukkig worden, gelukkig zijn en gelukkig blijven.
The secrets people share are funny, sometimes sad. There are big secrets, small secrets. Secrets that are recognisable, secrets you wouldn't think of people could have. Most of them move. They show what problems people come across while looking for that one, most universal wish there is: to become happy, to be happy and to stay happy. 



donderdag 4 oktober 2012

Home Sweet Home II: Dierendag

Het is vandaag dierendag. Vroeger wilde ik dan altijd één van mijn huisdieren mee naar school nemen om te laten zien. Al mocht dat al snel niet meer, in verband met (potentieel) allergische klasgenootjes. Vandaag breng is ze dus maar het wereldwijde web op, om ze te showen. Want je eigen dieren blijven toch altijd het liefst.


Dit is ons hondje Babel, een Cavalier King Charles Spaniel die het in zich heeft om de grootste portie aandacht in het huis te vangen. Ik heb ons huishouden wel eens vergeleken met een gezin met een stel tieners en een nakomertje. De katten zijn die tieners die hun eigen gang gaan en af en toe eens bij je komen om wat aandacht te vangen. En Babel is de kleuter die je constant in de gaten moet houden en altijd aandacht wil. Babel is er dan ook altijd. Hij loopt altijd achter je aan en als hij ligt te slapen is dat altijd in de buurt, hij wil niet slapen als hij je niet kan zien (waarbij hij denk ik vergeet dat hij ons sowieso niet kan zien als hij zijn ogen open heeft). Het heeft zo zijn voor en zijn nadelen. Babel die er altijd is, is niet alleen een Babel die achter je staat, maar soms ook wel eens voor je en (daardoor) ook wel eens onder je. We hebben inmiddels een goed evenwichtsgevoel ontwikkeld. Maar Babel is er ook altijd om je heel erg veel liefde te geven. Hij wil altijd knuffelen. En niets is heerlijker dan lekker op de bank wegkruipen met zo'n warm, zacht schatje tegen je aan.
Hij is sowieso een modelhondje. Hij luistert (bijna) altijd en kan met iedereen overweg. Andere honden, mensen, katten. Alleen als de stofzuiger aan gaat is hij wat minder lief. Hij wil maar niet begrijpen dat de katten wegrennen omdat ze bang zijn, en niet omdat ze met hem willen spelen.



Dit is Bang, niet genoemd naar haar karaktertje (dat wisten we immers toen nog niet) maar met een knipoog naar het merk Bang & Olufsen. Bang heeft zonder twijfel het meest eigenwijze karaktertje van al onze beestjes, en dat terwijl katten er in het algemeen heel wat van kunnen (eigenwijs zijn dus). Ze is erg gesteld op haar slaap maar komt bij vaste gelegenheden knuffelen. Ik op de bank met een boek is haar vaste hint dat het tijd is om te knuffelen, want zoals bij veel katten in het begin voornamelijk een oncomfortabel ronddraaien op je schoot is, waarbij de staart bij elke draai in botsing komt met je gezicht, waarbij de bovenlip te prefereren is omdat die staart dan zo lekker achter je neus blijft haken. Ook als wij naar bed gaan is het tijd om te knuffelen, net zoals het opstaan. Bij dat laatste is het natuurlijk Bang die bepaald op welk tijdstip dit plaatsvindt. Opstaan-kopjes zijn anders dan alle andere kopjes in die zin dat haar bek aan het einde van zo'n langerekte kop niet dichtblijft, maar ze kennelijk de behoefte heeft om (heel zachtjes en vol van liefde - dat dan wel) in je arm te bijten. Dit niet alleen als doel om kenbaar te maken dat ik toch wel erg lief ben, maar voornamelijk om er zeker van te zijn dat ik, als vaste slaper, toch echt wel snel wakker wordt en de ochtend begin met een aai en een knuffel.


Ons andere poezenmeisje is Frou. We hebben haar destijds samen met Bang uit het asiel gehaald. Ze was toen extreem bang. We kregen haar pas te zien toen een vrijwilliger daar haar uit het hokje van een krabpaal plukte, terwijl ze zich hevig verzette. Twee minuten op de arm was echter voldoende om haar te laten spinnen, ze vond het wel goed. Ze is een beetje van beide gebleven: schrikachtig, maar soms ook stoer en een enorme knuffel hoewel altijd op haar eigen termen. Frou heeft een voorkeur ontwikkeld voor Lief (in tegenstelling tot Bang, die juist mij meer vertrouwt) en laat altijd luid en duidelijk merken dat ze een knuffel wil. Op momenten dat Lief dat niet doorheeft kan ze erg teleurgesteld kijken. Ze is een erg lief en timide poesje. Erg rustig, hoewel ze sneller en vaker een speelbui heeft dan Bang. Ze speelt dan erg graag met Babel of rent dan met Bang door de kamer, hoewel dat laatste alleen kan als wij al in bed liggen en dus de kamer uit zijn. Soms heb ik het idee dat ze ons de kamer uit kijkt, zodat ze eindelijk wat los kan komen.



En de nieuwste telg in ons gezinnetje: Vudou. Eén van de weinige foto's die we van hem hebben, want zo'n snel en beweeglijk kittentje dat ook nog eens zwart is, is bijna onmogelijk om te fotograferen. Frou en Bang zijn allebei een beetje bangig, één van de redenen dat we Vudou, die eerst één van onze opvangkittens was, hebben willen houden. Het is een enorme knuffel, komt bij je, geeft je kopjes en kan dan uren in je armen liggen, meestal om uiteindelijk in slaap te vallen. Hij trekt echt naar ons toe, hij kan erg veel en lief mauwen, en als je hem dan antwoord geeft, komt hij spinnend op je af gelopen. Als kitten is hij natuurlijk ook nog erg speels, soms gaat dat samen met knuffelen, door bijvoorbeeld met mijn haar of oorbellen (auw) te gaan spelen. Net als Babel is hij een soort schaduw, hij volgt je overal. Soms uit nieuwsgierigheid of omdat hij weet dat bepaalde plekjes erg leuk zijn om te spelen en je daar alleen kan komen als je heel snel en stiekem door deuren glipt die alleen opengaan als ik die opendoe (zoals bijvoorbeeld te WC). Maar meestal ook om dicht bij je te zijn, alle kruimels op te kunnen eten die tijdens het koken op de grond vallen en om pal voor je voeten luid en duidelijk te verkondigen dat het nu echt tijd is voor een flinke knuffel.


Home Sweet Home is een initiatief van Barbaramama

dinsdag 2 oktober 2012

Benjamin Schillings droom

Benjamin Schilling is een zestienjarige jongen die, na het overlijden van zijn vader door zijn moeder (die als jazz zangeres over de hele wereld tourt) bij zijn opa wordt gedumpt. Officieel is hij bij zijn opa, Karl in de leer voor hovenier, maar Karl is sinds enkele jaren dement en sinds Benjamin eigenlijk niets voor tuinieren voelt vervalt het huis en vooral de tuin steeds verder. Benjamin wil eigenlijk automonteur worden en droomt ervan om later in een oude volkswagenbus naar Afrika te gaan, de verhalen van zijn vader achterna.
Het echte leven van Benjamin is heel wat minder avontuurrijk dan het verre Afrika waar hij van droomt. Samen met Karl woont hij in een klein dorpje dat niets meer voorstelt. Er zijn slechts nog enkele bewoners over. Meer dan een kruidenier waar ook een kapper in gevestigd is, en een café is er niet. Spil van het dorpje is Maslow, een man met grootse dromen voor het vergeten dorpje. Elke keer bedenkt hij weer iets nieuws wat het suffe dorp op de kaart zal zetten en honderden bezoekers zal trekken. Zijn nieuwste plan behelst een UFO. Dan duikt de jonge Lena op, die voorwendt autopech te hebben. Volgens Maslow is ze een verslaggeefster die het verhaal over de UFO komt bekijken. Bij Benjamin zorgt ze vooral voor verwarring. Want zo'n leuke, jonge meid is er al een tijd niet meer in Benjamins leven geweest.

Ik kreeg dit boek voor mijn verjaardag. En heb het nu al een tijdje uit. Het is geen boek dat direct een hele grote indruk achter zal laten. De alledaagse sleur waar Benjamin zich in bevindt zit diep in het boek doorgedrongen. De uitzichtloosheid, de stoffigheid van het uitgestorven dorp, ze zorgen ervoor dat het verhaal slechts langzaam voortkruipt, maar ongemerkt een onuitwisbare indruk achterlaat. Het is geen boek vol bravoure, er zitten geen lange passages in met diepe filosofische overdenkingen. En toch zet het boek je ongemerkt aan het denken.

maandag 1 oktober 2012

Musical Monday: Diana Ross

Diana Ross is één van die artiesten die -voor mij althans- wel altijd aanwezig was, maar waar ik niet zo heel veel belangstelling voor had. Dat veranderde toen ik op de middelbare school zat en wij, heel hip, met CKV2 (kunstgeschiedenis dus) eens de meer recente geschiedenis behandelde. Tijdens deze lessen moesten we altijd om de beurt een soort spreekbeurt voorbereiden over één van de hoofdstukken. Ik koos al vrij snel voor het hoofdstuk over soul en disco. De meest belangrijke soul artiest, volgens dat boek (en daar hebben ze eigenlijk wel gelijk in) is Diana Ross. Sindsdien heb ik Ross altijd een intrigerend persoon gevonden. Haar muziek is tijdloos. In die tijd vernieuwend. De (pop)muziek zonder haar, zou er nu denk ik heel anders uitgezien hebben. En bovendien: ze was één van de weinige personen uit de muziekindustrie met ook een goed lopende carrière als actrice.



Diana Ross werd in 1944 geboren in Detroit. Zij en haar familie leidden een (relatief) comfortabel leven. Ross wilde mode ontwerpster worden en studeerde daar ook voor af.
Ross was vijftien toen ze werd opgemerkt door Milton Jenkins, die haar manager van een locale doo-wop groep The Primes één van de leden van deze groep stelde aan Jenkins voor om Ross mee te laten doen in de zustergroep van The Primes, genaamd The Primettes. Met deze groep deed Ross auditie bij Berry Gordy van Motown. Daar was men onder de indruk, maar vond men de meisjes nog te jong. The Primettes bleven wel rond Motown hangen en hielpen door bijvoorbeeld achtergrond zang. In 1961 ging Motown dan toch overstag, op de voorwaarde dat de groep een andere naam zou krijgen. Zo werd The Supremes bedacht. Gordy bleek grootse plannen te hebben met Diana Ross. In het begin zouden de solo's eerlijk verdeeld worden. Maar al snel vond Gordy dat Ross de meeste solo's moest zingen. In 1967 besloot hij dat de bandnaam verandert moest worden naar Diana Ross and the Supremes. Eind 1968 besloot hij dat Ross de groep zou verlaten en solo verder zou gaan. In deze tijd wilde ze zichzelf ook onderscheiden door het ontdekken van nieuw talent voor Motown. Dit werd uiteindelijk de Jackson 5, die ze vaak meenam naar evenementen.



De eerste echte solohit voor Ross was Ain't not mountain high enough  in 1970.
In 1972 kwam de eerste film uit waarin ze de hoofdrol speelde: Lady sings the blues. Voor deze film speelde ze niet alleen Billy Holiday, ze zong ook haar nummers. De rol leverde haar nominaties op voor de Golden Globe Awards en de Academy Award. Samen met Cycely Tyson was ze de eerste donkere actrice die genomineerd werd voor deze laatste award.

Ross maakt nog steeds muziek en treed nogsteeds op. In 2010 begon ze een tournee ter ere van haar vriend Michael Jackson, die tournee duurt inmiddels al twee jaar. In februari ontving ze een grammy award voor lifetime achievement.

Diana Ross - Chain Reaction




Info: wikipedia.org
Pics: las.fm