zondag 23 september 2012

Home Sweet Home I

Op verschillende blogs zag ik 'm al voorbij komen. Home Sweet Home. Gewoon iets laten zien en schrijven over de fijne plekjes in je huis. Nu zijn we de laatste tijd zo enorm druk bezig geweest met herinrichten en opruimen (en het zo (huis)stof(mijt) vrij mogelijk te maken) dat ik ook best iets wil laten zien. En wel onze nieuwe banken.
On severa; (Dutch) blogs I have seen this: Home Sweet Home. Just show and write something about the nice places in your home. We've been working rather hard lately to redecorate and clean out our home (and make it as dust(mite) free as possible) that I'd like to show some of the results. And today I'd like to show our new sofa's.

Tadaaa. Hier op de bovenste foto met Frou. Kleurt ze er niet prachtig bij? Helemaal tevreden over de opstelling waren we alleen niet. Zo stonden onze oude banken. Maar de nieuwe fauteuil was wel zoveel groter dan de vorige dat die heel raar stond. Dus Lief probeerde eens iets en nu staat het dus zo:
Tadaaa. Here on the picture above with Frou. Doesn't she suit well? We weren't quite happy with the way we've put them. This was the way our old sofa's stood. But the new fauteuil was that much bigger that it didn't fit as well as hoped. So Lief tried something new and so now we've got it like this:



Deze zithoek is dus echt wel heel erg fijn. Woensdag kregen we de nieuwe banken en sindsdien heb ik elke dag wel een paar uur hier gehangen terwijl ik heerlijk heb gelezen. Krantje, boekje. :-) De eerste avond gezellig met een pizza'tje een film opgezet. Heerlijk toch?
This living is so very nice. Wednesday we've got our new sofa's and since then I've spend many hours relaxing and reading. The paper, a book. :-) The first evening we've spend with a pizza and a movie. Nice, huh?

Door het licht zijn de foto's allemaal een beetje anders van kleur. De banken zijn een prachtige, warme donkerbruin.
Because of the light the pictures are bit different in color. The sofa's are a beautiful, warm kind of dark brown. 


Home Sweet Home is een initatief van Barbaramama

zaterdag 22 september 2012

Boterkook

Op blogs schrijven mensen meestal alleen maar over successen. Prachtige gehandwerkte dingen komen voorbij. De lekkerste gerechten. De mooiste jurkjes. De beste boeken. Hoewel al dit inspireert om zelf ook weer aan de slag te gaan en een haaknaald/pollepel/boek ter hand te nemen, wordt daardoor nog wel eens vergeten dat het echt niet altijd zomaar goed gaat. Niet elk boek dat je begint is zo mooi als verwacht. Niet elk haak/brei/borduur/naai project wordt zoals je zou willen. En niet elke taart is even mooi of lekker. Ik kijk meestal niet zo heel erg op details. Zeker niet als het om koken en bakken gaat. Het hoeft er echt niet mooi uit te zien. Als het maar smaakt. En met de juiste ingrediënten, zoals slagroom en als het goed en mooi goudbruin is, ziet het er vanzelf wel lekker uit. Maar toch gaat het nog wel eens mis.

Gisterenavond verheugde ik me weer enorm op mijn bakavondje. Vrijdagavond, met op radio 2 het platenpaleis aan. Heerlijk. Ik had die middag besloten een Engelse Bakewell cake te bakken. Een taart met aarbeienjam en veel amandelen. Het was een nieuw recept van een boekje dat ik van de bieb had gehaald. Ik ging netjes aan de slag. Deeg gemaakt, deeg terug laten koelen in de koelkast. Springvorm bekleed, bodem in de oven en voorbakken. Toen kwam de vulling. Suiker, amandelen. Boter. Er begon me pas iets vreemds op te vallen toen het pakje op was en ik nog steeds tekort kwam. Les 1 van koken/bakken is het nauwkeurig volgen van het recept, tenzij je inmiddels voldoende ervaring hebt en eea wel op het oog kunt, of lekker wilt experimenteren, of het recept aan je eigen smaak wilt aanpassen. Ik kende het recept niet, een soortgelijke taart niet, en besloot dus de hele berg boter toch maar bij de vulling toe te voegen. Check, check, dubbel-check. Die mensen wilden echt 280 gram boter in mijn taart hebben. En dus deed ik dat.
Toen de taart de oven in ging zag het er best goed uit. Toen de taart even in de oven stond begon het er wat slechter uit te zien: uit de onderkant van mijn (inmiddels vast bijna antieke- want van oma geweest) springvorm begon vet te lekken. Na de voorgeschreven 40 minuten wilde ik de taart eruit halen. De bovenkant zag er goed uit, van kleur dan. Toen ik de taart aanraakte begon de bovenkant te trillen. Het zag eruit alsof ik water als vulling had gebruikt. Nog maar een minuutje of tien in de oven dus. Maar dat hielp niet veel. Behalve dan dat de bovenkant er nu net iets te bruin uit zag. Onder dit bruine laagje klotste het geheel nog steeds, hoewel wel iets minder. 'Dat komt natuurlijk door al die boter' dacht ik bij mezelf. 'Die is nu zacht. Er zit ook ei in, misschien is die ook nog niet gestold. Dat komt vast allemaal als ik het laat afkoelen.' En ik had gelijk. Vanmorgen vroeg zag alles er goed uit. Gelukkig einde dus.

Niet helemaal. Toen ik 's middags een stukje wilde nemen merkte ik een grote, gelige, gestolde vlek vet, of eigenlijk dus boter, die tijdens het afkoelen op het aanrecht was gelopen. 'Ach ja, beter eruit dan bij mij erin'.  Lief sneed de taart voor mij aan en merkte op dat het nog steeds wel erg vet was. De bodem zag eruit alsof het een dunne, ronde laag pure boter was, aangelengd met misschien een lepeltje bloem. Toch vond ik het wel een beetje bij het recept passen. Boterkoek is immers ook boter met een beetje bloem en een beetje suiker. En die Engelsen, die zijn wel van het vet. De taart proefde een beetje vreemd. Lekker wel, door de jam en de amandelen, maar ook vreemd. En hij was wel erg vet. Na een klein stukje was ik vol (terwijl ik echt enorm veel honger had) en na een paar minuutjes voelde ik me misselijk. Die misselijkheid duurde nog de hele middag. Ik denk dat mijn lichaam niet gewend is aan dit soort vet-injecties. Wij eten immers niet op regelmatige basis dingen als gefrituurde Mars ofzo. Ik heb de taart verder maar weggegooid. Alleen al aan de gedachte van nog een hapje voelde ik me weer misselijk worden.

We hebben wel nog even op internet gezocht. Normaal gesproken hoort er inderdaad niet zo'n overdaad aan boter in Bakewell cake. Slechts de 150 gram die bij mij alleen al in de bodem zat. Die 280 gram was nergens voor nodig. Behalve dan om mij weer aan het schuren te zetten. Want die dikke laag vet in mn oven, die verdween niet zo gemakkelijk.

woensdag 19 september 2012

Tuinupdate: leeg

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets over mn tuintje schreef. Het is de laatste tijd hier sowieso druk en daar komt dan nog eens bij dat de tuin op dit moment eindelijk voedsel produceert. Dat moet natuurlijk mee naar huis en schoongemaakt en verwerkt. Sommige dingen zijn meteen goed om eten van te maken. Andere groentes kunnen ook prima ingevroren worden maar dan moeten ze dus wel schoon, gekookt of geblancheerd en gesneden. Kortom: het is best nog wat werk in de keuken. Er blijft niet zoveel tijd over voor foto's of geblog.


Dit is dus ondertussen hoe de tuin eruit ziet: steeds leger. Achterin staat een groenbemester, dat zorgt ervoor dat onkruid onderdrukt wordt en bovendien de aarde niet dichtslaat of voedingsstoffen wegspoelen met de regen. In het voorjaar of misschien wel straks vlak voor de winter spit ik dat dan weer onder en komen voedingsstoffen die de plant heeft opgenomen weer in de bodem vrij. Het zorgt daar bovendien voor wat welkome compost. Daarvoor staat nog wat selderij (bleek en knol) en spinazie. Spinazie kan de winter meestal redelijk goed aan. En ook spinazie kan als groenbemester worden gebruikt, vandaar dat ik aan het eind van de zomer altijd extra veel zaai.
Ertussen dus al omgespitte gedeeltes waar alle oogst al van weggehaald is. Worteltjes, bietjes en uien. Prei en ijsbergsla. En natuurlijk de aardappels.  


Dit is als je de andere kant opkijkt. Achter me zijn nog de kolen, mais, courgette en pompoenplanten en alle fruitstruiken en natuurlijk het tomatenkasje. Op de voorgrond staat nog een stuk met dezelfde groenbemester, alleen is deze veel eerder gezaaid. De paarse bloemen trekken veel beien aan. De rucola bloemen trouwens ook, vandaar dat ik die altijd lekker lang laat staan. Maar het is altijd oppassen dat het geen zaad gaan verspreiden, die fout maakte ik eerder eens en ik heb rucola nu door de gehele tuin als onkruid groeien.
Daar achter staan nog de laatste (sperzie)bonenplantjes, het is even afwachten of daar nog wat aan komt. Wie weet? Aan de palen zijn inmiddels de bonenplanten al verwijderd, daar staat alleen nog de pompoen. Helemaal achteraan nog de laatste worteltjes, krootjes en de pastinaken. 



En hier een deel van de oogst, kunstig bijeengelegd voor jullie :-)
Courgette, mais, ui, tomaten (in verschillende vormen en maten), prei, sperziebonen, pompoen, mijn allereerste lieve kleine meloen en komkommer.

maandag 17 september 2012

Musical Monday: Atomic Fireballs

Afgelopen week hebben wij ons sufgezocht naar een naam voor ons nieuwste gezinslid: een zwart katertje. Soms kregen we hele melige periodes, soms trokken we boeken uit de kast, soms zaten we achter google translate om leuke woorden in verschillende talen te vertalen. Aan het einde van onze zoektocht opperde Lief dat we iets in de richting van fantasy of zwarte magie moesten zoeken. Zo noemde hij heks. Bij mij riep dat de associatie op met het Engelse woord Hex (we hebben er nog even over gedacht om ons monster Hex te noemen, maar de volgen de associatie was sterker). Daardoor begon ik het liedje The man with the hex te zingen.
Last week we've been searching to find a nice name for our new familymember: a black cat. Sometimes we were crazy, sometimes we were serious pulling books from the bookcase, sometimes we were behind google translate to translate nice words into different languages. At the end of our search Lief said we should do someting fantasy related, or something with black magic. And so he named the word Heks (Dutch for witch). Which gave me an association with Hex (we've been thinking for a while to name our little monster Hex). Which put the song The man with the Hex in my head. 

You remind me of the man.
What man?
The man with the power.
What power?
The power of voodoo.
Who do?
You do.
Do what?
Remind me of the man.

Het begin van dit liedje is 'gejat' uit het liedje Magic Dance van David Bowie uit de film Labyrinth. Maar het vervolg is wat anders. Door deze tekst kwamen we op de naam Vudou (voodoo dus). En dus vandaag iets over de artiest van dit liedje. De Atomic Fireballs.
The beginning of this song is taken from the song Magic Dance by David Bowie from the movie Labyrinth. What comes next is slightly different. Because of this lyrics we finally came up with the name Vudou (Voodoo). And that makes me want to talk about the artist of this song: The Atomic Fireballs.



De Atomic Fireballs zijn voor de neo-swing zo ongeveer wat Flogging Molly is voor Keltische punk-rock: ze spelen hun muziek alsof een losgeslagen kudde AHDH olifanten over je heen walst. Je wordt totaal weggeblazen door de energie die door deze muziek vrijkomt. Het was voor mij dus even wennen. En ik moet er ook echt wel een beetje voor in de stemming zijn. Als ik moe ben, dan trek is ze echt niet. En lezen met deze muziek op, dat lukt ook niet. Maar ze zijn toch eigenlijk echt wel heel erg leuk.
The Atomic Fireballs are for neo-swing what Floggin Molly is for Keltic punk-rock: they play their music as if a herd of broken out elephants with ADHD is dancing all over you. You totally get blown away by the enegery this music has. So, it was getting used to in the beginning. And I have to be in the mood. When I'm really tired, I just can't handle this music. And reading with this music on, is almost impossible. But, they do make very good music.



De band ontstond in 1996 in Detroid en bestaat uit een zanger en tevens frontman (John Bunkley), een pianist, drummer, dubbele basspeler, gitarist, trompetist, trombonist en een alt-saxofonist. In 1999 brachten ze hun tweede, en tot nu toe laatste, album uit: Torch this place. Het eerste nummer daarvan is Man with the hex en is tevens hun meest bekende nummer. Het werd onder andere gebruikt in de film American Pie. Zelf vind ik Caviar and chitlins hun beste nummer. Maar voor de speciale gelegenheid vandaag, Vudou dus toch een 'filmpje' van Man with the Hex.
The Band started in 1996 in Detroid and is formed by a singer and frontman (John Bunkley), a pianist, a drummer, a double bass player, a gitar player, a trompet player, a trombone player and an alt sax player. In 1999 the band produced their second, and until now last, album: Torch this place. The first song from this album and probably their most know song is Man with the Hex. It was used in various movies/TV-shows, like American Pie. I like Caviar and Chitlins best. But because of Vudou I'd like to present a 'video' from Man with the Hex.

maandag 10 september 2012

Musical Monday: 5x muzikale samenwerkingen

Het leek me leuk om eens per maand een Musical Monday te wijden aan een thema. Vijf liedjes die één ding gemeen hebben. Deze eerste keer wil ik beginnen met vijf keer muzikale samenwerkingen. Samenwerkingen die opvallend, verassend, origineel en toch leuk zijn. Ik ga er voor de rest niet al te veel bij zeggen. Luister de liedjes en bekijk de clipjes. O ja, en vermaak je een beetje. Betere suggestie? Laat dan een reactie achter. En dan nog iets: ze staan in willekeurige volgorde.

Jack White & Alicia Keys - Another way to die. 
Jack White, die ene van de White Stripes, schreef dit liedje en deed 'm toen samen met Alicia Keys voor de Bond film Quantum of Solace in 2008.



Run DMC & Aerosmith - Walk this way

Dit nummer is er eentje waar ik over leerde tijdens mijn CKV2 lessen op de middelbare school. De aller eerste samenwerking tussen Rock en Rap, (toen) twee rivaliserende muziek genres. En het resultaat is zo slecht nog niet. 

Gorillaz & Lou Reed - Some kind of nature
De Gorillaz werkten voor hun album Plastic Beach samen met diverse artiesten, zoals Mos Def, DeLa Soul, Snoop Dogg en dus ook met Lou Reed. Vooral deze laatste is een verrassende keuze, maar levert een super plaat op.
Coldplay & Rihanna - Princess of China

Coldplay is leuk. Rihanna is leuk. Maar die twee samen? Blijkbaar vond Chris van Coldplay Rihanna leuk, en vond Rihanna Coldplay leuk. Maar om samen een liedje te maken, daar durfden ze niet op te hopen. Totday één van hen voorzichtig eens de mogelijkheden peilde. Het resultaat was dit liedje. Deze twee samen? Dat gaat best. 



The Cardigans & Tom Jones - Burning down the house

Dat lieve Zweedse zangeresje van de Cardigans met de ruw-gestemde sex bomb Tom Jones.  Ja hoor, dat gaat goed.





maandag 3 september 2012

Musical Monday: Falco

Ik luister graag naar de radio. Als ik kook (op vrijdagavond mijn bakavondje met 'het platenpaleis'), als ik de krantjes gooi, en soms gewoon tussendoor. Ik luister dan altijd naar Radio 2, en vanaf vorige vrijdag tot de komende vrijdag is het 8 x 80. In deze periode staan de jaren '80 centraal. Voornamelijk de muziek natuurlijk en dat inspireerde mij om een echte tachtiger deze week centraal te zetten. En dan bedoel ik dus niet zo iemand die ook in de jaren '70 al hitjes had. Of iemand die ook in de jaren '90 gewoon vrolijk door ging. Een echte tachtiger. En dat blijkt nog best moeilijk. Maar uiteindelijk koos ik voor Falco.
I like to listen to the radio. When I'm cooking (on friday evenings my bake-evening with 'het platenpaleis'), when I'm delivering the paper, or sometimes just because. I always listen to Radio 2 and since last friday 'till the next friday they have 8x 80. During this periode the '80s are their theme. Mostly music ofcourse. And this inspired me to dedicate this Musical Monday to a real 80s person. And I don't mean someone that started out in the '70s. Or someone that just continued during the '90s. Someone that's had it's decade of fame during the '80s. And that is kindda difficult. But I finally chose Falco. 




Falco werd in Wenen geboren en kreeg de naam Johan (Hans) Hölzel. Hij studeerde in Wenen aan het conservatorium, maar dat was maar voor één semester. Daarna stopte hij om een carriere in de muziek op te starten (en wie heeft daarvoor een opleiding nodig?). Dat deed hij eerst in West-Berlijn in een jazz-bandje, maar algauw keerde hij weer terug naar Wenen, waar hij de naam Falco aannam en zich aansloot bij diverse bandjes. In 1982 had hij zijn eerste hit (solo) met Des kommissar. Het was in vele landen een nummer 1 hit, behalve in de VS, waar voornamelijk het feit dat het lied in het Duits werd gezongen een obstakel bleek te zijn. Zijn tweede album was echter niet zo heel succesvol, behalve in Oostenrijk en Duitsland. Hierdoor begon Falco met het experimenteren met liedjes (deels) in het Engels. Het resultaat was de hit Rock me Amadeus uit 1986 dat ook in de VS en in de UK een nummer 1 hit werd. Het is zelfs tot op heden het enige Duitstalige nummer dat ooit in de VS op nummer 1 stond.  Het nummer stond ook hoog in de R&B/Hip-hop lijsten, iets wat vrij ongewoon was in die tijd voor een blanke zanger/rapper en al helemaal voor eentje uit Europa afkomstig. Ook het album Falco 3 deed het erg goed.
Falco was born in Vienna and was given the name Johan (Hans) Hölzel. He studied at the Vienna Music Conservatory, but only for one semester. Then he stopped to persue a musical carreer (and who needs a good education for that?). He started off in West-Berlin in a jazz-band, but soon he returned to Vienna where he adopted the name Falco and joined several bands. In 1982 he had his first (solo) hit with Der Kommissar. This song was a number one hit in many countries, apart from the USA, where the German lyrics appeared to be a problem. When his second album wasn't a succes either (apart from Austria and Germany) he started experimenting with English in his lyrics. The result was the hit Rock me Amadeus, from 1986, which was a huge hit, also in the USA and UK. Until now it's the only German sung song that's been a numer 1 hit in the USA. The song also got a very high position at the R&B/hip-hop charts, something rather unique during that time for a white person, especially one from Europe. Also the album this single was from, Falco 3, did very well in the charts. 




Het meest bekende liedje is denk ik Jeanny, ook dit nummer zorgde voor een nummer 1 hit notering door heel Europa, hoewel het in Duitsland en Nederland vrij controversieel was, aangezien het nummer wordt gezongen vanuit de ogen van een verkrachter en mogelijk moordenaar. Vele radiostations en DJ's weigerden het nummer te draaien. In de VS werd het in het geheel genegeerd. Na dit nummer had Falco nog wel wat hitjes, maar eigenlijk stelde het niet zoveel meer voor. In 1992 had hij nog een kleine comeback met het nummer Titanic (sinks in panic). In 1998 overleed Falco, net geen 41 jaar oud, tijdens een buscrash in de Dominicaanse Republiek. Hij was destijds bezig met een comeback, maar die is er dus nooit meer van gekomen.
Most known song is Jeanny, this song also gave Falco a number 1 hit across Europe, though it was rather controversial in Germany and The Netherlands, because the song is sung from the point of view of a rapist and possible murderer. Many radiostations and DJ's didn't play the song. The song was ignored in the USA. After this song Falco had some minor hits. In 1992 he had a comeback with the song Titanic (sinks in panic). In 1998 he died during a buscrash in the Dominican republic. He was not yet 41 years old. During that time he was preparing a comeback, which never happened. 


Rock me Amadeus


Jeanny was mijn eerste kennismaking met Falco. (Nee, niet in de jaren '80) en ondanks met grote afkeer van Duits (zeker destijds als puber met hele slechte cijfers voor het vak Duits) was ik meteen helemaal weg van het nummer. De tekst en de clip, controversieel als die moge zijn, laten een heel sinistere kant van de maatschappij zien die mij nog steeds intrigeert (zolang ik die op afstand kan bekijken). Alle liedjes van Falco zijn een beetje raar. En daar houd ik wel van, dus vandaar dat jullie er vandaag ook van mogen genieten.
Jeanny was the first song I heard from Falco. (No, not during the '80s) and despite my huge dislike of the German language (especially during that period as a teen, with very low grades for my German lessons) I loved the song right away. The lyrics and the video, as controversial as it may be, show a very dark side of our society that intigues me today (as long as I can view it from a distance). All songs by Falco are a bit odd, and I like that, so you can enjoy this to today.


Falco, Der Kommissar






All info and images from: www.last.fm

zaterdag 1 september 2012

Show n Tell: Doggie dog

Deze is al een tijdje af, maar ik vergat telkens om een foto te maken. Maar hier issie dus.
This one is finished for a while, but I kept forgetting to take a picture. But here he is.

Ik was zo druk bezig met mijn scriptie en het idee dat bepaalde handwerkdingen af moesten dat me op een begeven moment de zin een beetje verging. Ik had me ingeschreven voor een wedstrijd sokkenbreien en hoe het eruit kwam te zien was niet zoals ik het graag zag. Ik had garen gekocht voor een muts, maar de stekenverhouding klopte voor geen meter bij het patroon dat ik erbij had uitgezocht. Kortom: frustratie. Toen lag in mijn brievenbus opeens een dikke vlop met mijn naam erop.
I was that buisy with my thesis and the idea that some crafting projects had to be finished I was lacking fun doing it. I had entered a competition in knitting some socks and it didn't turn out the way I wanted it. I had bought yarn for a hat and the gauge didn't compell with the pattern I had bought it for. In short: furstration. And then there appeared a thick envelope in our mailbox with my name on it.


En dit was dus de inhoud. Twee prachtige strengen acryl en een boekje met patroontjes. Er zat een kaartje bij dat het was 'omdat handwerken een mensenrecht is'. Daar was ik het eigenlijk wel heel erg mee eens en ik was het me al die tijd gewoon zelf aan het ontzeggen. Daar kreeg ik meteen zin van om weer eens amigurumi's te haken. Ik zocht het patroon uit van het gekke hondje dat links boven op het boekje staat. Ik had het idee dat dat het beste bij het garen zou passen. En zo issie geworden:
And this was what was in it. Two beautiful strands of acryl and a amigurumi patternbook. In it was a card that said it was 'because crafting is a human right'. And that was something I had to agree with. And I was denying this right for myself all this time. It made me want to crochet an amigurumi. So I selected the pattern of the crazy dog that's on the left of the bookcover. I thought this was the pattern that suited best with the colorful yarn. 


In het patroon worden houten kralen gebruikt, dat had hem leuke kraaloogjes gegeven. Ik heb alleen geen houten kralen thuis liggen en dus gebruikte ik gewoon veiligheidsoogjes. De oortjes hebben expres twee verschillende kleuren gekregen. Het is immers een heel eigenwijze 'hond'. (Ja, dat zag ik er ook niet helemaal in, maar ook niet bij het patroon).
In the pattern they use wooden beads, but I don't have any of these. So I used safety eyes. I deliberately used different colors for the ears. He is a very perky little 'dog'. (Yes, I didn't see it either, but I didn't see it in the original pattern too).