dinsdag 15 mei 2012

Een eind

En dat was mijn week in de jaren 1990. Een leuke week, waarin ik in mijn eigen verleden dook en dingen ontdekte die ik was vergeten. Maar de jaren '90 zijn slechts een decennium. Tien jaar. Een periode waarin dingen beginnen en waarin dingen eindigen. Tien jaar waarin dingen langzaam veranderen. Waarin soms, sommige dingen vervangen worden door nieuwe dingen. Een decennium waarin het leven door gaat. Er is dus eigenlijk niet zo veel verschil met de jaren '80 of de jaren '00. Daarom heb ik ervoor gekozen om alle herinneringen een persoonlijke noot te geven.
That was my week in the 1990s. A fun week, in which I dug in my own past and discovered things I had forgotten. But the '90s are just a decade. Ten years. A period in which things begin and in which things come to an end. Ten years in which things slowly change. In which sometimes, somethings get displaced my new things. A decade in which life goes on. So there basically isn't much difference with the '80s or the '00s. Therefore I chose to give every memory a personal touch.

Group picture with our brand new baby
brother, 1992

Voor mij persoonlijk waren de jaren '90 de tien jaar van mijn basisschool en dus de decennium van mijn jeugd. Het was een decennium waarin ik dacht dat de dingen waren zoals ze waren en nooit zoude veranderen. En terwijl ik erg graag wilde opgroeien, vergat ik dat de wereld om me heen samen met me bezig was met (op)groeien. Het was een tijd waarin ik dacht dat vriendschappen voor altijd waren. Dat mensen voor altijd bleven leven. En waarin ik me niet kon voorstellen mijn gezin niet elke dag te kunnen zien. En toch leerde ik tijdens deze tien jaar dat dit allemaal niet waar was.
For me the '90s were the ten years of my primary school and so, the decade of my childhood. It was a decade in which I though things were as they were and would never change. As I was very eager to grow up, I forgot that the world around me grew (up) aswell. It was a time when I though friendships were forever. People lived forever and I couldn't imagine not seeing my family every day. Yet during those ten years I also lerned that all this wasn't true.

My brother, grandma and me in the rain,
Pompei 1998


Ik werd een grote zus, voor de tweede keer toen mijn broertje werd geboren. Een moment in mijn leven waarin ik leerde dat de dingen niet altijd zo lopen als je zelf zou willen. Mijn broertje werd erg ziek geboren en dit zorgde ervoor dat mijn familie in een vreemde mix van blijheid en verdriet terecht kwam. Van hoop en angst.
Het was de tijd dat mijn moeder ons geweldige, gethematiseerde verjaardagsfeestjes gaf.
In deze tien jaar werd mijn opa erg ziek en een paar jaar laten overleed hij. Hierdoor maakt ik mijn eerste dode persoon mee en hierdoor leerde ik ook hoe moeilijk het geheugen is: ik had enorm veel moeite om mijn opa te herinneren zoals hij was voordat hij ziek werd.
In de jaren '90 verhuisden we ook, waardoor ik naar een andere school moest. En wat ook betekende dat ik vriendschappen verloor waarvan ik had gedacht dat die voor altijd zouden blijven bestaan/
Het was ook de tijd dat mijn opa en oma ons meenamen om ons cultureel erfgoed te leren kennen. In Nederland (bijv. de Batavia werf, verschillende musea) en in Italiƫ en Kreta.
En toch, over het algemeen genomen waren de jaren '90 een hele fijne, leuke tijd. Deze week realiseerde ik me dat het leven is wat je er zelf van maakt. En wat je er van kan herinneren.
I became a big sister, for the second time when my little brother was born. A moment in my life I learned sometimes things don't happen the way you want them to. My little brother was born very sick and threw my family in a strange mixture of happiness and sadness, hopes and fears.
It was a time when my mother threw us amazing, themed birthday parties.
During those ten years my grandfather got ill and after a few years died. By which I encountered my first death person and by which I learned how tricky a memory can be, as I had much difficulties remembering my grandfather the way he was before he got ill.
During the '90s we also moved, which ment I had to go to a different school. And which also ment I lost some friendships I though would last forever.
It was a time in which friends would join us on holidays, or we would be able to join them on their trip. And a time in which my grandparents would show us our cultural herritage all around the country (the Batavia dock, museums) and in Italy and Crete.
Though overall I remember the '90s as a time of great fun. This week made me realise that life is just what you make of it. And what you remember of it.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen