dinsdag 26 juni 2012

Musical Monday: Paul Simon

Oepsie, maandag is alweer voorbij, en geen Musical Monday. Dan maar een keertje op dinsdag, dat is niet zo erg, toch?
Oopsie, monday is gone, and no Musical Monday. Then, for once, on a tuesday. That's okay, right?

Lief vertelde me ooit, dat je met de muziek die je ouders vroeger draaiden, een haat-liefde verhouding hebt. Aan de ene kant roept het gevoelens van herkenning op, een fijn soort nostalgie. Aan de andere kant is het niet jou muziek en zou je, zonder die herinneringen die muziek misschien helemaal niet mooi vinden. En dus zit je mening er ergens tussen in. Maar wat nu met de muziek die je wél mooi zou vinden én waar je herinneringen aan hebt van vroeger? Om eerlijk te zijn, die muziek is nog steeds moeilijk los te zien van je herinneringen. Het is moeilijk om die muziek te horen voor wat het echt is. Maar goed, een aantal van die artiesten, albums en liedjes zijn zo goed, dat ik inmiddels wel durf te beweren dat dat echt mijn mening is.
Lief once told  me that with the music your parents used to listen to, you have some kind of love-hate relationship. It summons feelings of recognision and a pleasant kind of nostalgia. On the other side, it's not your music and maybe, without these memories you'd not even like this music. So it's somewhere in between. But what if there is music you know you'd like anyway, and you also have memories about from your childhood? To be honest, that music still is very difficult to listen to without those memories. It's difficult to hear the music for what it really is. But, well, a few of those artists, albums and songs are that good that I can, by now, claim that this really really is my own opinion. 



Een van die albums is Graceland van Paul Simon. Mijn ouders hadden best veel muziek (hoewel inmiddels onmogelijk veel meer) en als je dan eenmaal een beetje een eigen smaak en een eigen mening begint te vormen is het soms moeilijk om muziek bij een naam of de cover van een album te plaatsen. Eén van de eerste artiesten waarbij ik dat door had was Paul Simon, maar dan zijn The Rhythm of the Saints album, vanwege de tot mijn verbeelding sprekende Indianen op de voorkant. Het eerste nummer, The Obvious Child is naar mijn bescheiden mening nog steeds het beste nummer van Simon, maar ja, Graceland is nu eenmaal in zijn geheel beter. En een stuk bijzonderder. In album werd voor een groot deel opgenomen in Zuid-Afrika ten tijde van de apartheid. Hij kreeg in het begin veel kritiek over zich heen, omdat er een culturele boycot tegen het land afgekondigd was, en dat Simon dus brak. Simon liet echter veel Zuid-Afrikaanse artiesten meewerken aan het album, zonder dat de regering hiervan (financieel) voordeel van had.  Een aantal van zijn concerten n.a.v. dit album waren dan ook politiek geladen. Voornamelijk de concerten in Zimbabwe werden bezocht door vluchtelingen uit Zuid-Afrika. Deze concerten werden gefilmd voor wat nu 'The African Concert' heet. Tijdens dit concert werd ook het lied Nelson Mandela (Bring him Back Home) door Hugh Masekela ten gehore gebracht. (Let go Nelson Mandela/bring him back home to Soweto/I want to see him walking down the streets of South Africa/Tomorrow). Veel van de Afrikaanse artiesten waarmee Simon samenwerkte kregen dankzij deze CD en het concert internationale bekendheid.
One of those albums is Paul Simon's Graceland. My parents had quite a lot of music (though they've expanded their collection over time to an impossible volume) and when you start getting your own taste and opinion it's difficult to match music with a name or the cover image of an album. One of those artists I very soon knew I liked was Paul Simon, but The Rhythm of the Saints album, because of the image of the Indians on the cover which I loved. The first song of that album The Obvious Child is in my honest opinion his best song ever, but Graceland is his overall best album. And it is a lot more special. The album was for a large portion recorded in South Africa, during the apartheid. He got a lot of criticism because of this, there was a culture boycot against the country which Simon broke. But he worked together with a lot of South African artists and didn't let the gouvernement profit from his doings. A few concerts he held in the tour of this album were politically engaged. Especially the concerts in Zimbabwe. They were visited by a lot of Sout African exiles. Those concerts were filmed and are now known as The African Concert. During this concert Hugh Masekela performed the song Nelson Mandela (Bring him back home) (Let go Nelson Mandela/bring him back home to Soweto/I want to see him walking down the street of South Africa/Tomorrow). A lot of the African artists he worked with, acctually gained international fame because of the CD and concerts.  

Paul Simon & Ladysmith Black Mambazo - Diamonds on the soles of her shoes. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen