zaterdag 22 september 2012

Boterkook

Op blogs schrijven mensen meestal alleen maar over successen. Prachtige gehandwerkte dingen komen voorbij. De lekkerste gerechten. De mooiste jurkjes. De beste boeken. Hoewel al dit inspireert om zelf ook weer aan de slag te gaan en een haaknaald/pollepel/boek ter hand te nemen, wordt daardoor nog wel eens vergeten dat het echt niet altijd zomaar goed gaat. Niet elk boek dat je begint is zo mooi als verwacht. Niet elk haak/brei/borduur/naai project wordt zoals je zou willen. En niet elke taart is even mooi of lekker. Ik kijk meestal niet zo heel erg op details. Zeker niet als het om koken en bakken gaat. Het hoeft er echt niet mooi uit te zien. Als het maar smaakt. En met de juiste ingrediƫnten, zoals slagroom en als het goed en mooi goudbruin is, ziet het er vanzelf wel lekker uit. Maar toch gaat het nog wel eens mis.

Gisterenavond verheugde ik me weer enorm op mijn bakavondje. Vrijdagavond, met op radio 2 het platenpaleis aan. Heerlijk. Ik had die middag besloten een Engelse Bakewell cake te bakken. Een taart met aarbeienjam en veel amandelen. Het was een nieuw recept van een boekje dat ik van de bieb had gehaald. Ik ging netjes aan de slag. Deeg gemaakt, deeg terug laten koelen in de koelkast. Springvorm bekleed, bodem in de oven en voorbakken. Toen kwam de vulling. Suiker, amandelen. Boter. Er begon me pas iets vreemds op te vallen toen het pakje op was en ik nog steeds tekort kwam. Les 1 van koken/bakken is het nauwkeurig volgen van het recept, tenzij je inmiddels voldoende ervaring hebt en eea wel op het oog kunt, of lekker wilt experimenteren, of het recept aan je eigen smaak wilt aanpassen. Ik kende het recept niet, een soortgelijke taart niet, en besloot dus de hele berg boter toch maar bij de vulling toe te voegen. Check, check, dubbel-check. Die mensen wilden echt 280 gram boter in mijn taart hebben. En dus deed ik dat.
Toen de taart de oven in ging zag het er best goed uit. Toen de taart even in de oven stond begon het er wat slechter uit te zien: uit de onderkant van mijn (inmiddels vast bijna antieke- want van oma geweest) springvorm begon vet te lekken. Na de voorgeschreven 40 minuten wilde ik de taart eruit halen. De bovenkant zag er goed uit, van kleur dan. Toen ik de taart aanraakte begon de bovenkant te trillen. Het zag eruit alsof ik water als vulling had gebruikt. Nog maar een minuutje of tien in de oven dus. Maar dat hielp niet veel. Behalve dan dat de bovenkant er nu net iets te bruin uit zag. Onder dit bruine laagje klotste het geheel nog steeds, hoewel wel iets minder. 'Dat komt natuurlijk door al die boter' dacht ik bij mezelf. 'Die is nu zacht. Er zit ook ei in, misschien is die ook nog niet gestold. Dat komt vast allemaal als ik het laat afkoelen.' En ik had gelijk. Vanmorgen vroeg zag alles er goed uit. Gelukkig einde dus.

Niet helemaal. Toen ik 's middags een stukje wilde nemen merkte ik een grote, gelige, gestolde vlek vet, of eigenlijk dus boter, die tijdens het afkoelen op het aanrecht was gelopen. 'Ach ja, beter eruit dan bij mij erin'.  Lief sneed de taart voor mij aan en merkte op dat het nog steeds wel erg vet was. De bodem zag eruit alsof het een dunne, ronde laag pure boter was, aangelengd met misschien een lepeltje bloem. Toch vond ik het wel een beetje bij het recept passen. Boterkoek is immers ook boter met een beetje bloem en een beetje suiker. En die Engelsen, die zijn wel van het vet. De taart proefde een beetje vreemd. Lekker wel, door de jam en de amandelen, maar ook vreemd. En hij was wel erg vet. Na een klein stukje was ik vol (terwijl ik echt enorm veel honger had) en na een paar minuutjes voelde ik me misselijk. Die misselijkheid duurde nog de hele middag. Ik denk dat mijn lichaam niet gewend is aan dit soort vet-injecties. Wij eten immers niet op regelmatige basis dingen als gefrituurde Mars ofzo. Ik heb de taart verder maar weggegooid. Alleen al aan de gedachte van nog een hapje voelde ik me weer misselijk worden.

We hebben wel nog even op internet gezocht. Normaal gesproken hoort er inderdaad niet zo'n overdaad aan boter in Bakewell cake. Slechts de 150 gram die bij mij alleen al in de bodem zat. Die 280 gram was nergens voor nodig. Behalve dan om mij weer aan het schuren te zetten. Want die dikke laag vet in mn oven, die verdween niet zo gemakkelijk.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen