maandag 30 juli 2012

Musical Monday: David Bowie

Tja, wat kies je als je iets over de muziek van de UK moet schrijven? Er is immers zo veel. Maar ik wil wel ook echt iets schrijven over een artiest die ik zelf erg leuk vind en dus regelmatig bij ons op staat. En dus koos ik voor David Bowie.
Well, waht do you chose when you're about to write something about the music from the UK? There is so much. But I really do want to write something about an artist that I like myself and so is heard in our home frequently. And so I chose David Bowie. 



De muziek van Bowie is mij met de paplepel ingegoten. Toen ik werd geboren hadden mijn ouders al twee katten rondlopen die de namen Bowie (van David) en Collins (van Phill) heetten. Overbodig om dus te vertellen dat bij ons thuis Bowie vaak opstond, hoewel, gezien de uitgebreidde muzieksmaak en -collectie van mijn ouders hij natuurlijk toch wel wat concurrentie ondervond. Bowie was daarom voor een redelijk lange tijd een vanzelfsprekendheid. Zijn muziek was er gewoon. Dat ik zijn muziek zelf ook echt leuk vond begon pas tot me door te dringen nadat ik de film Labyrinth heb gezien, gemaakt door muppet Jim Henson en met artwork van oa. Brian Froud. Niet alleen speelt Bowie in deze film de Goblin King, hij schreef ook de muziek voor deze film. En die sprak enorm aan, door zijn magie en humor.
Bowie's music has been part of my upbringing. When I was born my parents had two cats, called Bowie (from David) and Collins (from Phill). Needless to say we'd frequently listen to his music, though, because of the extensive music taste and -collection of my parents he did have some competition. For me, his music was a natural part of the world around me. I only started to realise I actually also liked his music after seeing the movie Labyrinth by muppet Jim Henson and with artwork by Brian Froud. Not only does Bowie play the Goblet King, he also wrote the music for this movie. I really loved this music, because it seems magical and funny. 



David Bowie werd in 1947 geboren als David Robert Jones in Brixton, Londen. Hij maakt al decennia lang muziek. Hij is zanger, liedschrijver en bespeelt heel erg veel verschillende instrumenten. Hij staat voornamelijk bekend als innovator, vooral vanwege zijn werk uit de jaren '70. Maar ook zijn theatrale concerten zijn opmerkelijk.
David Bowie was born in 1947 as David Robert Jones, at Brixton, London. He's been making music for decaded. He's a singer, songwriter and knows how to play a lot of different instruments. He's been known as an innovator, mostly because of his work from the '70s. But also his theatrical shows are remarkable. 


David Bowie - China Girl

All images and info from www.last.fm

zaterdag 28 juli 2012

Around the world: United Kingdom

Natuurlijk kan ik in mijn wereldreis (ja, ik kom ook nog op plekken buiten Europa. Even gedult\d) achterblijven en wat Olympische sferen toevoegen. Maar meer dan het noemen van de spelen, zoals ik net deed, zal het niet zijn.
Ofcourse I can't stay behind in my trip around the world (Yes, I'll get to places outside of Europe aswell. Patience!) and add a little Olympic flavor to it all. But more than the mentioning I just did isn't going to happen.

Typically, including the weather


Een paar jaar geleden had het Verenigd Koninkrijk voor mij een reputatie van regenachtig weer, slecht eten en lelijke mensen. Maar ik moet toegeven, ik zal daar best overheen kunnen kijken. Het leukste van de UK vind ik denk ik de geschiedenis, die vol is van koningen en koninginnen, schrijvers, dichters, filosofen en kunstenaars. En ze hebben allemaal hun sporen achter gelaten. Dus wij kunnen de plekken bezoeken waar zij zijn geweest, meer te weten komen over hun levens en wat ze hebben gedaan nog een beetje meer bewonderen.
A few years back, the UK had, for me, a reputation of dreary weather, bad food and ugly people. But I have to admit, I will be able to get over all of this. I think I am most fond of it's history, full of Kings and Queens, writers, poets, artists and philosophers. And they've all left traces for us. So we're able to visit where they've been, learn about their lives and admire what they've done. 


Stratford-upon-Avon, supposedly the birthtown of William
Shakespeare

Maar ik vind ook het landelijke van Engeland mooi, vol met heuvels, cottages en schapen. Hobbit landschap. Op de een of andere manier lijkt het landelijke leven het best mogelijk in Engeland. Maar dat komt misschien alleen maar omdat ik te veel van die Engelse huizenbouw en ik-zoek-een-nieuw-huis-maar-ik-ben-te-kieskeurig TV-series heb gezien.
And then, I also really like the rural English countryside, full of hills, cottages and sheep. Hobbit landscape. Somehow rural living seems to be best possible over there. But maybe that's only the idea I've gotten by watching all these English home-building and I'm-looking-for-a-new-home-but-I'm-to-picky shows on TV. 


Beautiful, huh?

A case in point; A Low Impact Woodland Home,
by Simon Dale


vrijdag 27 juli 2012

Krantjes

Enige tijd geleden verruilde ik mijn baantje bij DE voor een krantenwijk. Om verschillende redenen die er eigenlijk niet zo toe doen. Voornamelijk had ik het idee dat een krantenwijk me meer rust zou geven in mijn hoofd. Je bent immers alleen met je muziekje en een stapel kranten op je fiets. Dat bleek echter niet helemaal waar. Al de eerste dag dat ik er alleen voor stond kwam er een vrouw op mij toegelopen.
'Dat is toch niet al de krant?' Vroeg ze. Wat ik een beetje een vreemde vraag vond. Dat vod in mijn hand leek immers verdacht veel op een krant en op mijn fietstassen wordt aangegeven dat ik officiële vervoerder ben van de NRC. Ik mompelde dus maar iets wat op instemming leek en glimlachte mijn allerbeste klantvriendelijke glimlach. Dat was aanleiding voor een woordenregen over hoe vervelend het wel niet was om zo'n krant te ontvangen, vanwege de bezorging die almaar wisselde, zowel in persoon als in kwaliteit. Het eindigde met een welbekende 'Maar jij kan er ook niets aan doen, meisje.' En een zelfzuchtig klinkende 'veel succes'.

Een week later trof ik een man die op weg was naar zijn eigen huis, waar ik net netjes een krantje had bezorgd. Hij stopte even om me goededag te zeggen en me te vragen of ik nu degene was die tegenwoordig de krant kwam brengen. Op mijn bevestiging antwoordde hij met een 'leuk' en hij begon me vervolgens uit te horen over mijn leven: of ik studeerde en of ik al lang in Maastricht woonde. Een beetje ongemakkelijk gaf ik antwoord en het feit dat ik tegenwoordig zijn krant kwam bezorgen leek steeds leuker te worden. Tot hij me vrij liet en ik de rest van mijn rondde af kon maken. Toen enige tijd later de resultaten van de middelbare school examens bekend waren, ving hij me nog een keer van de straat om me te vragen of ik nu geslaagd was. Wat ik ook zei, het drong niet tot hem door.

Vorige week kwam ik de man tegen van de mopperende vrouw. Nu zie ik ze wel vaker: dit echtpaar is het meest ijverige echtpaar wat betreft tuinonderhoud van heel Maastricht. Dit keer was meneer alleen en vroeg me of ik nog op vakantie ging. Ik ontkende dit en hij knikte stilletjes terwijl ik me af vroeg wat er nu zou komen en wat nu de precieze bedoeling was van zijn vraag. Wilde hij een praatje maken? Had hij moed opgespaard om me aan te spreken en sociaal te zijn, en was na die ene vraag alle moed uitgeput? Of was er iets anders. Het bleek iets anders. Na die ongemakkelijke stilte volgde een: dus we kunnen hierop blijven rekenen? Hij knikte daarbij tevreden en hief de krant in zijn hand daarbij op. Ik vond dat een teken dat ik mocht gaan, dus ik knikte met mijn aller klantvriendelijkste glimlach op mijn gezicht en stapte weer op de fiets.

Ik heb kinderen gehad die me zwijgend achtervolgden. Ik heb kinderen gehad die om postelastieken bedelden en me de oren van het hoofd praatten terwijl ze me achtervolgden. Ik heb kinderen gehad die in een rechte lijn frontaal tegen mijn geparkeerde fiets aan reden.

Vandaag ontmoette ik de man van 2c, die net naar buiten wilde stappen om boodschappen te doen. Ook weer kreeg ik het stempel 'de nieuwe bezorger', hoewel ik al ruim twee maanden de krant in zijn brievenbus mik. Maar, ach ja.
'Wacht even' zei hij. 'Ik heb iets voor je.'
Daarop begon hij in zijn jaszakken te graaien. Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten. Uiteindelijk kwam er een portemonnee tevoorschijn en daaruit diepte hij een twee euro muntstuk op. Ik was een beetje verbaasd.
'Ik doe dat graag'. Antwoordde hij op mijn bezwaren. 'Ik ga al lang mee, en ik heb al heel wat meegemaakt. Dus als er dan iemand is die elke dag een beetje op tijd de krant komt bezorgden dan is dat iets waar ik graag een kleinigheidje voor geef.' Hij gaf me te kennen dat ik 'er maar eentje op moest nemen'. Hij maakte belletjes met zijn mond terwijl hij praatte. Niet bij zijn mondhoeken, viezig maar subtiel, maar met de gehele lengte van zijn lippen. Hij maakte nog een paar keer duidelijk dat ik het alcoholpercentage in mijn bloed maar moest verhogen, en ik vroeg me af wat zijn percentage was. Uiteindelijk stopte ik het muntstuk in mijn zak en hij ging tevreden zijn weg. Kennelijk moet je als je krantenbezorger bent ook fooien kunnen waarderen. Ik heb er maar een doos ijsjes van gekocht. Proost!

donderdag 26 juli 2012

Tuinupdate: Phytophtora

Het eerste jaar dat ik met mijn tuintje begon was een jaar vol uitproberen. Het ging vaker niet dan wel goed, maar ach, daar leren we van. Ik wilde toch wel iets aan achtergrond kennis, dus ik heb dagen achter internet en met mijn neus in boeken gezeten om dingen te leren en aan de hand hiervan dingen te plannen. Zo was mijn plan in eerste instantie om één groot stuk met bleekselderij te zetten. Nu kwam die bleekselderij nooit op, maar als dat wel was geweest hadden we waarschijnlijk nu nog de hele week bleekselderij gegeten.
The year I started with my garden it was a year of trial and error. Mostly error, but hey, that's how we learn. I wanted some background knowledge, so I've spend days behind the internet and in books to learn and plan by my new found knowledge. One of my first made plans was to plant an entire field of celery. The celery never sprouted, but if it had we'd still be eating celery every day. 

Waar ik wel al snel achter kwam, was dat ik misschien maar beter niet aan aardappels kon beginnen. Aardappels zijn kwetsbaar voor Phythopthora, een heel erg besmettelijke ziekte. Ik was bang dat ik in mijn onwetendheid het hele tuincomplex lam zou leggen, en dat wilde ik natuurlijk niet op mijn geweten hebben. Ik bedoel, die stomme ziekte heeft hele oogsten uitgroeid, wat weer het leven van duizenden Ieren kostte. Twee jaar later voelde ik me echter al iets zekerder en heb ik mijn eerste aardappelen gezet. Alles ging goed. Ik heb zelfs, afgezien van dat eerste jaar nooit meer iets over Phythopthora gehoord, afgezien van een inmiddels vergeelde poster, vol met watervlekken dat tegen het verenigingsgebouw aan gespijkerd was en uit een andere eeuw leek te komen.  Tot vorige maand. Op een blog van iemand anders zag ik dat de ziekte bij haar op het volkstuincomplex inmiddels was gesignaleerd en ook zij hebben halsoverkop alle aardappels gerooid. Het is dit jaar veel te nat, en daar houdt pythopthora kennelijk van.
What I did find out very soon was that I might not plant ant potatoes. Potatoes are fragile and very often prone to phytopthora, a very contagious illness. I was affraid that in my ignorance I'd give the entire association the illness, and I did not want to be the one to do that. I mean, this stupid illness has destroyed fields of potatoes and because of it killed thousands of Irish.
Two years later I felt a little bit more secure and so I planted my first potatoes. Everything went well. I even never even heard about phytopthora apart from that first year and apart from a bleak poster that has been nailed to the association-building and seemed to belong to another age. Until last month, when on another blog appeared a post about this illness, because it had a break out in her association so she had to harvest all her potatoes at once. It's been a wet season, and apparently that is something this illness loves. 




Vandaag zat ik echter lekker in het zonnetje. Ik had net al mijn aardappels gerooid. Die waren er gewoon klaar voor, dus niets aan de hand. Tot een mevrouw van de vereniging langs kwam. Of ik al had gehoord dat Phythopthora was uitgebroken. In eerste instantie reageerde ik euforisch: geen enkel probleem, alle aardappels liggen vanmiddag bij mij thuis te wachten op verorbering. Maar ik was even vergeten dat de ziekte besmettelijk is voor alle planten uit de nachtschade familie. En de tomaat hoort daar ook bij. Mijn tomaatjes staan dan wel in een kasje, en zijn daarom al iets beter beschermd. Maar goed, dat wil niet alles zeggen. Ik heb dus voor een groot deel de verdachte bladeren en stengels afgeknipt. Alles wat maar enigszins een andere kleur leek te hebben dan groen is de container in gegaan. Ik ben alleen nog lang niet klaar. Ik bedoel, om half 1 midden op een zomersedag in een kasje bezig zijn, staat ongeveer gelijk aan geroosterd worden.
Today I was spending my time in the sun. I had just harvested the last of my own potatoes. These were ready to be harvested, so nothing the matter. Until an association-lady came by. If I had already heard that phytopthora had been signalled. I at first reacted rather euphoric. My potatoes would be home in a few, awaiting dinner. But I did forget this is an illness that affects all in the nightshade family. And tomatoes are part of that family aswell. My own tomatoes are in a greenhouse, and because of it they are better protected. But it is not enough. So I have been cutting every leaf, every branch that was not green enough. Only, I am not done. At midday on a sunny day, working in a greenhouse, is like being fried. 



De verenigingsmevrouw vertelde dat ze dit groots gingen aanpakken. Iedereen op de hoogte stellen. Containers en vuilniszakken staan te beschikking. En van alle mensen met besmette planten die op vakantie waren, werd zonder pardon alles geruimd. Voor mij is het voorlopig even afwachten. Morgen de laatste beetjes weghalen en dan maar hopen dat alles het lang genoeg volhoud zodat ik in elk geval meer tomaatjes kan snoepen dan die vijf die er nu af zijn gekomen. De belofte is er in elk geval al.
The association-lady told me they were about to handle this with much seriousness. Everyone was to be notified. Bins and garbage bags were put to use. And everyone with infected plants while being on vacation were not excused: everything would be cleaned up for them. For me it will be wait and see. Tomorrow I will get rid of the last bits and hope for the best. At least, I hope it will hold on long enough so I will be able to eat more tomatoes than the five I've had so far. 

woensdag 25 juli 2012

Musical Monday: George Dalaras

Ook met vertraging. Dat heb je met die laatste loodjes van een scriptie. Maar goed, onder het motto beter laat dan nooit. Een woensdag versie van de Musical Monday.

De Griekse muziek met zijn typische volksdans zijn natuurlijk vrij kenmerkend voor Griekenland. Ook ik heb toen op Kreta menig maal mijn armen om vreemde ruggen geslagen om een schakel te vormen en rond te hoppen in zo'n grote, kleffe dansslinger of ronde. Vooral bij opa en oma thuis werd wel vaker Griekse muziek gedraaid. Bij ons thuis met een wat minder grote regelmaat. Daar kwam overigens verandering in toen mijn broer hier interesse voor begon te tonen. Inmiddels is hij ongeveer expert op het gebied van Griekse muziek. Ik kan slechts iets zeggen over één, wel een grote en ook wel eentje die verdomd mooie muziek maakt. Toen ik tijdens onze vakantie op Kreta eens mee ging met opa en oma naar een vriend die een restaurantje runde in één van de naburige stadjes brachten zij een CD van hem mee. Valt altijd in de smaak. De CD was in een papiertje ingepakt, maar werd door opa op voorhand verwijdert. De Griekse gebruiken zijn kennelijk dat kado's niet in bijzijn van de gever geopend mogen worden. Opa wilde natuurlijk wel een reactie zien en gaf hem dus uitgepakt. Het was een leuke, oprecht verraste reactie. De CD werd meteen opgezet en schalde over de straat en het terras van het restaurant.



Wat over George zelf. Deze man werd in 1949 geboren. Zijn vader was eveneens een bekende zanger. Veel van zijn werk is geïnspireerd op de politieke situatie in Cyprus, in de jaren '80 en '90 bleef hij dit thema vaak gebruiken in zijn muziek. Tot op vandaag blijft hij één van de meest populaire hedendaagse Griekse zangers. Hij trad op voor belangrijke mensen, zoals Nelson Mandela en werkte samen met mensen als Sting, Paco de Lucia, Goran Bregovic en Dulce Pontes.



Met die laatste, Dulce Pontes dus, nam hij een duet op wat mij zojuist weer tot tranen roerde. Het gaf even een rare situatie. Stilletjes met een koptelefoon achter de computer, terwijl de tranen over mijn wangen rolden en ik ondanks de plus 25 graden in de woonkamer met kippenvel bedekte armen had. Het is misschien flauw om dit nummer te kiezen, en niet iets traditioneels. Zeker omdat het origineel volgens mij een duet wat tussen Pontes en Andrea Bocceli. Maar ja, het is mijn blog en dit nummer, in deze versie brengt bij mij overduidelijk het meest teweeg.


George Dalaras & Dulce Ponte - O mare e tu 




Info en afbeeldingen van last.fm

zondag 22 juli 2012

Around the World: Griekenland - Kreta

Een dagje te laat, maar ja, het is dan ook 'vakantie', behalve dan voor mij, dan mag dat vast.
A day late, but well, it's the summer holidays only not for me, so I think it is permitted.

Vandaag wat over het Griekse eiland Kreta. De meeste mensen hebben zo'n land waar ze verliefd op worden en telkens maar naar terug gaan. Voor mijn ouders is dat denk ik Italië, voor mijzelf Spanje, voor mijn broer Noorwegen en voor mijn opa en oma was dat Griekenland. En dan in het bijzonder Kreta. Zij hadden ooit de droom om daar te wonen en dat hebben ze voor drie maanden ook gedaan. Maar ja, op een begeven moment moet je terug.  Sindsdien wisselden zij nieuwe bestemmingen af met een poosje in hotel Blue Sea, waar zij inmiddels veel vrienden hadden gemaakt. In 1999 besloten ze de hele familie mee te nemen naar deze plek waar ze zo van houden.
Today some about the Greek island Crete. Most people have a country they fall in love with and return to it by every chance. For my parents I think this is Italy, for myself it is Spain, for my brother it's Norway. For my grandparents it was Greece, and in special Crete. They once had the dream to live there and they actually did that, for three months. But well, eventually you'll have to go back. And since they've been alternating new places with times in hotel Blue Sea, where they've made lots of friends. In 1999 they deceided to take the whole family to this place they love so much. 

Chania
 Ik geloof dat wij in die zeventien dagen dat wij daar zijn geweest, ons best hebben gedaan om zoveel mogelijk te zien. De eerste tien dagen vanuit het hotel, vaak onder begeleiding van opa, die als gids functioneerde en van alles kon vertellen over waar we dan ook heen gingen. Hoewel we deze tripjes ook afwisselden met dagjes aan het strand en/of aan het zwembad. Het voordeel van met zoveel mensen zijn, is dat er altijd wel iemand is die iets gaat doen en je zelf kan kiezen of je je daar bij aansluit. Ik heb het idee dat er niemand is die die vakantie precies dezelfde dingen heeft gedaan als iemand anders. Ik moet eerlijk zeggen: tijdens deze vakantie was ik nog niet zo bijzonder goed in het maken van foto's. Ik had een compact camera'tje en regelmatig zitten er vingers of een pluk haar voor. Sommige foto's zijn van anderen, waarschijnlijk van mijn moeder. Maar een heel goed beeld van de vakantie kon ik eigenlijk niet in de foto's vinden. Voor een groot deel omdat deze vakantie het meest bijzonder was door het gezelschap en de goede herinneringen hieraan. En door de verhalen van opa.
I believe we've been trying to spend the whole 17 days we were over there, to see as much as possible. The first ten days from the hotel, most of the times under guidance of grandpa, and who could tell a lot about the places we'd visit. Though these trips were not all, we'd also spend time at the beach and the swimming pool. What's cool about going on a holiday with this much people, is that there is always someone who's going somewhere and you can chose whatever you'd like to do. I think no one of us did exactly the same as someone else, during that holiday. I have to admit: I wan't that skilled in taking photographs that holiday, so a lot of pictures are decorates with finger in front of the scene of a stand of hair. Some pictures therefore are made by others, presumable my mother. But a very well overall picture that would give a good image of Crete, I wasn't able to find at all. For a large part because this holiday was most special because of the company and the very nice memories I have of this. And because of the stories told by grandpa. 

My dad and I at the Imbros chasm 
Eén van de dingen die ik zelf per se wilde doen was de Samaria kloof lopen. Deze kloof is 16 km lang en ongetraint en in de warmte deze kloof lopen (op mijn 12e) vond men toch niet zo'n goed idee. Ik geloof trouwens ook dat er niet echt iemand was die met me mee wilde en dat de kloof toch best een eindje van onze verblijfplaats lag. Als alternatief liepen we daarom door de imbros kloof (slechts 7 km lang). En dat was best een goed alternatief.
One of the things I wanted to do per se, was walk the Samaria chasm. This chasm is 16 km long, so to walk it, without any form of training, in the heat (and while being 12 years old) is not a good idea. I think no one actually wanted to join me and that the chasm was a rather long drive from our hotel. So as an alternative we'd walk the Imbros chasm (only 7 km). And that was a rather good alternative. 

Palace at Knossos.
With my sister Lis, my granddad, my niece Ellen
and my father. 

Naar Kreta gaan tijdens de zomervakantie was misschien niet het beste onderdeel van het plan. Het is dan voornamelijk warm en droog en dat is te zien aan het landschap. Ik heb prachtige foto's gezien van bloeiende planten, maar die waren natuurlijk al uitgebloeid. Zoals hier boven op de foto van Knossos te zien is, is dit overdekt. We zijn echter ook bij dit soort opgravingen geweest waar dit niet het geval was. En zo midden op de dag is dat niet heel erg prettig. 
Visitin Crete during the summer was maybe not the best part of the plan. It was hot and dry, and you can tell by the landscape. I have seen beautiful pictures of flowers in bloom, but ofcourse when we were there they were all withered. As you can see by the picture above of Knossos, at this sight they made shadow. But we've also been at other sights where this wasn't the case. And in the middle of the day, it isn't that nice. 


A street at Rethymnon, I adore those potted plants
a lot of Cretan people put in front of their homes.

Ik wist wel iets van de Griekse geschiedenis en mythologie, maar nog niet zo heel erg veel. Pas later ben ik me er meer in gaan verdiepen. Ik kon me tot mijn spijt veel dingen niet meer terug herinneren. Ik zou daarom graag nog eens terug gaan, omdat de dingen die ik zie me dan misschien meer zeggen. Hoewel een Kreta tour zonder de verhalen van opa, natuurlijk nooit hetzelfde is. 
I did know a little about the Greek history and mythology, but not that much. Only later I got an interrest in it and started to lern more. I couldn't remember much about everything I'd seen and that was told. I would like to go back to see things that have references to the Greek myths. But a tour around Crete will never be the same as it were,without our tourguide grandpa. 


donderdag 19 juli 2012

Show 'n Tell: Pimp yo daddy sokken

Het zat zo. Ik kreeg de indruk dat mijn schoonpappa best wel een paar zelfgebreide sokken wilde. En omdat hij gisteren jarig was, had ik dus een goed excuus. Ik kocht garen, breide een sockblank, verfde die en breide de sokken. Verhaal verteld? Nee. Ondertussen werd op Ravelry een JAL (join along) georganiseerd met het thema 'pimp it up'. Ik reageerde dat ik het daarvoor waarschijnlijk te druk was. Of gold sokkenbreien voor iemand anders ook als pimpen? En zo werden de sokken omgedoopt tot de 'Pimp yo daddy-sokken'.
It went like this. I got the impression my father in law would be pleased with a pair of knitted socks by me. And because his birthday was yesterday, I had an good excuse. I purchased some yard, knit a sockblank, painted it and knit the socks. Story told? No. Meanwhile on Ravelry a JAL (Join along) was organised with the theme 'pimp it up'. I told them that I was too buisy with other things. Or could I did knitting socks for someone else also count as pimping? And so these socks were named the 'Pimp yo daddy-socks'.


Goed, de sokken dus.
Zo'n sockblank breien vond ik best wel leuk. Dus wilde ik dat weer. Het probleem was echter dat deze sokken dus voor een man zijn, en felle roze of gele sokken, ik weet niet of hij die wel zo graag zou willen hebben. Ik kocht dus een wolletje wat al een beetje gekleurd was, om ervoor te zorgen dat de kleuren wat minder intens zouden zijn. En Lief koos paars en blauw als de kleuren die het moesten gaan doen. Maar ja, toen ik eenmaal bezig was, bleek het paars toch te veel op de blauw te lijken. En toen ik wat rood toevoegde, kreeg ik meer iets wat roze was. Bovendien waren de kleuren toch wel erg fel. Met andere woorden: heel erg mannelijk was het niet. Nadat ik het geheel had gefixeerd in de magnetron legde ik het in een bak heet water en deed daar in een opwelling nog een restje verfstof bij. En dat nam die op. Zo bedacht ik om nog wat blauw aan het water toe te voegen. Dat hielp al. Lief kwam toen op het idee om Oost Indische inkt te gebruiken. En zo maakten we het net wat grijzer. En als plus, er bleef geen wit plekje meer over.
Well, the socks.
I had really enjoyed knitting a sockblank. So I wanted to do that again. The only problem was that these socks are for a man, and so bright pink or yellow...I wouldn't count on him wearing those. So I bought a yarn that already was a bit colored to make sure the colors would not be too bright. Lief picked blue and purple as the colors that would have to make it. But, when I had started, it seemed the purple was to much like the blue. And when I added some red, it became to pink. Plus, the colors were actually kind of bright after all. After fixating the colors in the microwave I layed the blank in a bucket of hot water and in an impulse I added some remaining paint. This got absorbed by the blank. So I added some more blue paint. And then Lief got the idea to use east indian ink. And so we made it a bit more grey. And as a plus, there was not a white spot left. 



Als patroon gebruikte ik de sokbasis van Janneke Maat. Dit zijn toe-up sokken. Dit waren de tweede en derde sok die ik op deze manier heb gebreid. Aan het been besloot ik wat te spelen met kabeltjes. Dat ziet er gelukkig best leuk uit. Toen ik bijna klaar was met de tweede sok, stootte ik per ongeluk de eerste van tafel, die hield ik er telkens bij, omdat ik zo slim was geweest om niets op te schrijven bij de eerste sok met dat kabelen. Babel kreeg die te pakken en knaagde de teen kapot. Paniek! Gelukkig leerde ik op Ravelry al snel hoe dat ik het gewoon uit kon halen en dan weer naar de teen toe kon terug breien.
As pattern I used Janneke Maat's sockbasis. These are toe-up socks. These were the second and third sock I knit this way. Coming to the legg I decided to play a bit with cables. Luckily that turned out fine. When I was almost finished with the second one, I accidently let the first sock fall onto the ground, I had to hold it close, because I had been so smart to not write anything down when making the cables. There Babel found it and chewed off the toe. Panic! Luckily on Ravelry I learned how to pull it out and knit it back on. 


De foto's zijn helaas niet heel duidelijk. De sokken hebben kleine streepjes met paars en blauw/grijs. En gelukkig zijn ze naar tevredenheid ontvangen.
The pictures aren't that good. The socks have a slight stripe pattern in purple and blue/grey. And luckily they were well received. 


maandag 16 juli 2012

Musical Monday: Björk

Toen Lief zag dat ik IJsland had gekozen voor mijn Around the World post van zaterdag verdacht hij me ervan dat ik deze keuze had gemaakt om iets over Björk te kunnen schrijven. Dat is natuurlijk niet zo, maar ik neem deze kans natuurlijk wel graag aan. Al is Björk niet de enige kandidaat als het over IJslandse artiesten gaat. Ik ben bijvoorbeeld ook weg van de muziek van Emiliana Torrini, maar goed, dat bewaar ik dan maar weer voor een volgende keer.
When Lief saw I had chosen Iceland for my Around the World post saturday he suspected me for making this choice to be able to write something about Björk. This ofcourse is not true, but I do like to take this opportunity. Though Björk is not the only candidate when writing about musical Iceland. I for instance, also love the music from Emiliana Torrini, but well, I'll save that for another time.

Het meest bekende nummer van Björk is zonder twijfel It's oh so quiet. Toen dit lied uitkwam, ergens in de jaren '90 was er ooit eens iemand die het hele album van Björk aanraadde aan mijn moeder. Maar ik herinner me dat ze de CD inderdaad van de bieb leende en er niets aan vond. Ik moet eerlijk bekennen: ik kan me van dat album weinig herinneren. Maar ja, smaak groeit en verandert. En toen ik eenmaal rijp was voor Björk, had ik gelukkig nog wat nieuwe albums om ook mee kennis te maken.
Best known song by Björk has to be It's oh so quiet. When this song was released, somehwere in the ninetees, there was a person who recommended the entire album to my mother. But I remember her getting it from the library and not liking it at all. I have to admit: it didn't make any impression on me either. But hey, taste grows and changes. And when I was ready for Björk I luckily had quite a few albums to get to know. 



Björk is geboren en getogen in Reykjavik. Haar carriere begon toen een muziekleraar een opname van haar naar een nationaal radiostation stuurde, waar het werd uitgezonden. Op deze uitzending reageerde het platenlabel Falkinn en in 1977 werd zo het eerste album Björk uitgegeven, en werd een nationale hit, maar werd nooit uitgebracht buiten IJsland. In de jaren '70 werd Björk enorm geïnspireerd door punk en ze deed mee in diverse bandjes, waaronder de Sugarcubes. Pas in de jaren '90 ging ze weer solo. Ze verhuisde naar London en liet zich inspireren door de daar populaire house en dance muziek. Hier nam ze haar tweede album op, getiteld Debut. Dit album werd een enorm succes en luidde het begin van een succesvolle en veelzijdige carrière in.
Björk was born and raised in Reykjavik. Her carreer started when a music teacher send in a recording of hers to a national radiostation. They aired this recording, causing record label Falkinn to get into touch with Björk. In 1977 her first album titled Björk was released. This album did become a national hit, but it was never released outside of Iceland. In the seventees Björk got inspired by punk and she played in several punk bands, like the Sugarcubes. Only in the ninetees she went solo again. She moved to London and got inspired by house and dance music. Here she recorded her first album, called Debut. This album became a huge succes and ment the beginning of a succesfull and versatile carreer.



De muziek van Björk is in een woord te omschrijven: apart. Ik geloof niet dat er iets is waarmee Björk te vergelijken is. Haar aparte, lijzige stemgeluid, de lange uithalen en de mix van verschillende muziekstijlen is uniek. Ik begrijp dat je er misschien van moet (leren) houden. Maar dat is de moeite waard.
Björk's music can be described by one word: distinct. I don't think there is anything you can compare Björk to. Her special, drawling voice and the mix of various musical genre's are unique. I do understand maybe you need to (learn to) appreciate it. But it's worth the trouble.

Björk - Isobel. From the ablum Vespertine. 


All pictures and background info from www.last.fm

zaterdag 14 juli 2012

Around the world: IJsland


Nummer 2 van mijn 'verlanglijstje' is IJsland. Ja, ik weet het. Ik ben een koukleum. En in IJsland zal ik het naar alle waarschijnlijkheid nooit warm krijgen, tenzij in zo'n warm-water bron. Maar goed. IJsland lijkt me nu eenmaal prachtig. De heldere, koude lucht, de lichtval, het kale, glooiende landschap. IJsland is voornamelijk leeg en dat lijkt me een hele bijzondere ervaring.
Number to on my 'wishlist' is Iceland. Yes, I know. I am always cold. And when I actually would ever visit Iceland, I don't think I would ever be able to get warm, although maybe in one of those lagoons. But well... Iceland seems very beautiful to me. The clean, cold air, the way the light falls, the barren landscape. Iceland seems pretty much very empty, and that seems like something incredible.
(www.ijslandspecialist.nl)

En IJsland heeft natuurlijk enkele natuurfenomenen die bijzonder zijn. Zoals geisers, gletsjers, noorderlicht, watervallen, etc.
And Iceland has ofcourse some natural phenomena that are rather special. Such as geysers, glaciers, norther light, waterfalls and so on. 

(www.ijslandspecialist.nl)
Ongeveer een derde van de inwoners van IJsland woont in de hoofdstad Reykjavik. Dit schijnt een prachtige stad te zijn. In een reisboekje dat ik ooit eens op de kop tikte staat over de stad geschreven dat bezoekers zich vaak afvragen of het nu een kleine stad is, of een groot dorp. In elk geval gaat het er in de stad gemoedelijk aan toe. En dat lijkt me heerlijk. Bovendien heb ik me ooit eens laten vertellen dat Reykjavik een grote boekwinkel-dichtheid heeft, ook altijd goed.
About one third of the Icelandic people live in the capital Reykjavik. This should be a beautiful city. In an travel guide I once bought it is being written that visitors usually ask themselves if it is a scaled down city, of a scaled up town. Either way, the city is a calm one. And that seems so nice to me. Besides I have been told Reykjavik has many bookstores, which is always a plus.


Reykjavík
(www.wikipedia.nl)
             


vrijdag 13 juli 2012

La cucina

Ik kan het natuurlijk niet laten om ook weer eens over eten te praten. Ik vind eten namelijk voor een deel van de vakantie stemming uitmaken. In Spanje heb ik echter altijd problemen met eten, ik ben namelijk vegetariër. De echte Spaanse paëlla is natuurlijk met vis én vlees. En er bestaan echt hele lekkere vegetarische variaties, ware het niet dat deze variaties in de vegetarische noordelijke landen lijken uitgevonden. In Spanje zijn ze niet te vinden. Volgens mij bestaat de vegetarische Spanjaard niet.
I ofcourse can't resist talking about food once more. I think food is a large part of a holiday experience. Though, in Spain I always have trouble with food, because I am a vegetarian. Real Spanish paëlla for instance is with fish and meat. There actually are a few great vegetarian versions, though it appears these variations seem invented in the northern countries. In Spain they seem to not exist. I think there is no such thing as a vegetarian Spanish person. 



Iets anders typisch Spaans zijn natuurlijk de tapas. De oorsprong van de tapas is nog steeds onderwerp van discussie. Maar de Sevillanen zeggen dat dit gebruik bij hen in het zuiden ontstond, omdat met de warme temperaturen daar tijdens het drinken van een glaasje sherry vliegen aangetrokken werden. Om dit te voorkomen werd op het glas een stukje brood gelegd, als een dekseltje. Naar verloop van tijd kwam er wat beleg op dit brood.
De bedoeling van tapas is om lang en langzaam gezellig met elkaar te eten. In tapas restaurants worden de tapas dan ook meestal achter elkaar besteld en niet, zoals in Nederland vaak het geval is, in één keer. Wat me in Spanje wel opviel is dat alle tapasrestaurants anders in elkaar zitten. In Barcelona troffen we een klein, bomvol cafeetje waar op de bar allerhande hapjes stonden die je zelf kon pakken (met wat elleboogwerk). In elke tapa zat een satéprikker. Aan het einde leverde je je bordje in, werden deze prikkers geteld en rekende je aan de hand van dit aantal je eten af. In een ander restaurant, ook in Barcelona, zat je aan een tafeltje en bestelde je je tapas aan de hand van kleine afbeeldingen op je placemat. In andere restaurants staan tapas gewoon op de menu kaart. Het aantal toeristen dat in zo'n café of restaurant komt, is volgens mij ook een grote invloed op de manier waarop er met de tapas wordt omgegaan. Maar altijd staat centraal: lekker eten en drinken, in goed gezelschap en vooral zonder haast.
Something else that's typically Spanish are ofcourse tapas. The origin of the tapas are still subject of debate. But in Seville they say the tradition started in the south, because of the hot climate, the sherry they drank attracted a lot of insects. Therefore they started putting a bit of bread on top of the glass, like a cap. After a while they started all kinds of things to this bread, just because in Spain they like good food.
Tapas should be eaten slowly and over a long time, and to spend quality time together. In tapas restaurants it's usually custom to order tapas one after another and not, like they do in tapas restaurants here, all at the same time. What surprised me while being in Spain, is that most tapas bars work different from another. In Barcelona we once stumbled into a bar where you get to take your own tapas from the counter. In every tapa there is a skewer. When you're done you hand in your plate, they count the skewers and that number is the amount you pay. In another restaurant, also in Barcelona you got to sit down at a table and order your tapas one by one from the placemat under your plate. In other restaurants you just order from a menu. I think it does matter how many tourist use the restaurant. But it is always important to eat good food, enjoy and take your time. 




Nog zo'n Spaanse eettraditie, en wat minder bekend in Nederland, zijn de churros (con chocolate). Dit zijn gefrituurde deegslierten die men het liefst in een erg chocoladige chocolademelk doopt. Het schijnt dat voornamelijk oma's met hun kleinkinderen op zondag ochtend churros gaan eten. De eerste keer in Sevilla kwamen wij vaak langs een café dat churros aanbood. Maar toen we daar tegen de middag binnenstapte, werd ons verteld dat de churros alleen voor ontbijt waren, wij waren te laat. Uiteindelijk kwamen we de dag erna een klein stalletje tegen dat grote puntzakken verkocht, bijna alsof het friten waren. De tweede keer in Sevilla was ik dus gewaarschuwd dat churros echt alleen 's ochtends te krijgen waren en ontbeten we met een klein broodje om vervolgens om 11 uur ons vol te stoppen met deze zalige vettigheid. Dit café was in één woord geweldig. Aan de bar localities, iedereen kende iedereen. Achter de bar een man, een beetje dikkig met zo'n vale witte theedoek over zijn schouder. Ergens achterin een kok die volgens mij alleen maar de hele ochtend churros aan het bakken was. Communicatie tussen deze twee medewerkers bestond voornamelijk uit schreeuwen.
One other very Spanish eating tradition, and less known in the Netherlands, are churros (chon chocolate). These are fried dough strings, which are to be dipped in a very chocolaty hot chocolate. They say especially grannies with their grandkids eat churros on sunday morning. The first time I was in Sevilla we wanted to eat some. There was a café we used to pass, that had a sign saying they served churros. When we stepped in, somewhere around noon, they told us we were to late, because churros were only for breakfast. The next day we ren into a cart that sold churros in large, pointy bags, a bit like they sell french fries over here. The second time in Sevilla I knew the drill. So we had a very light breakfast so our stomach's could handle the food at eleven. This café was really cool. At the counter were sitting a lot of localties. Everyone knew everyone. Behind the counter a man, a bit heavy, with a vale white towel on his shoulder. Somewhere in the back a cook, that -I assume- only made churros the entire morning. Communication between these two employees only happened through yelling. 



Thuis heb ik een aantal keer geprobeerd om churros te maken, maar dit was nooit echt zoals het hoort. Misschien ligt het aan het Nederlandse klimaat, want die churros die je tegenwoordig in kraampjes op de markt kunt kopen vind ik ook niet smaken zoals het moet.
I have tried to make churros at home several times, but I never managed to get it the way it should. Maybe it's because of our Dutch climate, because the churros you get at these carts on the market place here also doesn't taste the way it should. 


Meer weten? Culinaria España van de Culinaria reeks van Köneman is zeker aan te raden.




Foto's zijn overigens allemaal niet van mij. All pictures aren't mine.

dinsdag 10 juli 2012

Around the world: España - Barcelona

Ik kan natuurlijk niet zomaar iets over Spanje schrijven en dan Barcelona maar laten zitten. Ik ben in totaal nu drie keer in Barcelona geweest. En hoewel de stad moderner, groter en misschien wat afstandelijker is dan Sevilla, heb ik nog vaak heimwee naar deze stad.
Barcelona is een stad van veel gezichten. Er is oud, er is nieuw. Het kan er rustig zijn, maar ook vol leven. Barcelona is een stad van kerken, en pleinen. Maar ook de stad musea, van Picasso en van Miro.
I can't just write something about Spain and not write about Barcelona. I have been to Barcelona three times now. And although the city is more modern, larger and maybe has a bit more distance than Sevilla, I still get homesick over this city.
Barcelona is a city of many faces. There is old, and there is new. It can be quiet, but also full of life. Barcelona is a city of churches and squares. But also the city of museums, of Picasso and of Miro. 


Ramblas by night
(bron: girlscene.nl)
Barcelona bruist. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat lijkt het wel. Dit is het beste te merken op de Rablas, een lange straat die van de haven midden door de stad loopt. Middenin een grote promenade alleen toegankelijk voor voetgangers met aan weerszijden stalletjes en kraampjes, terrasjes, living-statues en allerhande andere bedrijvigheid. 
Barcelona is full of life. From morning till evening it seems. This you can see best on the Ramblas, a long street that leads from the dock right through the city center. In the middle there is a large promenade that's only for people strolling and on either side there are stalls, terraces, living-statues and all kinds of people being buisy. 
Barcelonetta: de promenade en daar
 achter het strand
 Een andere plek waar altijd leven lijkt te zijn is het strand. Ja, een strand ja. Een stad met een strand is volgens mij iets unieks. Maar Barcelona heeft het. Het strand heeft zo zijn eigen, niet te omschrijven sfeer. Maar het hoort helemaal bij Barcelona. Het strand is hip, zien en gezien worden. Langs en op het strand zijn talloze hippe tentjes, waardoor het strand ook 's avonds enorm druk is. Het echte strand, dus het zand gedeelte is niet zo heel groot, je staat al vrij snel in de zee. Maar langs de gehele kustlijn is een prachtige promenade. En die palmbomen er omheen... zucht.
An other place there seems to be always something to do is the beach. Yes, a beach. I think a city that has a beach is something quite unique. But Barcelona has it. And this beach has it's own, not to describe feeling. It's all the way Barcelona. This beach is hot, it's seeing and being seen. There are numerous hot cafés and restaurants, which makes it very buisy at night also. The real beach, so the sand part, isn't that large, you walk right into the sea. But next to it there is a beautiful promenade. And those palm-trees around it...sight.

Sagrada Familia, in aanbouw 2002
Park Guell (bron: wikipedia)
En Barceolna is de stad van Gaudi. Meesterlijk kunstenaar die buiten de lijntjes dacht. De Sagrada Familia, op de bovenste foto is een kathedraal, nog steeds in aanbouw. Op de onderste foto Park Guell, een heel park met Gaudi's jummy architectonische ontwerpen. In de stad staan een aantal 'losse' gebouwen, woonhuizen en kantoren die hij ontwierp. Ik vind ze geweldig. Vooral ook Casa Mila is prachtig.
Barcelona is the city of Gaudi. A master that could think outside the box. The Sagrada Familia is a cathedral, and they're still building it. The picture right above here shows Park Guell, a whole parc with Gaudi's jummy architectural designs. In the city centre, there are a few building by Gaudi's hand, homes and offices he designed. I think they're great. Especially Casa Mila is beautiful. 

Straatje in Barri Gòtic
(bron: wikipedia)
Het mooise gedeelte van de stad zelf vind ik de Gothische wijk, met als middelpunt de kathedraal en daarvoor natuurlijk een leuk, plein vol bedrijvigheid.
The most beautiful part of town is in my opinion the Gothic neighborhood, with as central point the cathedral and ofcourse in front a large square where there is always something to do or see.  

maandag 9 juli 2012

Musical Monday: Estrella Morente

Ik moet eerlijk bekennen dat ik éérst verliefd werd op de flamenco, en daarna pas op Sevilla. Toen ik dus voor de eerste keer in Sevilla was had ik twee doelen: 1. Een flamenco show bijwonen, en dan niet zo'n heel erg toeristische waarbij de vrouwen net iets te veel hun best doen om verleidelijk te dansen. En 2, naar huis gaan met een leuk CD'tje.
Nummer 1 bleek nog redelijk lastig. De beste flamenco ontstaat spontaan in één of ander café'tje. Maar we vonden een geschikte tussenoplossing in de vorm van een intiem optreden. En geheel toevallig troffen we op de terugweg een klein café'tje met jonge lui die samen muziek aan het maken waren en om de beurt hun danskunsten lieten zien. Dus daar dronken we ook nog wat, hoewel sommigen hun versierkunsten probeerden te tonen, die duidelijk van wat mindere kwaliteit was.
Doel nummer 2 werd gehaald in een multimedia dependance van het in Spanje immer grote warenhuis+ keten El Corte Ingles. Na wat doelloos rondlopen vroegen we raad aan een verkoopster, waarschijnlijk in een vreemde mix van Engels en Spaans (en waarschijnlijk ook een beetje Nederlands). Iets populairs wilde ik, iets wat nu helemaal in was. Ze gaf me een aantal opties. Ik koos uiteindelijk de CD Mujeres (vrouwen) van Estrella Morente, en rekende af zonder hem gehoord te hebben. Ach wat, soms zijn dat soort risico's leuk en spannend.
I have to admit I first fell in love with flamenco, and only after that with Seville. When I was in Seville for the first time I had two goals: 1. Visit a flamenco show, and not one of those tourist shows where the women are trying a bit to hard to be seductive. And 2, go home with a nice CD.
Number 1 appeared rather difficult. The best flamenco just arises spontaneously in one of the café's. But we did find something that was in between those two options. A nice, intimate show. Coincidentally we ran into one of those spontaneous gatherings on our way back to the hostel, in a little café with some young people who were making music together and showing one by one their dancing skills. So we went in and drank something, though some tried to impress me, while their seducing skills were of lesser quality.
Goal number 2 we achieved in a multimedia store from the large warehouse El Corte Ingles. After strolling a bit aimless through the store I asked one of the empolyees, probably in a rather strange mix of English and Spanish (and maybe some Dutch too).  I wanted something popular, something that was hot right now. She gave me some options. I chose the album
Mujeres (women) by Estrella Morente, and played without even listening to it. Ah well, sometimes little risks like these are exiting and fun. 

Cover van Mujeres
(Bron: last.fm)
Het is overigens vreemd hoe de flamenco in Sevilla leeft. Hier in Nederland heb je van die patsers in hun golfjes met open ramen, zij draaien harde trance of rap of iets dergelijks. Daar draaien diezelfde macho's flamenco. Even hard als hun leeftijdsgenoten hier. Flamenco artiesten nemen bovendien videoclips op, en deze worden op MTV getoont, naast die van de supersterren uit Amerika.
In April is er de Feria de Abril, waar enkele weken de gehele stad in het teken van de flamenco lijkt te bestaan. Ik ben er nooit geweest (maar staat op het doen-voordat-ik-dood-ga lijstje), maar mijn lieve zusje heeft het wel eens mee mogen maken. Was leuk hè?
It is, by the way, rather stange how much flamenco is part of Sevillan live. Here in the Netherlands we have those bragging boys in their cars with open windows, playing loud trance of rap or something like that. There these same kind of boys play flamenco. Just as loud as their peers here. Flamenco artists also record music video's that are being played on MTV, between those superstars from the United Stated.
In april there is the Feria de Abril, in which for several weeks the entire city in flamenco. I have never been there (but it's on my to-do-before-I-die list) but my sweet sister has. Was fun, right?




(Bron last.fm)

Maar goed, Estrella Morente dus. Thuis bleek het een super goede keus. Ik ben nog steeds weg van dit album. Estrella Mortente is overigens niet zomaar iemand die een flamenco CD'tje opnam. Ze stamt uit een familie waar generaties lang brood verdienden met de flamenco. Vader Enrique Morente is een bekend flamenco gitarist. Moeders was bijvoorbeeld een bekend flamenco danseres.
So, Estrella Morente. At home my purchase turned out to be a well made choice. I still love this album. Estrella Morente isn't just any flamenco artists, recording an album. She's a daughter from a family who's been making a living out of flamenco for generations. Her father Enique Morente is a well known flamenco guitar player. And her mother was a famous dancer.  



Estrella Morente Zambra, van het album Mujeres.&nbsp:

zaterdag 7 juli 2012

Around the world: España - Sevilla

Nog zo'n plek waar ik verliefd op werd, zonder er ooit te zijn geweest is Sevilla. Maar gelukkig voor mij, mijn ouders én mijn zusje heb ik deze prachtige stad daadwerkelijk mogen bezoeken. Twee keer zelfs. En ik stond ooit op het punt om voor een derde keer te vertrekken, maar toen leerde ik de liefde van mijn leven kennen en ik besloot dat ik hem leuker vond.
An other of those places I fell in love with, without having ever been there is Seville. But, luckily for me, my parents and my sister I have been able to visit this city. Twice, to be exact. And I once intented to go there again, but then I met the love of my life and I deceided I liked him better. 

Plaza de España

Sevilla is een stad vol passie en emotie. Misschien dat dit samen gaat met het warme klimaat, zo helemaal in het zuiden van Spanje. Sevilla is de stad van de flamenco, van een (bijna) kitche vorm van katholicisme, en van zowel Katholieke, als oude Moorse kunst. Ik denk niet dat het mogelijk is om dit allemaal te laten zien. Maar hier toch een aantal foto's van mijn vakanties daar.
Seville is a city full of passion and emotions. Maybe this is because of the warm climate, since Seville is all the way to the south of Spain. It is the city of the flamenco, of an (almost) kitchenette form of the katholic faith and a place of both Katholic and Moorish art. I don't think I'll be able to show all of this. But here are a few pictures of my holidays there. 

Een pleintje, ergens
 De beste manier om Sevilla te ontdekken is gewoon lopen en verdwalen. Zo kom je per ongeluk in schitterende, smalle steegjes en pleintjes. Vergeet ook niet om af en toe bij een poort naar binnen te gluren. De meeste Sevillaanse huizen hebben prachtige patio's. Bomen, planten en bloemen zijn goed vertegenwoordigd, ook gewoon op straat.
The best way to explore Sevilla is to just walk and get lost. This way you'll accidentally see beautiful, small streets and hidden squares. Don't forget to take a peek through some gates. Most houses in Sevilla have beautiful patio's. Trees, plants and flowers are well represented through the entire city.  

Tegeltjes op een muur, met vrouwen
en een man in traditionele klederdracht,
op de achtergrond de quadalquivir
 (rivier) , Torro del Oro en
helemaal achterin nog vaag de toren
van de kathedraal
Het meest centrale punt van Sevilla is de gigantische kathedraal. Aan alle kanten zijn pleintjes en straatjes vol met winkeltjes en terrasjes. Dit is ook de plek waar de paardenkoetsjes vertrekken. Het is heerlijk om hier te vertoeven, er is altijd wel iets te zien of te horen. Mijn zusje en ik zijn wel eens met een boekje bij een standbeeld op het plein gaan zitten, tussen de Sevillanen in. Wat was dat heerlijk. Lekker loom lezen terwijl je om je heen overal geroezemoes hoort zonder dat je het kunt verstaan.
The most central place in Sevilla is the enormous cathedral. At all sides there are squares and streets full of little shops and terraces. This is also the place where coaches leave. It's wonderful to spend time here, there always is something to see or to hear. My sister and I once spend an afternoon with a book somewhere near a statue on the large square, right in between the Sevillian people. So wonderful. Feeling languid, reading a book, while everywhere around you there is a buzz you don't understand.  

Detail van de kathedraal. 

woensdag 4 juli 2012

Show n Tell: Sleutelhanger

Ik was het bijna vergeten. Maar voor mijn een-op-een sleutelhangerswap heb ik dus zelf ook iets gemaakt. Ik wist eigenlijk niet zo heel erg veel van Aranka. Ze vertelde alleen wel dat ze graag vist met haar buurjongen en dat haar eerste lievelingsdier een uil was, op de tweede plek kwam de kat. Ze leek me een stoere meid, niet zo eentje die van veel roze en strikjes, bloemetjes en hartjes houdt. Dus maakt ik een sleutelhanger met felle, maar stoere kleuren met een uiltje, de letter A en een poezenkopje.
I had almost forgotten. But for my one-to-one keychain swap I myself also made something. I didn't know much about Aranka. She told me she liked fishing with the boy nextdoor, her first favorite animal is an owl, with cats on the second place. She seemed a tough girl, one that doesn't like a lot of pink, bows, flowers or hearts. So I made a keychain with bright, but tough colors with an owl, the letter A and a catshead. 

Sleutelhanger in z'n geheel.
The keychain as a whole.
Het patroon voor het uiltje staat hier . De A improviseerde ik met twee lapjes vilt. Die steek heeft vast een mooie naam. Ik leerde hem als 7 jarige bij overblijf toen ik me verveelde en ik wat stof en naald en draad in mijn handen gedrukt kreeg om een hartje te naaien voor moederdag. :-) Het kattenkopje improviseerde ik van Fimo-klei. Ook dat was lang geleden, maar het lukte toch nog enigszins, ondanks dat het allemaal zo klein moest dat ik alles amper vast kon houden.
The pattern for the owl you'll be able to find here. The A I improvised with two sheets of felt. The stich is one that probably has a name. I learned it as a 7 year-old when staying at school during lunch I got bored and the 'overblijftjuf' put some fabric, needle and threat in my hands to make a heart for mothersday. :-) The catshead I also improvised with Fimo-clay. That had also been a while, but I managed to make something of it, despite the fact it all had to be so small I could barely hold it. 

Detail van de bovenkant
Detail of the top

maandag 2 juli 2012

Musical Monday: Cristina Branco

Laat ik het op de maandagen ook maar redelijk internationaal houden. Dat lijkt me een goede gelegenheid om ook de grenzen van het gewoonlijke over te steken. Mijn muzieksmaak kan zich dat best wel veroorloven. Ik hou bijvoorbeeld al sinds mijn middelbare schooltijd enorm van genres als de fado. En voornamelijk Cristina Branco luister ik nog altijd graag, hoewel niet heel vaak.
Let me keep the mondays international aswell. This gives me the opportunity to cross the borders of the ordinary. And my musical taste will be able to handle that. I, for instance, have loved musical genre's like fado since high school. And especially Cristina Branco I still listen to with pleasure, though not very often. 

Cristina Branco is afkomstig uit Lissabon maar groeide niet op met de fado. Ze vond het zelfs niet echt mooi, het was meer iets voor oude mensen. Tot ze op haar achttiende een CD van Amalia Rodrigues kado kreeg van haar opa en toch verkocht was door de diepliggende emoties die door de fado vertolkt worden.
Cristina Branco is from Lisbon but did not grow up with the traditional fado culture. She didn't even like it, it was thought to be something for old people. Until on her eighteenth birthday she received an album from Amalia Rodrigues from her grandfather and loved the deeper emotions that fado can hold. 



Cristina Branco en haar echtgenoot, wie tevens één van haar muzikanten en liedschrijvers is halen hun inspiratie voornamelijk uit gedichten. Zo baseerden ze een geheel album op gedichten van Slauerhoff.  Branco's versie van de fado is eigentijds, zonder de emoties van de traditionele fado te verliezen. Mij raakt haar muziek me recht in mijn hart, terwijl ik niet eens kan verstaan wat ze zingt. Maar ik kan me voorstellen dat deze muziek op z'n minst wat 'oefening' vereist.
Cristina Branco and her husband, who is also one of her musicials and songwriters, get their inspiration from poems. She based an entire album on the poems from Slauerhoff. Her version of fado is contemporary, without losing the emotions traditional fado also has to offer. It touches me, even though I don't even understand the lyrics. But I do understand that for some people, this music at least needs some 'training'. 




Cristina Branco - Se alma te reprova
Van het album: Sensus

zondag 1 juli 2012

Tuin update: Nat

Tja, droog, nat. Het is ook nooit goed. :) Maar ik moet zeggen dat ik dit wel een heel erg raar jaar vind. Dit is nu het vijfde jaar dat ik mijn moestuintje heb en nog nooit heb ik zoveel nattigheid meegemaakt in juni. Ik heb ook nog nooit last gehad van slakken. Ja, wel een beetje. Maar nooit zoveel dat ik er moedeloos van werd. Dus flink gestrooid met ecologische slakkenkorrels en gelukkig valt het nu mee.
Well, dry, wet. It never is as it should be. :) But I have so say that this season really is strange. This is the fifth year I have my vegetable garden and I have never seen this much rain in june. I have never before had a snail problem. Yes, a little. But never that much it made me despondent. So I used a lot of ecofriendly aint-snail stuff and now it's under control.

Aalbessen, jummie

Maar ja, de nattigheid van de afgelopen weken zorgt er wel voor dat andere dingen het ook niet goed doen. De bonen hebben het veel te koud gehad, er staat één zielig plantje overeind. Gelukkig is er nog tijd om dat over te doen. De courgettes en pompoenen die ik thuis maar in potjes gezaaid had, omdat ze anders weggevreten werden door de slakken groeien gewoon niet. Die staan een beetje te kwijnen met z'n allen. Terwijl de enige planten (1 van elk) die de slakken heel hebben gelaten nu gelukkig wel flink groot aan het worden zijn.
But yes, the rain from the last couple of weeks makes that some of the plants don't do as well I wanted them to do. Like the green beans, only one plant has survived because it's just been too cold. Luckily it's not too late to try again. But also the zucchini and the pumpkins I had sown at home in pots, because all of the other plants I had sown got eaten by the snails, don't do so well. They're withering. While the few (1 of each) that have survived the snail attack luckily grow well.

Tomaten, dat beloofd wat


Maar er zijn ook dingen die het goed doen. De bleekselderij begint ergens op te lijken. Ik heb voorgaande jaren totaal niets of hele zielige kleine stengeltjes gehad. Dit jaar eens echte grote. Ook de aardappels doen het prima, net zoals de tuinbonen, de uien en de tomaten in mijn kasje.
There are also a few plants that do well. The celery starts to look like something. While previous years I've had no celery at all, of some very tiny ones. This year I will have realy big ones. Also the potatoes do well, just like the beans, the unions and the tomatoes that are in my greenhouse. 

Mieren in paniek
Er is alleen iets wat me nogal dwars zit. En dat zijn de vele mierennesten op mijn tuin. Nu vind ik ze soms eigenlijk best gezellig. En vind ik mieren ook best intrigerende wezentjes. Maar om de haverklap als ik in mijn grond zit te woelen leg ik een mierennest bloot. En dat betekent paniek. Overal krioelende mieren, en met overal bedoel ik dus ook echt: overal. Gisteren voelde ik ze zelfs in mijn oorschelp. Niet zo fijn dus. Zeker niet als ze bijten. En nu zijn het geen rode mieren, zo'n beet is toch nogal onprettig. In het begin liet ik dan die mieren even met rust en ging op een ander tijdstip wel verder. Maar nu zijn er zoveel mierennesten dat ik bijna niet meer weet waar ik dan wel verder kan gaan. Sinds enige tijd huist er zelfs een colonie in mijn voorraadzak potgrond. En aangezien ik altijd een klein laagje potgrond over mijn zaaisels heen leg, alleen al omdat ik door de donkere kleur precies kan zien waar ik iets gezaaid heb, loop ik dus elke keer met mijn handen in een mierennest te graaien. Gezellig.
There is only one thing that bothers me. And that's that there are a lot of ants in my garden. Well, sometimes I think they're ok. I think ants are intriguing animals. But almost all the time, when I want to do something, I stumble upon an ants nest. And that means panic. Crawling ants everywhere, and I mean: everywhere. Yesterday I felt one in my ear. Not so cool. Especially not when they bite. Luckily these aren't red ants, but such a bite still isn't that comfortable. In the beginning I just left those creature to their buisness and finish some other time. But now, I just don't know where else to go, because there are nests everywhere. I even have a colony in the bag of compost, that I use  when I sow. So everytime I get some, I dig in a nest of ants. Fun. 

Mierenflat