zondag 13 mei 2012

Gebreide truien/knit sweaters

Net als Disney, lijkt het soms alsof breien iets is dat er altij al is geweest (hoewel breien natuurlijk veeel ouder is dan Disney). Dus waarom ik iets wil vertellen over gebreide truien in mijn jaren '90 week? Het is weer een persoonlijke herinnering.
Just as Disney, it seems knitting is something that has just always been there (although ofcouse knitting is way older than Disney). So why do I want to tell something about knit sweaters during my '90s week? Once again, a personal memory.

Net zoals breien een deel is van het leven, is oma iets dat deel is van breien (en/of anders om). Zo lang ik me kan herinneren breide oma truien. Samen met mijn moeder zocht ze patronen uit, garen, kleuren en dan breide ze. Ze tick-tackte haar tijd door. En ze ging snel. Ze breide mooi. En ze breide altijd met plezier (hoewel ik me soms afvraag of dat plezier niet meer lag in het feit dat ze voor ons iets breide, dan in het feit dat ze breide op zich). Als kind nam ik het voor vanzelfsprekend aan, het was er gewoon. Maar het was wel heerlijk. Oma breide geweldige truien. Ze breide zelfs een trui voor mijn beste vriendinnetje. Hetzelfde ontwerp als dat van mij, alleen met de kleuren gemixt, zodat we onze eigen beste vriendinnen truien hadden. Cool toch?
Just as knitting is something that is part of life, grandma is something that's part of knitting (and/or maybe the other way around). As long as I can remember my grandma knit us sweaters. Occacionally she'd knit a pair of slippers. But mostly, she knit sweaters. Together with my mother she'd chose a design, yarn, colors and she'd knit. Tick-tacking away her time. She'd go fast. She'd knit beautifully. And she'd knit with pleasure. (Though I sometimes think she loved the part of knitting for us, more than the knitting itself) As a child I always took it for granted.It was just something that was. Though I did love it. Grandma knit great sweaters. She's even knit a sweater for my best friend. The same design as mine, only with the colors mixed up, so we'd have our BFF-sweaters. How cool is that?

5 van onze 6 met een oma trui
5 out of the 6 of us, wearing a grandma
sweater

Ik kan me niet meer precies herinneren wanneer ze stopte met breien. Ik kan me wel herinneren dat ik het jammer vond, omdat ik haar truien altijd waardeerde (she breide met katoen, dus we hadden nooit laast van kriebel wol truien). En dat het moeilijk was om oma voor te stellen zonder dat ze kon breien. Ik kan me herinneren dat het iets met haar gezondheid was, en dat maakte me ook verdrietig. Een lange tijd hebben we nog wel van haar truien kunnen genieten en kunnen dragen, ze werden namelijk doorgegeven. Van broer op zus, van zus op zus. En zelfs van nicht op nicht en van moeder op dochter. Zouden er nog exemplaren van bestaan?
I can't exactly remember when she deceided she would stop knitting. I do remember I thought it was a pitty, because I have always loved her sweaters (she'd knit with cotton, so no itchy wool-sweaters for us) and because it was difficult to imagine a grandmother not knitting. I do remember it was because of some health issues and that made me sad also. For a long time though we've been wearing those sweaters, passing them along to eachother. From brother to sister, from sister to sister. And even from niece to niece and from mother to daughter. I wonder if there's any of them left. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen