zaterdag 30 juni 2012

Around the world: Portugal

Nu de zomer toch opeens lijkt te beginnen. En nu de scholen voor de zomer dicht zijn. En nu iedereen zijn spullen aan het pakken is, en zijn caravan aan het wassen en met z'n allen de wegen verstopt. Nu vind ik het tijd voor een zomers rubriekje op deze blog. Als een soort vakantie, maar dan thuis. Om van veraf toch een beetje te genieten van het moois dat de wereld ons te bieden heeft. Ik ga denk ik plekken afwisselen die me magisch lijken met plekken waarvan ik weet dat ze magisch zijn.
Now summer seems to have started. And now schools are closed for summer. And now everyone is packing their things, and cleaning his caravan and clogs the roads. Now I think it's time for a summer section on this blog. Like a trip, but from home. To enjoy the beautiful things this world has to offer us, from a distance. I think I'm about to alternate places that seem magical, with places I know they are magical.  


Lisboa
van: www.wikipedia.nl


En om de spits af te bijten wil ik beginnen met een land waar ik best wel heel veel van houd, zonder dat ik er ooit ben geweest. Kan dat? Ik denk het wel. Ik heb het over Portugal. Waarom? Geen idee. Gewoon daarom dus. Misschien omdat er ooit een portugese voetballer zonder kapsones en met een goddelijk lichaam over het veld rende. Misschien omdat dat het land is waar de fado vandaan komt. Misschien omdat ze daar een Spaans klinkende geheimtaal spreken, vol met mysterieuze lispels en klanken. Misschien gewoon omdat het deel uitmaakt van het zonnige en altijd mooie Zuid-Europa. Maar voornamelijk eigenlijk gewoon daarom.
And to start I'd like to begin with a country I kindda love, without having ever been there. Is that possible? I think so. I am talking about Portugal. Why? I have no idea. Just because. Maybe because once upon a time a Portuguese socces player, without to much air and a hot body used to appear on the soccer field. Maybe it's the country of fado. Maaybe because they speak some kind of Spanish sounding secret languages, full of mysterious sounding lisps. Maybe just because it's part of the always sunny and always beautiful South-Europe. But mainly, just because. 

Porto
van www.port-cm.pt

Constança Cabral is een blogger uit Portugal, nu wonende in Engeland. Behalve haar gewoonlijke, erg leuke posts, laat ze ook wel eens erg mooie foto's van Portugal, voornamelijk Lissabon. Dus neem daar zeker eens een kijkje.
Constança Cabral is a blogger from Portugal, though she now lives in England. Apart from her usual, and very nice posts, she sometimes also shows very beautiful pics from Portugal, mainly Lisboa. So take a peek there also. 

En ik ben natuurlijk benieuwd. Iemand ooit in Portugal geweest? Wat vond je ervan?
And ofcourse I am very curious. Did someone visit Portugal? What did you think?

donderdag 28 juni 2012

Aladdin Swap

Op de Knit One Purl One groep op Ravelry hebben de modjes een enorm leuk idee in het leven geroepen. De Aladdin swap. Dit houdt in dat iemand een wensenlijstje plaatst (met 3 wensjes natuurlijk) met een afgesproken waarde. Iemand die dit wensje wil vervullen geeft dit aan en plaatst haar wensenlijstje. Heel erg leuk. Ik vervulde een wensje en dus kreeg ik ook iets terug. Met een hoop vertraging, want de post raakte het pakje kwijt. Maar gisteren lag hij eindelijk in de brievenbus. En kijk eens wat leuk:
At the Knit One Purl One group on Ravelry the mods had a great idea that's running now. The Aladdin swap. This means someone places a wishlist (with 3 wishes ofcourse). Someone who wants to fufill one (or more) of these wishes tells them so, and places her own wishlist. I think this is so cool. So i fufilled a wish and got one of my own in return from someone else. With some delay, because the mail got lost. But yesterday I found it in my mailbox. Look how cool:


Een prachtig paars bolletje katoen en een heel erg leuk haakpatroon voor bloemetjes. Ik ga die zeker eens maken. Deze bloemen blijven tenminste. Want ondanks mijn groene vingers gaat er hier ook wel eens wat dood. Te veel, of te weinig water, of een knagende poes..
Dus: Dank je wel Carla!
A beautiful purple skein cotton and a very cool crochet pattern for flowers. I am defo going to make these some day. These flowers will never wither. Because despite my green fingers, sometimes that happens here too. To much, of to less water, of a cat who likes to take some bites...
So: Thank you Carla!

GeRAKt

Gisteren vond ik ook deze prachtige kaart in de brievenbus. Hij is van Janita en komt helemaal uit de Dubai. :-) Ik vind hem echt ontroerend mooi. En om dat dat zomaar in je brievenbus te vinden..daar wordt je toch stil van?
Yesterday I also found this beautiful card in my mailbox. It's from Janita and comes all the way from Dubai. :-) I really think it's beautiful. And to find something like that 'just because' takes my breath away. 


woensdag 27 juni 2012

Sleutelhanger swap

Ja, ik weet het. Ik hád al eens meegedaan met de sleutelhanger swap. Maar net voordat we klaar waren met onze sleutelhangers kwam er een lief meisje, dat net bezig is met leren haken, de dochter van één van de Ravelry leden ook op Ravelry. En zij vroeg of ze nog mee mocht doen met de swap. Maar ja, lootjes waren al verdeelt. Sleutelhangers waren al gemaakt en bijna af. Dat ging dus eigenlijk niet. Dus stelde ik voor om met z'n tweeën nog een sleutelhanger swap te doen. Vorige week meldde ze dat ze bijna klaar was en zaterdag zat ie op de post. Vandaag lag hij in mijn brievenbus. Kijk nou toch eens wat prachtig.
Yes, I know. I already participated in the keychain swap. But just before we were all finished with our keychains, a very sweet girl, that just started to learn how to crochet, the daughter of a Ravelry member also signed into Ravelry. And she asked if she could also participate in the swap. But...everyone was already assigned to someone. Keychains were made and almost finished. So that really was not possible. So I proposed we'd do our very own swap. Last week she wrote she was almost finished and saturday she mailed it. Today it was in my mailbox. And look how beautiful:

Een hondje, omdat dat mijn lievelingsdier is

Lieve Aranka, prachtig gedaan meid. Wat kan jij haken. Ik kan het me voorstellen dat dit niet het meest gemakkelijke patroon was om te maken. Die pootjes is zoveel gepriegel, dat kan ik niet zo goed hoor. En jij hebt het prachtig gedaan. 
Dear Aranka, well done girl. You really can crochet. I can imagine this wasn't the easiest pattern to make. Those legs are so tiny, I am not good at it at all. And you did a wonderful job.

Wat een lief snuitje. 
En er zaten nog een paar zakjes bij met neusjes, oogjes, knoopjes etc. Heel erg lief. En een zelfgemaakt kaartje.
There were also a few little sacks with eyes, noses, buttons etc. Very sweet. And a selfmade card. 



dinsdag 26 juni 2012

Musical Monday: Paul Simon

Oepsie, maandag is alweer voorbij, en geen Musical Monday. Dan maar een keertje op dinsdag, dat is niet zo erg, toch?
Oopsie, monday is gone, and no Musical Monday. Then, for once, on a tuesday. That's okay, right?

Lief vertelde me ooit, dat je met de muziek die je ouders vroeger draaiden, een haat-liefde verhouding hebt. Aan de ene kant roept het gevoelens van herkenning op, een fijn soort nostalgie. Aan de andere kant is het niet jou muziek en zou je, zonder die herinneringen die muziek misschien helemaal niet mooi vinden. En dus zit je mening er ergens tussen in. Maar wat nu met de muziek die je wél mooi zou vinden én waar je herinneringen aan hebt van vroeger? Om eerlijk te zijn, die muziek is nog steeds moeilijk los te zien van je herinneringen. Het is moeilijk om die muziek te horen voor wat het echt is. Maar goed, een aantal van die artiesten, albums en liedjes zijn zo goed, dat ik inmiddels wel durf te beweren dat dat echt mijn mening is.
Lief once told  me that with the music your parents used to listen to, you have some kind of love-hate relationship. It summons feelings of recognision and a pleasant kind of nostalgia. On the other side, it's not your music and maybe, without these memories you'd not even like this music. So it's somewhere in between. But what if there is music you know you'd like anyway, and you also have memories about from your childhood? To be honest, that music still is very difficult to listen to without those memories. It's difficult to hear the music for what it really is. But, well, a few of those artists, albums and songs are that good that I can, by now, claim that this really really is my own opinion. 



Een van die albums is Graceland van Paul Simon. Mijn ouders hadden best veel muziek (hoewel inmiddels onmogelijk veel meer) en als je dan eenmaal een beetje een eigen smaak en een eigen mening begint te vormen is het soms moeilijk om muziek bij een naam of de cover van een album te plaatsen. Eén van de eerste artiesten waarbij ik dat door had was Paul Simon, maar dan zijn The Rhythm of the Saints album, vanwege de tot mijn verbeelding sprekende Indianen op de voorkant. Het eerste nummer, The Obvious Child is naar mijn bescheiden mening nog steeds het beste nummer van Simon, maar ja, Graceland is nu eenmaal in zijn geheel beter. En een stuk bijzonderder. In album werd voor een groot deel opgenomen in Zuid-Afrika ten tijde van de apartheid. Hij kreeg in het begin veel kritiek over zich heen, omdat er een culturele boycot tegen het land afgekondigd was, en dat Simon dus brak. Simon liet echter veel Zuid-Afrikaanse artiesten meewerken aan het album, zonder dat de regering hiervan (financieel) voordeel van had.  Een aantal van zijn concerten n.a.v. dit album waren dan ook politiek geladen. Voornamelijk de concerten in Zimbabwe werden bezocht door vluchtelingen uit Zuid-Afrika. Deze concerten werden gefilmd voor wat nu 'The African Concert' heet. Tijdens dit concert werd ook het lied Nelson Mandela (Bring him Back Home) door Hugh Masekela ten gehore gebracht. (Let go Nelson Mandela/bring him back home to Soweto/I want to see him walking down the streets of South Africa/Tomorrow). Veel van de Afrikaanse artiesten waarmee Simon samenwerkte kregen dankzij deze CD en het concert internationale bekendheid.
One of those albums is Paul Simon's Graceland. My parents had quite a lot of music (though they've expanded their collection over time to an impossible volume) and when you start getting your own taste and opinion it's difficult to match music with a name or the cover image of an album. One of those artists I very soon knew I liked was Paul Simon, but The Rhythm of the Saints album, because of the image of the Indians on the cover which I loved. The first song of that album The Obvious Child is in my honest opinion his best song ever, but Graceland is his overall best album. And it is a lot more special. The album was for a large portion recorded in South Africa, during the apartheid. He got a lot of criticism because of this, there was a culture boycot against the country which Simon broke. But he worked together with a lot of South African artists and didn't let the gouvernement profit from his doings. A few concerts he held in the tour of this album were politically engaged. Especially the concerts in Zimbabwe. They were visited by a lot of Sout African exiles. Those concerts were filmed and are now known as The African Concert. During this concert Hugh Masekela performed the song Nelson Mandela (Bring him back home) (Let go Nelson Mandela/bring him back home to Soweto/I want to see him walking down the street of South Africa/Tomorrow). A lot of the African artists he worked with, acctually gained international fame because of the CD and concerts.  

Paul Simon & Ladysmith Black Mambazo - Diamonds on the soles of her shoes. 

zondag 24 juni 2012

Ami toy drop

Een hele tijd geleden hoorde ik van het fenomeen: toy dropping. Wat inhoud dat je een zelfgemaakte knuffel achterlaat als kado voor degene die het vindt. Toen ik dit idee deelde op de Beestenboel groep op Ravelry was iedereen meteen enthousiast en er werd een heuse actie op touw gezet: een brief werd gemaakt die je knuffel kon begeleiden als uitleg voor de 'drop', een speciaal e-mail adres werd aangemaakt waar vinders hun reacties konden achterlaten en er werd natuurlijk een draadje geopend op het forum. Vanaf dat moment wilde ik helemaal ooit eens een ami droppen. Maar het kwam er gewoon niet van. Folie moest in huis gehaald worden, een ami moest gemaakt worden, de brief uitgeprint en er moest een geschikt moment komen, een geschikte plek gevonden worden. Het folie werd vergeten, de printer-inkt was op en het bleef maar regenen. Tot vrijdag we aan het opruimen waren en ik vond dat het er nu toch maar van moest komen. Ik had Pluisje nog liggen en speciaal voor het droppen bewaard.
A while ago I learned about the fenomenon: Toy Dropping. Which basically means you leave a self made toy as a present for someone who will find it. When I shared this idea on the Beestenboel group at Ravelry everyone got enthousiastic right away and so the Ami Toy Drop action was set up: A letter was written with the explanation of this drop, a special e-mail adress was opened for finders to send their reactions, and ofcourse a thread was opened on the forum. From that moment on I knew I had to drop something. Though it just didn't come to it. I needed to buy foil, make an ami, print the lettre, find a right moment and find a right spot. I forgot the foil several times, the ink from our printer needed to be replaced and it kept on raining. Until we were cleaning up this friday and I though it's now or never. I had saved Pluisje specially to drop one day. 

Het was spannend. En ik durfde natuurlijk ook geen foto te maken. Maar ik heb het gedaan. Terwijl ik de kranten afgaf in het boekenwinkeltje heb ik hem naast het winkeltje neergezet. Toen ik wegreed stond hij er nog. Maar toen we even later boodschappen gingen doen, was hij weg! Een reactie heb ik nog niet gehad. Maar ik hoop dat iemand er blij van is geworden.
It was rather exiting. And ofcourse I was to affraid to take a picture. But I did it. While I was delivering the newspapers in the little bookstore I put it somewhere near the store. When I drove off it was still there. But when we did our groceries a while later, it was one! I haven't received a reaction (yet). But I hope someone is happy with it. 

maandag 18 juni 2012

Musical Monday: Amadou en Mariam

Een jaar of zeven geleden liep ik de wereldwinkel in Nijmegen binnen. En terwijl ik wat aan het neuzen was tussen alle spulletjes viel me op dat er zulke leuke muziek op stond. De jongen die er werkte fluitte af en toe mee en kon moeilijk stil blijven staan. Op de toonbank stond een CD met het bordje 'dit luistert u nu'. Je kreeg ook wat korting. Ik geloof dat ik zelden zo'n impulsieve aankoop heb gedaan. Maar het was het waard.
About seven years ago I entered the 'Wereldwinkel'(a store specialised in handmade- and fair trade items from third world countries) in Nijmegen. And while I was browsing I noticed the nice music that was playing. The guy that was working there was whistling to the music and wasn't able to stand still. On the counter there was a CD with the note 'this is what you're listening now'. And you got some discount with it too. I believe I have never made that much of an impulsive purchase. But it was worth it. 

bron: amadou-mariam.com


De bewuste CD was die van Amadou en Mariam, genaamd Dimanche e Bamako en was geproduceerd door Manu Chao. De CD is daarna eigenlijk nooit meer niet leuk geworden. Waarschijnlijk door de mix van verschillende muzikale elementen en de grote meerderheid aan vrolijke deuntjes. Bovendien zag ik hen een aantal jaar geleden live bij festival Mundial, en dat maakt natuurlijk indruk. Muzikaal dan, want visueel wilde het niet echt spetterend worden. En dat geeft niet.
The CD I bought was one from Amadou and Mariam, called Dimache e Bamako, produced by Manu Chao. I have never stopped liking the music. Probably because of the mix of different musical elements and the majority of happy tunes. I also saw them perform live at festival Mundial a few years back, and that ofcourse makes an impression. The music, that is, because it didn't turn out to be a visual spectacle. But that doesn't matter.

CD cover
Bron: amadou-mariam.com


Misschien dat het feit dat beiden blind zijn - ze leerden elkaar kennen op een school voor blinde kinderen - hierin een rol speelt. Ze staan dan ook bekend als 'het blinde koppel uit Mali'. Een beetje jammer, want het zegt niets over hun muziek. Overigens is het niet bij dat ene album gebleven, maar alle opvolgers missen toch de hand van Manu Chao die het net ietsjes vrolijker maakt.
Probably the fact that both of them are blind - they got to know eachother at a school for blind children - played a part in that. They are known as 'the blind couple from Mali'. A bit of a shame, because it tells nothing of the music. They didn't stop at this one album, though the ones that follows do miss the touch of Manu Chao, that gives it a bit more cheer. 

Amadou & Mariam, ft. Manu Chao - Senegal Fast Food 

woensdag 13 juni 2012

As seen on TV; Tudors

Als ik bezig ben met handwerken, zit ik ook altijd iets te kijken. Een film, of nog liever een aflevering van een serie. Die spaar ik lekker op, zodat ik in één keer achter elkaar een aantal afleveringen kan kijken. Het liefst alle seizoenen achter elkaar. Ik kan eigenlijk niet meer handwerken zonder iets te kijken. En andersom kan ik niets kijken zonder ook met mijn handen bezig te zijn.
Ik vind het leuk om een paar van die series hier ook even onder de aandacht te brengen. En ik ben natuurlijk enorm nieuwsgierig naar jullie mening van deze series. En naar tips voor nieuwe dingen om te proberen.
Always when I'm crafing, I also watch something. A movie, or rather an episode of a TV serie. I wait until I can watch several episodes after another. Sometimes I wait until I can watch one or even all seasons after another. I can't craft without having something to watch simultaniously. And I can't watch without being buisy with my hands.
I'd like to share some of these shows with you here. Ofcourse I am very interrested in your opinions. And I also like new ideas for series to watch. 




Een paar weken geleden begon ik met de Tudors. Inmiddels heb ik alle vier de seizoenen van deze serie verslonden. In het begin komt het verhaal moeizaam op gang. En dat is ook niet zo gek. Het lijkt wel alsof de makers van de serie alles aan bod willen laten komen van het rumoerige leven van koning Henry VIII van Engeland. En dat was nogal wat: God, macht, liefde en seks en dat allemaal tegen een prachtig decor en met de mooiste kleding. De serie laat zien dat, hoewel je niemand de martelingen, onthoofdingen en andersoortige executies wenst, niemand eigenlijk onschuldig is.
A few weeks ago I started watching the Tudors. Meanwhile I have finished all four seasons. The beginning is a bit slow and that's not so strange. It looks like the producers of this show wanted to show everything of King Henry VIII's life. And that is a lot: God, power, love and sex and all that in a magnificent scenery and with the most beautiful outfits. The serie shows, though you'd never wish for any torture, beheading and other kinds of executions, no one is really innocent.

Natalie Dormer as Queen Anne Boleyn
Johnatan Reyes Meyers zet op indrukwekkende wijze Henry VIII neer. Zelfverzekerd, arrogant, wispelturig en een tikkeltje imbiciel. Maar ook elegant en koninklijk. Dat Henry VIII in het echt waarschijnlijk wat minder charmant was dat zie ik graag door de vingers. Want zeg nou zelf, zo'n veel te dikke lelijkerd, met etterende wonden die ervoor zorgen dat hij niet meer kan lopen, blind door diabetes, lijdend aan syfilis en paranoide, depressief en gewelddadig als Henry VIII in het echt was is niet prettig om naar te kijken. En maakt de seksscenes nogal ongeloofwaardig en afstotend.
Johnatan Reyer Meyers plays an impressive Henry VIII. Confident, arrogant, fickle and a tat insane. But also elegant and kingly. That the real Henry VIII was rather less charming I don't really mind. Because, hey, such an fat ugly person, with ulcerous wounds that made him unable to walk, blinded by diabetes, having syphilis and being paranoid, depressed and violent as Henry VIII just isn't that nice to look at. And it makes the sex scenes rather implausible and repulsive.  

Joss Stone as Queen Anne of Cleves 
Misschien is het gewoon vanwege de combinatie geschiedenis (ik heb een zwak voor koningshuizen geschiedenis) en de costuums dat ik niet kon stoppen met kijken. Maar ik denk dat de vele prijzen die de serie heeft gewonnen ook wel iets zegt. Heb jij de serie gezien? Wat vond je? En wie was je meest favoriete personage? Mijne? Prinses Mary. Tot het moment dat ze plezier kreeg in de onthoofding van de protestanten dan.Maybe it's just because of the combination of history ( love the history of royal families) and the clothing that I wan't able to stop watching. Though I think the many prizes this series has won tells something also. Have you seen it? What did you think of it? And who was your most favorite character? Mine? Princess Mary, until the moment she started to enjoy the beheading of protestants that is. 
Sarah Bolger as Princess Mary Tudor

donderdag 7 juni 2012

Show n Tell: Bloemen kaartjes

Als kind was ik altijd gefascineerd als in oude boeken, die al enige tijd onopengeslagen in de kast hadden gestaan, opeens gedroogde bloemen tevoorschijn bleken te komen. Die gedroogde, flinter dunne plantjes, bloemetjes en klavertjes vier waren voor mij een klein luikje in een wereld die magisch leek. Een wereld die voorbij was en waar ik nooit bij had gehoord. Het was een stukje van een wereld vol herinneren die niet van mij waren.
As child I was always fascinated if in old books, that had been in the bookcase while not opened for a while, aparently contained dried flowers. Those dried, thin plants, flowers and clovers were a tiny window into a world that seemed magic to me. A world that had passed and I had never been part of. It was a peek into a world full of memories that were not mine.

Volgend op deze fascinatie kreeg ik de bloemenpers van mijn oma te leen. Waar ik eerst gretig mee aan de slag ging, om vervolgens teleurgesteld en vol ongeduld het ding maar in de kast op te ruimen. Een jaar later vond ik hem dan weer, en werd verrast door de inhoud, die ik al lang weer vergeten was (dat was overigens in een periode waarmee ik hetzelfde deed met geld in een aparte portemonee, vergeten dat het er in zat en vervolgens blij verrast worden als ik weer eens alle kasten ging opruimen). Nadat mijn moeder op een rommelmarkt een tweedehands versie op de kop had getikt, ging de bloemenpers weer terug naar oma en ging ik aan de slag met mijn eigen. En zo herhaalde dit proces zich keer op keer enthousiasme - ongeduld - vergeten - verrassing. En eigenlijk gaat dit nog steeds zo. Behalve dan dat ik nu ook de bloemenpers van oma in mijn bezit heb. Inclusief zijn kleine gereedschapjes, een vijltje en een klein mesje. Hoe oud deze bloemenpers is, of waar die vandaan komt dat weet ik niet. Maar authentiek vintage ziet hij er wel uit. Vooral het kleine mesje.
Next to this fascination was a flowerpress that I borrowed from my grandmother. First I started greedily, but I soon got dissapointed because of my impatience. So I put it somewhere in a closed, to forget until about a year later I found it and was happily surprised by it's content (this was during a time I could also do the exact same thing with a wallet with some money, forgetting there was money in it, putting it away and being happily surprised when I recovered it.) After my mother found a flowerpress on a fleamarket grandmother's was returned and I started with my very own. And so the cycle continued. Enthousiasm - impatience - forgetting - surprise. And this is actually how it still goes. Apart from the fact I now also have grandma's flowerpress. Including it's tiny tools, a file and a little pocket knife. How old this flowerpress is, or where it came from I do not know. But it looks authentic vintage. Especially the little knife. 


Het jammere van zo'n bloemenpers is dat het redelijk nutteloos is. Ik bedoel, je legt er wat bloemen in, je wacht een tijdje en dan heb je een platte bloem die je, als je er een beetje voorzichtig mee omgaat, tot in het oneindige kunt bewaren. En het heeft ook nog enige esthetische waarde, vind ik dan. Maar...wat moet je ermee? Ik heb er ooit eens één ingelijst. Dat was best okee, maar toch een beetje kitsch (zelfs voor mijn doen). 
It is a shame that such a flowerpress is rather useless. I mean, you put in some flowers, you wait a while and then you have a flat flower that, if you treat it gentle, will last forever. And yes, it has some easthetic value, at least to me. But... what are you supposed to do with it. I once put one dried flower in a flame. That was okay, but a little kitsch (even for my taste).


Vorig jaar besloot ik om ze te gebruiken om kaarten mee te maken. Maar de pers was bijna leeg, dus van de verrassing die er toen uitkwam kon ik maar twee kaartjes maken. Maar ik heb wel netjes de pers opnieuw gevuld. En het vervolgens vol ongeduld ergens achter in een kast opgeruimd. En zelfs netjes vergeten dat het hele ding bestond. Tot gisteren. En ik opeens besloot dat het tijd was om te kijken. En om kaartjes te maken.
Last year I deceided to use these flowers to make some postcards. Because the press was almost empty, I was only able to make two postcards from the surpise that was in there. Though I did fill it again. And I put it away, impatiently, somewhere in the back of a closet. And I even forgot it's existence. Until yesterday. And I all of a sudden deceided to take a peek. And to make some new postcards. 



Oh, en maak je niet ongerust. Hij is weer netjes gevuld. Dus volgend jaar kan ik weer verder knutselen.
Oh, and don't be worried. I filled it up again. So next year I can continue crafting.

woensdag 6 juni 2012

Vrolijke kleurtjes

Vanmiddag lag er weer een gezellig pakje in de brievenbus. Verpakt in een roze plasticje. Daarin zaten een paar strengen acryl voor mijn poef en/of de tuindeken die ik graag wil gaan maken. En een paar leuke applicaties (die ik vergeten ben op de foto te zetten). Een leuke RAK van Tamar (LyssaOdyne). Tamar heel erg bedankt. Wat voelt het toch goed om zomaar iets leuks in je brievenbus te vinden. In elk geval kan ik nu weer verder met de poef.
This afternoon I found a package in our mailbox. Wrapped in pink plastic. In it were some skeins of acryllics for my pouf and/or for the garden blanket I'm intending to make. And some nice appliques (I forgot to make a picture of these). A lovely RAK from Tamar (Lyssa Odyne). Tamar, thank you very much. How good it feels to find such a surprise out of the blue in my mailbox. Now I can continue with the pouf. 



maandag 4 juni 2012

Musical Monday: Billy Tipton

Ik doe nu al een tijdje onderzoek naar homoseksualiteit in boeken voor jongvolwassenen en daarom ook naar homoseksualiteit in het algemeen. Tijdens mijn research ben ik me steeds meer bewust aan het worden dat we in een maatschappij leven waarin erg strikte gender normen bestaan. Normen waarvan we ons waarschijnlijk helemaal niet bewust zijn dat we deze hanteren. Er is een interessante onbalans tussen de manier waarop ik vind dat dit eigenlijk erg raar is en de manier waarop ik zelf ook leef volgens deze normen. Ik ben nog niet helemaal bewust wat mijn mening nu eigenlijk is. Misschien omdat veel van deze normen gewoon de manier is waarop de maatschappij werkt en we er eigenlijk niet zoveel aan kunnen doen.
For a while now I've been researching homosexuality in young adult books and therefore homosexuality in general. During my research I've been realizing more and more that we live in a society with very strict gender norms. Norms that we might not even realize we hold. There is an interesting imbalance between the way I think this is odd and the way I myself live by these norms. I'm not yet fully aware of what my opinion actually is. Maybe, because lots of these norms are just the way society works and there is not much we can do about it. 

Studio pictures, taken only one year apart


Dat is ook waarom ik erg blij was toen ik van Lief hoorde over de geheime sekse van Billy Tipton, een beroemde jazz-pianist. Billy was eigenlijk een vrouw, geboren als Dorothy Lucille Tipton in 1915. Ze vond dat haar gender haar in de weg stond, aangezien ze niet mee mocht doen met de fanfare op haar school omdat ze vrouw was. Dus kleedde en gedroeg ze zich als een man om haar eigen muzikale carriere toch te kunnen starten. Tipton had vijf vaste relaties met vrouwen en startte uiteindelijk een eigen gezin met één van hen door kinderen te adopteren. Er wordt beweerd dat deze kinderen tot aan Tiptons dood nooit wisten dat hun vader eigenlijk een vrouw was.
This is why I was very happy to learn from Lief about the secret gender of Billy Tipton, a famous jazz pianist. Billy was actually a woman, born by the name of Dorothy Lucille Tipton in 1915. She found her gender a problem, since she wasn't allowed to join the marching band at her school for being female. So she dressed and acted like a man and started a music career anyway. Tipton had five long term relationships with women and actually started a family adopting children. It is said that those children never knew Tipton to actually be a woman.

Billy and Kelly with their first adopted son, John, 1963


Tegenwoordig is Tipton bekender door het feit dat hij eigenlijk een zij was, dan voor zijn muziek. Youtube en andere videoservices hebben maar weinig liedjes. Er is wel een leuke website waar je gratis liedjes kun luisteren van de twee albums van The Billy Tipton Trio.
Nowadays Billy Tipton is more widely known for the fact that he actually was a she, than for his music. Youtube or other services only stream limited songs. There is however a great website where you can download for free the songs from the Billy Tipton Trio albums for free. 

De vraag die bij mij opkomt, is hoe moeilijk is het om je voor te doen als een man? Is een man daadwerkelijk zoveel anders dan een vrouw? Hoe ver moest Tipton gaan? Was het een kwestie van broeken aantrekken en het haar afknippen? Of was het meer? En in welke mate was Tipton een man? Zou Tipton anders zijn geweest als gezinsmens, vrouwelijker, dan Tipton als muzikan die man moest zijn? En toch, maakt het uit als we het hebben over de muziek?
Questions that arise are: is it difficult to pretent you're a man? Is a man really that much different from a woman? How far did Tipton have to go? Was it a just putting on some pants and cutting  his/her hair short? Or was it more? In what way was Tipton a man? Would Tipton have been different as a familyperson, more female, than Tipton the musician who had to be a man? Yet, in music, does all this really matter?

Pictures from here

vrijdag 1 juni 2012

Show n Tell: tassenhanger swap

Voor de sleutelhanger/tassenhanger swap heb ik natuurlijk zelf ook iets gemaakt.
Ik moest wat voor Monique maken. Uit haar reacties en profiel begreep ik dat ze houdt van vrolijke kleurtjes en positiviteit. Omdat ze zelf veel haakt, besloot ik een handwerkmethode te kiezen die daarvan afwijkt, namelijk borduren. Ik borduurde een klein vlindertje en heb het daarna nog wat opgeleukt met gehaakte hartjes.
Of course I also made something for the key chain/purse hanger swap.
I had to make something for Monique. From her reactions on the forums and her profile I found out she likes bright, happy colors and positivity. Because she crochets herself, I decided to use a different technique, and embroider something. I embroidered a little butterfly and added some crocheted hearts.  



Het patroon voor het vlindertje staat hier. En het patroontje van de hartjes hier (in het Engels).
The pattern for the butterfly (Dutch website, though images speak for themselves). And the pattern for the hearts (in Englisch).