donderdag 7 juni 2012

Show n Tell: Bloemen kaartjes

Als kind was ik altijd gefascineerd als in oude boeken, die al enige tijd onopengeslagen in de kast hadden gestaan, opeens gedroogde bloemen tevoorschijn bleken te komen. Die gedroogde, flinter dunne plantjes, bloemetjes en klavertjes vier waren voor mij een klein luikje in een wereld die magisch leek. Een wereld die voorbij was en waar ik nooit bij had gehoord. Het was een stukje van een wereld vol herinneren die niet van mij waren.
As child I was always fascinated if in old books, that had been in the bookcase while not opened for a while, aparently contained dried flowers. Those dried, thin plants, flowers and clovers were a tiny window into a world that seemed magic to me. A world that had passed and I had never been part of. It was a peek into a world full of memories that were not mine.

Volgend op deze fascinatie kreeg ik de bloemenpers van mijn oma te leen. Waar ik eerst gretig mee aan de slag ging, om vervolgens teleurgesteld en vol ongeduld het ding maar in de kast op te ruimen. Een jaar later vond ik hem dan weer, en werd verrast door de inhoud, die ik al lang weer vergeten was (dat was overigens in een periode waarmee ik hetzelfde deed met geld in een aparte portemonee, vergeten dat het er in zat en vervolgens blij verrast worden als ik weer eens alle kasten ging opruimen). Nadat mijn moeder op een rommelmarkt een tweedehands versie op de kop had getikt, ging de bloemenpers weer terug naar oma en ging ik aan de slag met mijn eigen. En zo herhaalde dit proces zich keer op keer enthousiasme - ongeduld - vergeten - verrassing. En eigenlijk gaat dit nog steeds zo. Behalve dan dat ik nu ook de bloemenpers van oma in mijn bezit heb. Inclusief zijn kleine gereedschapjes, een vijltje en een klein mesje. Hoe oud deze bloemenpers is, of waar die vandaan komt dat weet ik niet. Maar authentiek vintage ziet hij er wel uit. Vooral het kleine mesje.
Next to this fascination was a flowerpress that I borrowed from my grandmother. First I started greedily, but I soon got dissapointed because of my impatience. So I put it somewhere in a closed, to forget until about a year later I found it and was happily surprised by it's content (this was during a time I could also do the exact same thing with a wallet with some money, forgetting there was money in it, putting it away and being happily surprised when I recovered it.) After my mother found a flowerpress on a fleamarket grandmother's was returned and I started with my very own. And so the cycle continued. Enthousiasm - impatience - forgetting - surprise. And this is actually how it still goes. Apart from the fact I now also have grandma's flowerpress. Including it's tiny tools, a file and a little pocket knife. How old this flowerpress is, or where it came from I do not know. But it looks authentic vintage. Especially the little knife. 


Het jammere van zo'n bloemenpers is dat het redelijk nutteloos is. Ik bedoel, je legt er wat bloemen in, je wacht een tijdje en dan heb je een platte bloem die je, als je er een beetje voorzichtig mee omgaat, tot in het oneindige kunt bewaren. En het heeft ook nog enige esthetische waarde, vind ik dan. Maar...wat moet je ermee? Ik heb er ooit eens één ingelijst. Dat was best okee, maar toch een beetje kitsch (zelfs voor mijn doen). 
It is a shame that such a flowerpress is rather useless. I mean, you put in some flowers, you wait a while and then you have a flat flower that, if you treat it gentle, will last forever. And yes, it has some easthetic value, at least to me. But... what are you supposed to do with it. I once put one dried flower in a flame. That was okay, but a little kitsch (even for my taste).


Vorig jaar besloot ik om ze te gebruiken om kaarten mee te maken. Maar de pers was bijna leeg, dus van de verrassing die er toen uitkwam kon ik maar twee kaartjes maken. Maar ik heb wel netjes de pers opnieuw gevuld. En het vervolgens vol ongeduld ergens achter in een kast opgeruimd. En zelfs netjes vergeten dat het hele ding bestond. Tot gisteren. En ik opeens besloot dat het tijd was om te kijken. En om kaartjes te maken.
Last year I deceided to use these flowers to make some postcards. Because the press was almost empty, I was only able to make two postcards from the surpise that was in there. Though I did fill it again. And I put it away, impatiently, somewhere in the back of a closet. And I even forgot it's existence. Until yesterday. And I all of a sudden deceided to take a peek. And to make some new postcards. 



Oh, en maak je niet ongerust. Hij is weer netjes gevuld. Dus volgend jaar kan ik weer verder knutselen.
Oh, and don't be worried. I filled it up again. So next year I can continue crafting.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen