donderdag 26 juli 2012

Tuinupdate: Phytophtora

Het eerste jaar dat ik met mijn tuintje begon was een jaar vol uitproberen. Het ging vaker niet dan wel goed, maar ach, daar leren we van. Ik wilde toch wel iets aan achtergrond kennis, dus ik heb dagen achter internet en met mijn neus in boeken gezeten om dingen te leren en aan de hand hiervan dingen te plannen. Zo was mijn plan in eerste instantie om één groot stuk met bleekselderij te zetten. Nu kwam die bleekselderij nooit op, maar als dat wel was geweest hadden we waarschijnlijk nu nog de hele week bleekselderij gegeten.
The year I started with my garden it was a year of trial and error. Mostly error, but hey, that's how we learn. I wanted some background knowledge, so I've spend days behind the internet and in books to learn and plan by my new found knowledge. One of my first made plans was to plant an entire field of celery. The celery never sprouted, but if it had we'd still be eating celery every day. 

Waar ik wel al snel achter kwam, was dat ik misschien maar beter niet aan aardappels kon beginnen. Aardappels zijn kwetsbaar voor Phythopthora, een heel erg besmettelijke ziekte. Ik was bang dat ik in mijn onwetendheid het hele tuincomplex lam zou leggen, en dat wilde ik natuurlijk niet op mijn geweten hebben. Ik bedoel, die stomme ziekte heeft hele oogsten uitgroeid, wat weer het leven van duizenden Ieren kostte. Twee jaar later voelde ik me echter al iets zekerder en heb ik mijn eerste aardappelen gezet. Alles ging goed. Ik heb zelfs, afgezien van dat eerste jaar nooit meer iets over Phythopthora gehoord, afgezien van een inmiddels vergeelde poster, vol met watervlekken dat tegen het verenigingsgebouw aan gespijkerd was en uit een andere eeuw leek te komen.  Tot vorige maand. Op een blog van iemand anders zag ik dat de ziekte bij haar op het volkstuincomplex inmiddels was gesignaleerd en ook zij hebben halsoverkop alle aardappels gerooid. Het is dit jaar veel te nat, en daar houdt pythopthora kennelijk van.
What I did find out very soon was that I might not plant ant potatoes. Potatoes are fragile and very often prone to phytopthora, a very contagious illness. I was affraid that in my ignorance I'd give the entire association the illness, and I did not want to be the one to do that. I mean, this stupid illness has destroyed fields of potatoes and because of it killed thousands of Irish.
Two years later I felt a little bit more secure and so I planted my first potatoes. Everything went well. I even never even heard about phytopthora apart from that first year and apart from a bleak poster that has been nailed to the association-building and seemed to belong to another age. Until last month, when on another blog appeared a post about this illness, because it had a break out in her association so she had to harvest all her potatoes at once. It's been a wet season, and apparently that is something this illness loves. 




Vandaag zat ik echter lekker in het zonnetje. Ik had net al mijn aardappels gerooid. Die waren er gewoon klaar voor, dus niets aan de hand. Tot een mevrouw van de vereniging langs kwam. Of ik al had gehoord dat Phythopthora was uitgebroken. In eerste instantie reageerde ik euforisch: geen enkel probleem, alle aardappels liggen vanmiddag bij mij thuis te wachten op verorbering. Maar ik was even vergeten dat de ziekte besmettelijk is voor alle planten uit de nachtschade familie. En de tomaat hoort daar ook bij. Mijn tomaatjes staan dan wel in een kasje, en zijn daarom al iets beter beschermd. Maar goed, dat wil niet alles zeggen. Ik heb dus voor een groot deel de verdachte bladeren en stengels afgeknipt. Alles wat maar enigszins een andere kleur leek te hebben dan groen is de container in gegaan. Ik ben alleen nog lang niet klaar. Ik bedoel, om half 1 midden op een zomersedag in een kasje bezig zijn, staat ongeveer gelijk aan geroosterd worden.
Today I was spending my time in the sun. I had just harvested the last of my own potatoes. These were ready to be harvested, so nothing the matter. Until an association-lady came by. If I had already heard that phytopthora had been signalled. I at first reacted rather euphoric. My potatoes would be home in a few, awaiting dinner. But I did forget this is an illness that affects all in the nightshade family. And tomatoes are part of that family aswell. My own tomatoes are in a greenhouse, and because of it they are better protected. But it is not enough. So I have been cutting every leaf, every branch that was not green enough. Only, I am not done. At midday on a sunny day, working in a greenhouse, is like being fried. 



De verenigingsmevrouw vertelde dat ze dit groots gingen aanpakken. Iedereen op de hoogte stellen. Containers en vuilniszakken staan te beschikking. En van alle mensen met besmette planten die op vakantie waren, werd zonder pardon alles geruimd. Voor mij is het voorlopig even afwachten. Morgen de laatste beetjes weghalen en dan maar hopen dat alles het lang genoeg volhoud zodat ik in elk geval meer tomaatjes kan snoepen dan die vijf die er nu af zijn gekomen. De belofte is er in elk geval al.
The association-lady told me they were about to handle this with much seriousness. Everyone was to be notified. Bins and garbage bags were put to use. And everyone with infected plants while being on vacation were not excused: everything would be cleaned up for them. For me it will be wait and see. Tomorrow I will get rid of the last bits and hope for the best. At least, I hope it will hold on long enough so I will be able to eat more tomatoes than the five I've had so far. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen