donderdag 31 mei 2012

Tassenlhanger swap

Op de Priegelaars-groep op Ravelry werd weer een hele leuke swap georganiseerd, namelijk een sleutelhanger of tassenhanger swap. Gewoon iets kleins dus, iets wat je zelf hebt gemaakt. En dat soort dingen vind ik het leukste. Dus ik heb me maar weer ingeschreven. Vanaf vorige week komen bij iedereen de enveloppen binnengedruppeld. Vandaag was ik één van de gelukkigen.
The Priegelaars-group on Ravelry organised a really fun swap, a keychain or pursehanger swap. Something small, something handmade. And those kind of things I like best. So I signed up again. From last week on, envelopes have been arriving at various houses. Today, I was one of the lucky ones. 


Ik kreeg mijn tassenhanger van Yolanda (Duifke). Sowieso erg mooi, en ook helemaal in mijn kleuren. Ik denk wel dat ik een nieuwe tas nodig heb, waar die mooi bij gaat. :-)
I got my purse hanger from Yolanda (Duifke). It's very pretty overall, and also very much in my colors. I do think I need a new purse, though, one that goes well with it's hanger. 


woensdag 30 mei 2012

Een wandelingetje, incl. schaapjes

Als ik naar mijn tuintje ga, ga ik meestal lopen. Babel gaat altijd mee, en zo kan hij lekker nog wat wandelen. De kortste route is ongeveer tien minuutjes lopen, maar het nadeel is dat Babel zo ongeveer de hele route aan de lijn moet. Soms maak ik daarom nog wel eens een kleine omweg. Dan mag hij bijna de hele route los en kan hij lekker rennen en spelen met andere hondjes. Hij krijgt er altijd een enorm tevreden koppie van, hoewel dat misschien alleen maar zo lijkt, als hij met zijn tong uit zijn mond aan het hijgen is.
When I go to my garden, I usually take a stroll. Babel always joins me, and this way he gets the opportunity to walk for a while. The shortest route takes about ten minutes, but Babel isn't allowed to walk free. So sometimes I take a little detour. That he's allowed to walk almost all the route free so he can run and play with other dogs. He gets this satisfied expression, though that might only look like it, because he has his tongue hanging from his mouth while panting. 



Op deze route komen we langs een weide. Een prachtige weide overigens, met een grote vijver in het midden met grote lelies erop. Leuke boompjes. Met een hek er omheen. Jammer genoeg is dat stukje vaak leeg. Maar de laatste tijd hebben we vaak geluk en staan er schaapjes. Aan het begin van de lente een moeder met haar kroost. Heerlijk om te zien, zeker omdat op dat moment het kroost zich helemaal liet gaan en geweldige sprongen aan het maken was. Jammer genoeg had ik toen mijn telefoon niet bij en kon ik geen foto's maken. Pinkstermaandag was het zo'n mooi weer dat ik besloot weer even een wandelingetje te maken. En daar stonden ze weer. Het kroost is inmiddels enorm groot geworden. Moeders was alleen nog te herkennen aan een enorme uier tussen haar benen en omdat zij het enige schaap was dat geschoren was.
On this route we usually pass a meadow. A beautiful meadow by the way, with a large pond in the middle full of large lily's, nice little trees. And with a huge fence around it. It's a pitty, but usually there is nothing in it. Though the last few times we've been lucky and we saw some sheep. In early spring there was a mother with her offspring. Such a delight to see, especially because her offspring had so much energy that they were making those silly jumps only little lambs can make. Unfortunately I didn't bring my phone with me, so I wasn't able to make any pictures.
Monday the weather was so lovely I deceided to take a stroll. And there they were again. The offspring have grown very much. Mother sheep was only recognizable by her udder and because she was the only shaven sheep. 






dinsdag 29 mei 2012

Tuin update: Warm


De afgelopen dagen is het prachtig weer geweest. Als koukleum houd ik daar wel van. Op de tuin is het dus ook erg fijn, hoewel als ik aan het werk moet, zelfs ik wacht tot het avond wordt en er wat koelte neerdaalt.
Nadeel van de warmte is dat het dus ook erg droog is. En met een aantal nog erg jonge plantjes en zaaisels is dat niet even prettig. Het is dus ook vooral veel sjouwen geblazen met gieters.
Last few days the weather has been beautiful. As someone who's always cold, I like this. In my garden it's very nice also, though when I have to get to work, even I wait until the evening cools everything down a bit. Side effect from the warmth is that it's also very dry. And with some sprouts and sowing, the dryness isn't that pleasant. It's carrying a lot of watering cans. 

Zo ligt het er allemaal bij. Je ziet de donkere strepen waar ik
al ijverig met water heb gestrooid.
So this is what my garden looks like right now. Those
dark stripes are the places I have been watering. 
De droogte heeft nog een nadeel: ik heb een leemgrond. Op zich is dat een grondsoort die best fijn is. Hij houdt water goed vast en is redelijk vruchtbaar. Volgens de tuinboeken de meest ideale grond die er is. Maar als het zo droog is, vormt die grond een harde bovenlaag die op zich redelijk wat vocht daar onder kan vasthouden (als de plantjes maar wortels hebben die lang genoeg naar beneden graven). Maar ik kom daar dus niet meer doorheen.
The dryness has another side effect: I have a loam soil. That's not all bad. It keeps rather moist and is fertile. According to my gardening-books it's the most ideal soil-type there is. Though when it's dry like now, the soil forms a hard crust that can keep it's moist underneath (as long as those plants have roots that go deep enough into the ground). But I can't get through it anymore. 

De bovenlaag is gebarsten, het lijkt soms
wel een woestijn :-)
See, the top layer cracked. It looks a little
like a desert.

Droge brokken grond
Dry chunks of soil. 

Op zich zal ook weinig onkruid opkomen op zo'n droge grond. Maar dat wat er staat heeft het wel goed en groeit door het zonnetje lekker door. En ik krijg het er dus maar amper uit.
Gelukkig zijn er ook nog wat leuke dingetjes te zien. Planten die het nu al goed doen.
Basically, not much weeds will pop up in such a dry soil. Though whatever weeds are already there is doing just fine and grows steadily because of the sunshine. And I can barely get it out.
Luckily there are also some fun things to see in my garden. Plants that do great already. 

Aardbeien komen er weer bijna aan.
The strawberries are coming. 

Tomaatjes in hun kasje hebben het prima naar hun zin.
Tomato plants are having a good time. 

Aardappels doen het erg goed dit jaar.
The Potatoes are doing very well this year. 

Vorig jaar gezaaide witte Nigella, kwam dit voorjaar opeens
toch op om mij te verassen. Wat een prachtige bloemen.
White Nigella's that I sew last year, and surprised me
in early spring. What beautiful flowers. 

Tuinbonen. Elk jaar weer instant
tuinders plezier. Het eerste wat de grond in
gaat en groeit enorm hard.
Beans. Every year again good for some
instant gardeners delight. It's the first I sow,
and it grows realy quickly.

Prachtige lavendel, als kado'tje gekregen van zus-lief en
haar vriend.
Beautiful Lavender, this was a present from my sister
and her boyfriend. 

maandag 28 mei 2012

Musical Monday: Louis Armstrong

Zo groot als de wereld is, zo divers is de muziek die op deze wereld bestaat. In Musical Monday probeer ik een stukje van mijn wereld te laten zien, door muziek. Mijn muziek. Muziek die iets bij mij teweeg brengt.  
As large as the world is, as diverse is the music that exists in this world. In Musical Monday I will try to show a piece of my world, with music. my Music. Music that moves me.  

Als we het hebben over muziek-iconen uit vervlogen tijden dan kan Louis Armstrong natuurlijk niet ontbreken. Armstrong is ook één van mijn favorieten. Zijn muziek kan bij mij zowel kippenvel als tranen bezorgen. Zoals ik geloof ik al een paar keer heb opgemerkt: Louis deed de stem van de apenkoning Louie in de Disney versie van Jungle Book. Daarnaast heeft hij nog een aantal liedjes gemaakt die nog altijd enorm veel bekendheid hebben, zoals When you're smiling en What a wonderful world. 
When we're speaking of music-icons from times passed by, Louis Armstrond can't not be mentioned. Armstrong is one of my favorites also. His music gives me both chickenpocks as tears in my eyes. As I have mentioned a few times before: Louis did the voice for apeking Louie in the Disney version of Jungle Book. Besides this he's made a few more songs that are still widely known, such as When you're smiling and What a wonderful world.

Bron: Last.fm


Naast zanger is Louis ook trompetspeler. Grote delen van zijn liedjes zijn dan ook solo's, vaak met trompet (hoewel Blue Moon een prachtige piano solo is). Zijn diepe stem gaat voor mijn gevoel naadloos op in de muziek en maakt het één geheel. Zijn liedjes hebben een bepaalde soul die, zoals ik al zei, elke keer weer iets bij mij los maakt.
Besides singing Louis is also a trumpet player. Large portions of his songs contain solo's, mostly with trumpet (though Blue Moon is a beautiful piano solo). His deep voice goes without problem with the music, in my opinion. His songs have a certain soul that, as I said before, touches me time after time. 

Bron: Last.fm


Ik vind het moeilijk om te kiezen welk lied nu mijn favoriet zou zijn. Vandaar dat ik de bio over Armstrong nu even laat zitten. Die houden jullie nog tegoed, dan heb ik een mooi excuus om nog een liedje uit te kiezen. Het liedje in het filmpje heb ik nu gekozen vanwege zijn prachtige tekst.
I find it difficult to choose what song would be my favorite. That's why I'm leaving out the bio about Armstrong for now. You'll have it some other time, than I have an excuse to choose another song. This song in the video I chose for it's beautiful lyrics. 


Louis Armstrong - Give me a kiss to build a dream on

donderdag 24 mei 2012

Waar maakt iedereen zich druk om...

Soms zijn er van die boeken waarin je begint te lezen en waarvan je meteen weet dat het goed zit. Voor mij was zo'n boek Suicide notes, waar maakt iedereen zich druk om. Van Michael Thomas Ford. De vijftien jarige Amerikaanse tiener Jeff wordt wakker op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis. Hij heeft zijn polsen doorgesneden. Not a big deal, volgens Jeff, ze moeten zich niet zo druk maken. In het ziekenhuis ontmoet hij een aantal andere tieners die opgenomen zijn.

'Ik ben niet gek.'
'Sadie lachte weer. 'Tuurlijk niet, zei ze. 'Niemand hier is gek.'
'Ik meen het,' zei ik.
'Ik ook,' zei ze tegen me. 'Dacht je soms dat ik wel gek was?' (23)


 Suicide Notes is geen One flew over the Cuckoo's nest voor young adults. De scheidingslijn tussen gek en niet-gek is flinterdun in dit verhaal. Geen enkel personage is een stereotype imbiciel die al kwijlend in een hoekje rare zinnen blijft reproduceren terwijl hij al wiegend voor zichzelf uit staart. ooral het meisje Sadie maakt een onuitwisbare indruk, zowel op Jeff, als op de lezer. Maar ook Rankin verandert Jeffs leven. J
eff bekijkt de zaken die gebeuren tijdens zijn gedwongen opname van 45 dagen, op een sarcastische en heldere manier. Elke dag geeft hij een beschrijving van wat er gebeurt, hoe hij denkt en wat hij voelt. En dat wordt prachtig verwoord. Eén van mijn favorieten:

Wie het ook is die daar in de hemel zit, het lijkt wel alsof hij of zij een grote zak vol smurrie heeft en er een paar keer per dag een handje van pakt en over de wereld uitstrooit, waardoor alles in een puinhoop verandert, als elfenpoeder dat over de houdbaarheidsdatum is. (91)




Suicide notes, waar maakt iedereen zich druk om...., 2010, Michael Thomas Ford. Vertaald door Lydia Meeder.  Uitgeverij Lemniscaat.
Lezen? Haal m dan bij de betere boekhandel!

zondag 20 mei 2012

Show 'n tell: poezen portemoneetje

Zomaar twee postjes vandaag. :-)
Tja, het was een beetje stil op dit blogje op het handwerkgebied. Dat had ook een reden. Op Ravelry is een hele leuke groep De Priegelaars die wordt beheert door Maantje. Maantje is een hele lieve, gezellige dame die ergens in Nederland woont met man, wat papegaaien en een hele meute poezen. Twee van die poezen vonden het zo gezellig met elkaar dat een paar maanden later nóg twee poezeltjes in het huisje van Maantje werden verwelkomt (dat was wel gepland hoor).
All of a sudden two posts today. :-)
It's been a bit quiet on this blog regarding to crafting. That had it's reasons. At Ravelry there is a very nice group called
De Priegelaars that's being moderated by Maantje. Maantje is a very sweet, nice lady that lives somewhere in the Netherlands with her husband, her parrots and a whole lot of cats. Two of these cats were having so much fun, a few months later two more cats were welcomed in Maantjes house (though the pregancy was planned).


Foto is natuurlijk eigendom van Maantje.


Maantje heeft het daarvoor echter wat moeilijk gehad met allerlei nare dingen die gebeurden. En om haar wat op te fleuren en om haar te vertellen dat we De Priegelaars best wel een hele leuke groep vinden werd het initiatief genomen om een zogenaamde kraammand te maken. Maar dan meer voor poezenoma Maantje, dan voor poezenmamma Jannie en haar kinders Sientje en Vriendje. Vandaag heeft ze de mand gekregen, vol met lieve dingen van andere mensen van Ravelry. Ik mag hier dus ook laten zien wat ik heb gemaakt.
Maantje has been going through a rough patch with all not so fun things happening. And to make cheer her up some other people took the initiative to make a maternity basket, though more for catgrandma Maantje, than for catmomma Jannie and her kids Sientje and Vriendje. Today she received the basket, full of other sweet things made by people from Ravelry. So now I can show you what I've made.


Omdat Maantje zo van Poezen houdt besloot ik iets met een poes te maken. En dat werd een klein portemonneetje voor kaartjes of andere kleine frutsels.
Ik heb de buitenkant geborduurd. En aangezien ik in eerste instantie het helemaal verkeerd deed, duurde het even voor het af was. Ik ben natuurlijk ook nog niet zo heel erg goed in borduren en zeker nog niet snel. Maar het was erg leuk om te doen. Heerlijk als onder je handen zo'n afbeelding begint te ontstaan. Het plaatje heb ik van internet.
Because Maantje loves cats so much I deceided to make something with a cat on it. It became a little wallet for cards or other small stuff.
I embroiered the outside. And because I did it all wrong the first time, it took me a while to finish. Also, I'm not that good yet and not that fast either. Though I have had fun makeing it. It's nice to see an image appear under your own hands. The image I took from the internet.


De achterkant was een eigen improvisatie, wat nog redelijk goed is gelukt.
The back I improvised, which turned out quite nice.


En, jaja, hij is zelfs gevoerd. Hoewel niet bijster goed. Ik ben nog steeds geen held met naaien. Met de machine, en zeker niet met de hand. En al die kleine hoekjes moesten wel even met naald en draad. Ik hoop dat ondanks deze schoonheidsfoutjes hij toch in de smaak is gevallen.
And yes, it's even lined. Though not that well. I'm not very good at sewing. Not with a machine and not by hand. All those small corners needed to be done with needle and thread. I hope despite some small mistakes she likes it. 

Tuin update: Gast

Okee, ik schaam me een beetje om dit te moeten laten zien. Vorig jaar heb ik een hele tijd niets aan mijn tuin kunnen doen. Precies de periode dat het veel regende en af en toe de zon scheen. Dus alles groeide enorm hard, en helaas was dat voornamelijk het onkruid. En daarna is het hard bijwerken, maar dan voornamelijk de stukken waar wel plantjes staan. Dit stukje is tussen mijn kasje en de heg en heeft daarom veel schaduw. Er is daar heel wat lang gras gegroeid. Ik ben er nu bijna aan toe om het weg te halen. In dit stukje kwam ik vorige week een gast tegen.
Allright, I am a little ashamed to have to show you this. Last year I wasn't able to tend to my garden for a while. Right in the period where it rained a lot and sometimes the sun shone. So everything grew rather rapidly, unfortunatelly most that grew were weeds. And after that it's working hard to get everything neat again. Mostly I did this at the parts where also stood some vegetables. This part of my garden is in between my greenhouse and the hedge so it has a lot of shadow and I don't plant much there. Very long  grass has grown there. I'm almost ready to get rid of it. Last week I met a guest in this part.


Hij is niet heel duidelijk te zien. Maar het is een kikkertje. Hij heeft het kennelijk wel naar zijn zin daar, want ik had hem al eerder zien weghupsen. De buurvrouwen hebben een klein vijvertje in hun tuin, en ik denk dat de combinatie van het water dichtbij het het hoge gras waar het lekker koel en eigenlijk bijna altijd nog vochtig is, een perfecte combinatie voor hem is. Sinds ik dat gras aan het weghalen ben zie ik hem helaas niet meer. En ik hoorde de buurvrouwen ook al zuchtten dat ze hem niet meer hadden gezien.
It isn't a very clear picture, but it's a frog. He likes this spot, because I've seen him hop away some time before. The neighbours have a little pond in their garden, and I think the combination of the water close by and the tall grass where it's cool and almost always a little humid, is the perfect combination for him. Since I have started to pull out the grass I haven't seen him since. And I heard the neighbours complain also that they hadn't seen him in a while. 

woensdag 16 mei 2012

Show 'n Tell: Afscheid

Afgelopen zaterdag heb ik mijn laatste gemaakt bij Douwe Egberts. Ik heb daar bijna vijf jaar gewerkt. Ik heb daar altijd met veel plezier gewerkt, maar ik vond dat het nu tijd was om verder te gaan en me te focussen op het laatste deel van mijn studie. Maar bij een afscheid horen ook kado's. En dus maakte ik voor mijn baas deze sleutelhanger met een koffiekopje. Een Douwe Egberts koffiekopje. Het patroon is van Crochetville en heet just my cup o tea bookmark.
Last saturday I worked my last day at Douwe Egberts. I've worked there for almost five years. I've always worked with much joy, but now I felt it was time to move on, focus on the last bit of my studies. Though with a goodbye I figured there are supposed to be presents. So for my boss I made this keychain of a coffeecup. A Douwe Egberts coffee cup to be more exact. The pattern is from Crochetville, the just my cup o tea bookmark. 



En voor de twee leukste collega's waar ik al deze vijf jaar mee gewerkt heb, maakte ik een kleine egel. Gewoon omdat ze erg lief zijn. en omdat ik dacht dat ze me daaraan zouden kunnen herinneren, gezien de stekels van de egels die ook breinaalden kunnen zijn...of zoiets. Ze zijn allebei een beetje anders met een andere maat oogjes, verschillende kleurtjes en ik geloof dat ik eentje zelfs wat kleiner heb gemaakt dan de ander. Het patroon is van Nickie Engle.
And for the two most amazing co-workers I've worked with all these five years I've made a little hedgehog. Just because I though they are cute. And because I thought they'd have something to remember me by, since I those needles from a hedgehog can also be knitting needles... or something. They're both a little different, with a different seize of eyes, different colors and I think I even made one a little smaller than the other one. The pattern is by Nickie Engle


Van hun kreeg ik ook kadootjes: Een prachtig haakpakket. Helemaal geweldig natuurlijk. Kan ik meteen weer verder met iets nieuws ;-)
I also got presents from them: A beautiful crochet package. Totally awesome ofcourse. Now I can continue with something new right away. ;-)

dinsdag 15 mei 2012

Een eind

En dat was mijn week in de jaren 1990. Een leuke week, waarin ik in mijn eigen verleden dook en dingen ontdekte die ik was vergeten. Maar de jaren '90 zijn slechts een decennium. Tien jaar. Een periode waarin dingen beginnen en waarin dingen eindigen. Tien jaar waarin dingen langzaam veranderen. Waarin soms, sommige dingen vervangen worden door nieuwe dingen. Een decennium waarin het leven door gaat. Er is dus eigenlijk niet zo veel verschil met de jaren '80 of de jaren '00. Daarom heb ik ervoor gekozen om alle herinneringen een persoonlijke noot te geven.
That was my week in the 1990s. A fun week, in which I dug in my own past and discovered things I had forgotten. But the '90s are just a decade. Ten years. A period in which things begin and in which things come to an end. Ten years in which things slowly change. In which sometimes, somethings get displaced my new things. A decade in which life goes on. So there basically isn't much difference with the '80s or the '00s. Therefore I chose to give every memory a personal touch.

Group picture with our brand new baby
brother, 1992

Voor mij persoonlijk waren de jaren '90 de tien jaar van mijn basisschool en dus de decennium van mijn jeugd. Het was een decennium waarin ik dacht dat de dingen waren zoals ze waren en nooit zoude veranderen. En terwijl ik erg graag wilde opgroeien, vergat ik dat de wereld om me heen samen met me bezig was met (op)groeien. Het was een tijd waarin ik dacht dat vriendschappen voor altijd waren. Dat mensen voor altijd bleven leven. En waarin ik me niet kon voorstellen mijn gezin niet elke dag te kunnen zien. En toch leerde ik tijdens deze tien jaar dat dit allemaal niet waar was.
For me the '90s were the ten years of my primary school and so, the decade of my childhood. It was a decade in which I though things were as they were and would never change. As I was very eager to grow up, I forgot that the world around me grew (up) aswell. It was a time when I though friendships were forever. People lived forever and I couldn't imagine not seeing my family every day. Yet during those ten years I also lerned that all this wasn't true.

My brother, grandma and me in the rain,
Pompei 1998


Ik werd een grote zus, voor de tweede keer toen mijn broertje werd geboren. Een moment in mijn leven waarin ik leerde dat de dingen niet altijd zo lopen als je zelf zou willen. Mijn broertje werd erg ziek geboren en dit zorgde ervoor dat mijn familie in een vreemde mix van blijheid en verdriet terecht kwam. Van hoop en angst.
Het was de tijd dat mijn moeder ons geweldige, gethematiseerde verjaardagsfeestjes gaf.
In deze tien jaar werd mijn opa erg ziek en een paar jaar laten overleed hij. Hierdoor maakt ik mijn eerste dode persoon mee en hierdoor leerde ik ook hoe moeilijk het geheugen is: ik had enorm veel moeite om mijn opa te herinneren zoals hij was voordat hij ziek werd.
In de jaren '90 verhuisden we ook, waardoor ik naar een andere school moest. En wat ook betekende dat ik vriendschappen verloor waarvan ik had gedacht dat die voor altijd zouden blijven bestaan/
Het was ook de tijd dat mijn opa en oma ons meenamen om ons cultureel erfgoed te leren kennen. In Nederland (bijv. de Batavia werf, verschillende musea) en in Italië en Kreta.
En toch, over het algemeen genomen waren de jaren '90 een hele fijne, leuke tijd. Deze week realiseerde ik me dat het leven is wat je er zelf van maakt. En wat je er van kan herinneren.
I became a big sister, for the second time when my little brother was born. A moment in my life I learned sometimes things don't happen the way you want them to. My little brother was born very sick and threw my family in a strange mixture of happiness and sadness, hopes and fears.
It was a time when my mother threw us amazing, themed birthday parties.
During those ten years my grandfather got ill and after a few years died. By which I encountered my first death person and by which I learned how tricky a memory can be, as I had much difficulties remembering my grandfather the way he was before he got ill.
During the '90s we also moved, which ment I had to go to a different school. And which also ment I lost some friendships I though would last forever.
It was a time in which friends would join us on holidays, or we would be able to join them on their trip. And a time in which my grandparents would show us our cultural herritage all around the country (the Batavia dock, museums) and in Italy and Crete.
Though overall I remember the '90s as a time of great fun. This week made me realise that life is just what you make of it. And what you remember of it.


maandag 14 mei 2012

Musical Monday: Backstreet Boys

Ik heb lang nagedacht hoe ik een heel decennium kan vangen in één artiest of groep. Maar ik heb besloten dat dat niet kan en dus zal ik al het andere in het hoekje misschien-een-andere-keer stoppen en me focussen op de groep die voor mij speciaal was in de jaren '90. En jammer genoeg voor sommigen van jullie, dat waren de Backstreet Boys.
I've been thinking a lot about how to capture an entire decade into one single artist or group. But I've deceided that that's just impossible and so I will be leaving eveything else to maybe-some-other-time and focus on the one group that's been most special to me during the '90s. And unfortunately for some of you, that was the Backstreet Boys.

Jeetje die Boys waren cool. In hun eerste singel getitelt Get Down deden ze allerhande coole dansjes terwijl ze op een of andere discobal stonden en terwijl ze de aller coolste kleren ooit aan hadden. Het was aan aanstekelijk nummer, en ik denk dat daarmee alles wel gezegd is. Het is altijd net nummer met de saaise tekst ooit (get down, get down and move it all around - echt waar?). Hoewel het denk ik een pluspunt was voor mij dat mijn engels niet verder ging dan een 'hello' en dat het me eigenlijk niet zoveel kon schelen. Wat ze ook mochten zingen we dansten op hun muziek en deden hielden playback optredens (zelfs voor de gehele school).
Damn those Boys were cool. In their first single titled Get Down they'd do all cool sorts of dance moves while standing in some kind of discoball, while wearing the coolest clothing every. It was a catchy song, and I think that's all there is to it. It's also the song with the most boring lyrics every (get down, get down and move it all around - really??). Though I think it was a plus that my English extended no further then 'Hello' and that I didn't really care. Whatevery they might have sung we'd dance on their music and do lip-syncing performances (even before the entire school). 

yes ladies, start drooling now
bron: last.fm

De Backstreet Boys leerden me dat idolen bestonden. En dat meisjes verliefd konden worden op iemand die ze alleen van het televisie scherm kenden. Hoewel ik denk dat het voor mij slechts een vervanging was van de Disney films die ik zo geweldig had gevonden, maar waar ik een beetje te oud voor werd. Mijn vriendinnen en brusjes en ik discussieerden over welke Disney karakters we het leukste vonden, nu discussieerden we wie we de leukste Backstreet Boy vonden. Mijn favoriet was Brian en hoewel ik ongeveer overal opschreef I heart Brian, deed ik dat niet echt. Ik snapte dat allemaal nog niet echt. Op de een of andere manier vond ik hem gewoon net wat cooler dan de rest.
The Backstreet Boys taught me that idols exitsted. And that girls could fall in love with someone they knew only from their television screen. Though I think it was just a replacement for the Disney movies I loved before, but was starting to outgrow. My friends and siblings and I would discuss about the character from the Disney movies we thought were best, now we'd discuss who was our favorite Backstreet Boy.  Mine was Brian, and although I used to write I heart Brian about everywhere, I actually didn't. I didn't quite get that stuff yet. Somehow I just thought he was a bit cooler than the other four.

Backstreet Boys, Everybody
(I have to confess, I still love this one)



Wat informatie over de boys:
De Backstreet Boys bestaat uit de groepsleden Brian, AJ (Alexander Jamers), Nick, Howie en Kevin. Hoe hun groep precies tot stand kwam is een beetje wazig, er staat niets over op het internet. Maar ik herinner me iets dat ze een groep vormden omdat ze dat leuk leek. Terwijl Brian als laatste lid erbij gevraagd werd omdat ze voelden dat er nog iets miste. Brian zelf had weinig aspiraties om van muziek zijn werk te maken, maar deed toch maar mee. Alle leden waren nogal jong toen ze begonnen, Nick was met slechts 16 jaar levenservaring de jongste.
Na hun eerste album Backstreet Boys verschenen de albums Backstreet's back en Milenium. Na dit derde album bezocht ik hun concert, samen met mijn moeder, mijn zusje, een vriendin van mijn zusje en haar moeder. Ik geloof dat mijn moeder zich van dat concert alleen nog honderden gillende meisjes herinnert. En de pijn in haar oren hiervan.
A little info on the boys:
The Backstreet Boys consist of group members Brian. AJ (Alexander James), Nick, Howie and Kevin. How their group came to be is very much unknown on the internet right now, though I remember them just forming a group because they liked it, asking Brian as the last member because they felt they needed a man extra. Brian though didn't really aspire a musical carreer but joined anyway. All members were rather young when their debut album was released, with Nick the youngest with his mere 16 years of life experience. After their first album Backstreet Boys, they released the albums Backstreet's back and Milenium. After this third album I was able to watch their concert in Amsterdam, together with my mother, my sister and a friend of my sister  and her mother. I believe the only thing my mother remembers from that show are the thousands of girls screaming and the pain in her ears because of this.

Na dit album namen ze verschillende pauzes door allerhande redenen zoals drugs en alcohol verslavingen, solo projecten en het opstarten van een gezinsleven. Tegenwoordig bestaat de groep uit 4 leden. Kevin verliet de groep omdat hij zijn eigen projecten wilde opstarten. Op dit moment touren ze samen met The New Kids on the Block in hun gezamelijke NKOTBSB tour.
After this album they've been on hiatus off and on, with all kinds of issues like drugs and alcohol abuse, solo projects and family life. Nowadays the group has only 4 members left. Kevin left to do his own thing. Currently they're touring with The New Kids on the Block in their NKOTBSB tour. 

zondag 13 mei 2012

Gebreide truien/knit sweaters

Net als Disney, lijkt het soms alsof breien iets is dat er altij al is geweest (hoewel breien natuurlijk veeel ouder is dan Disney). Dus waarom ik iets wil vertellen over gebreide truien in mijn jaren '90 week? Het is weer een persoonlijke herinnering.
Just as Disney, it seems knitting is something that has just always been there (although ofcouse knitting is way older than Disney). So why do I want to tell something about knit sweaters during my '90s week? Once again, a personal memory.

Net zoals breien een deel is van het leven, is oma iets dat deel is van breien (en/of anders om). Zo lang ik me kan herinneren breide oma truien. Samen met mijn moeder zocht ze patronen uit, garen, kleuren en dan breide ze. Ze tick-tackte haar tijd door. En ze ging snel. Ze breide mooi. En ze breide altijd met plezier (hoewel ik me soms afvraag of dat plezier niet meer lag in het feit dat ze voor ons iets breide, dan in het feit dat ze breide op zich). Als kind nam ik het voor vanzelfsprekend aan, het was er gewoon. Maar het was wel heerlijk. Oma breide geweldige truien. Ze breide zelfs een trui voor mijn beste vriendinnetje. Hetzelfde ontwerp als dat van mij, alleen met de kleuren gemixt, zodat we onze eigen beste vriendinnen truien hadden. Cool toch?
Just as knitting is something that is part of life, grandma is something that's part of knitting (and/or maybe the other way around). As long as I can remember my grandma knit us sweaters. Occacionally she'd knit a pair of slippers. But mostly, she knit sweaters. Together with my mother she'd chose a design, yarn, colors and she'd knit. Tick-tacking away her time. She'd go fast. She'd knit beautifully. And she'd knit with pleasure. (Though I sometimes think she loved the part of knitting for us, more than the knitting itself) As a child I always took it for granted.It was just something that was. Though I did love it. Grandma knit great sweaters. She's even knit a sweater for my best friend. The same design as mine, only with the colors mixed up, so we'd have our BFF-sweaters. How cool is that?

5 van onze 6 met een oma trui
5 out of the 6 of us, wearing a grandma
sweater

Ik kan me niet meer precies herinneren wanneer ze stopte met breien. Ik kan me wel herinneren dat ik het jammer vond, omdat ik haar truien altijd waardeerde (she breide met katoen, dus we hadden nooit laast van kriebel wol truien). En dat het moeilijk was om oma voor te stellen zonder dat ze kon breien. Ik kan me herinneren dat het iets met haar gezondheid was, en dat maakte me ook verdrietig. Een lange tijd hebben we nog wel van haar truien kunnen genieten en kunnen dragen, ze werden namelijk doorgegeven. Van broer op zus, van zus op zus. En zelfs van nicht op nicht en van moeder op dochter. Zouden er nog exemplaren van bestaan?
I can't exactly remember when she deceided she would stop knitting. I do remember I thought it was a pitty, because I have always loved her sweaters (she'd knit with cotton, so no itchy wool-sweaters for us) and because it was difficult to imagine a grandmother not knitting. I do remember it was because of some health issues and that made me sad also. For a long time though we've been wearing those sweaters, passing them along to eachother. From brother to sister, from sister to sister. And even from niece to niece and from mother to daughter. I wonder if there's any of them left. 

vrijdag 11 mei 2012

Dos the Digger

Het duurde tot 2000 totdat we een computer kregen met internet. Daarvoor hadden we altijd gebruik gemaakt van een heel oude computer. Eentje met een zwart-wit scherm (of eigenlijk bruin met geel) en die liep op MS DOS. Die computer kon ook geen muis aan. Eigenlijk was het een soort digitale typemachine, met het voordeel dat er wat geheugen op zat (en een floppydisk en diskette lezer).
It wasn't until 2000 that we got a computer that had internet. Before that we had always used an very old one. One that had a black and white screen (or actually brown and yellow) and ran on MS DOS. That computer couldn't handle a mouse either. Basically all it was was some kind of digital type writer with the advantage of having a memory (and a floppydisk and diskette reader). 

Type your way through the menu with MS-DOS, how
cool.
Ours looked just like this one.
From: www.computermuseum.nl


Tot een van de vrienden van mijn ouders het voor elkaar kreeg om er voor ons wat spelletjes op te zetten. Onze favoriet was Digger. een spelletje met een robot-achtige krokodil waarmee je alle diamanten moest eten voordat een klein, vreemd kikker-achtig ding tegen je aan liep. Er waren paadjes, maar je kon ook zelf paadjes bijmaken. Die kikkerige dingen konden dat dan weer niet.
Until one of my parents' friends was able to install some games for us. Our favorite one was Digger. A game that featured a robot-like crocodile with which you had to eat all diamonds before little weird frog-like things would hit you. There were pathways, but you youself could make paths yourself. Those frog-things couldn't.

Digger. And yes, it's original apparently is in color.

Er was ook een spel Alley Cats, dat we wel speelden, maar ik geloof niet dat ik helemaal heb begrepen wat de volledige bedoeling was van het spel. Maar, het bestond uit een aantal mini-spelletjes die allemaal wel leuk waren om te doen.
There was also a game called Alley Cats, that we'd play, but I think I never really understood the full purpose of this game. Though it consisted of a few mini-games which were all fun to do.

Argh those colors..It hurts my eyes... Maybe it was for the
best we could only see this in brown and yellow. This is
Alley Cats, by the way. 
Die computer, oud als die was, zelfs voor de jaren '90, verhuisde naar mijn kamer op het moment dat we die nieuwe kregen. En ik gebruikte hem veel, om verhaaltjes op te schrijven. Ik denk dat die allemaal niet meer bestaan. Maar, ik heb nog steeds geweldige herinneringen aan die computer. It was gewoon mij met WordPerfect, tegen de wereld. En, zonder de afleiding van iets als Facebook of e-mail.
That computer, old as it were, even in the '90s, moved up to my room once we got a brand spanking new. And I used to write lots and lots of stories on it. I think they're all lost by now. Though I still have some loving memories of that computer. It was just me an WordPerfect, against the world. And, without the distraction of something like Facebook or e-mail.

donderdag 10 mei 2012

Nagellak

Ik heb niet het soort moeder dat altijd bezig is met hoe ze er uit ziet. Ze heeft lange tijd geweigerd om rokjes te dragen, gebruikt geen make up, heeft haar haar kort omdat het gewoon veel comfortabeler is en bezit geen enkel paar pumps of andere schoenen met hakken. Zo is mijn moeder gewoon niet. Dus de eerste keer dat ik ooit in aanraking kwam met nagellak was toen onze buurvrouw een mooi rood op haar nagels droeg en, nadat ik had laten weten het prachtig te vinden, mij bij haar thuis uitnodigde voor een nagellak sessie tussen twee meiden.
I do not have the kind of mother that's always concerned about her appearance. She has refused to wear skirts for a long time, doesn't use any make up, wears her hair short because it's just way more comfortable and doesn't own any pumps or other shoes with heels. That's just not the kind of person my mother is. So my first encounter with nailpolish was when our neighbor wore a beautiful red on her nails and after mentioning I loved it, she invited me over for a nailpolishing session between two gals. 

Dus hoe het kwam dat ik aan het einde van deze eeuw nagellak bezat in bijna elke kleur die je je maar kan bedenken.... Ik denk dat het gewoon die tijd was. Op een gegeven moment was het heel belangrijk voor ons, meiden in onze vroege tienerjaren, om nagellak te dragen. En niet zomaar nagellak. Nee, er waren twee manieren: of je had nagellak met glitter (die je er amper af kon krijgen omdat het je wattenschrijfjes scheurde en zorgde voor enorme wolken wat om je heen) of je had op elke nagel een andere kleur. Of, ja er was ook nog een derde manier om dit te doen, je had een andere kleur op elke nagel, met in elke kleur ook nog glitter. En dus, elke verjaardag of andere kado-krijg gelegenheid vroeg ik een nieuwe kleur. En ook mijn zakgeld ging er aan op.
So how it came to be that at the turn of the century I owned nailpolish in almost every color available...I think it were just those times. At some point it was a huge deal for us, girls in our early teens, to wear nailpolish. And not your average kinds of nailpolish. No there were two ways to go: either you'd have a different color on each fingernail or you'd have nailpolish with glitters in them. Or, yes there was a third way of doing this: have a different color on each fingernail, but all of them containing glitters. And so, every birthday or other present getting occasion I'd ask for a new type of color. And I'd use my pocket money for it too. 

Foto van: www.girlscene.nl


Als mijn vriendinnen en ik met elkaar afspraken, brachten we onze nagellak mee om een soort van nagellak feestje te houden. Op de een of andere manier, zelfs met het idee dat ik elke kleur had die er maar was, had geen enkel van mijn vriendinnen kleuren die ik ook bezat.
When meeting up with friends we'd bring our nailpolish and have a nailpolish party-kind of thing going on. Because somehow, despite the idea I had every color available: non of my friends had colors I already had.

Het is meer dan 5 jaar geleden dat ik voor het laatst nagellak droeg, maar ik heb een paar dagen geleden, nieuwe, helder rode gekocht. Gewoon omdat het leuk is. Maar die regenbogen, ik denk niet dat ik die ooit nog zal maken.
It's been over 5 years since I wore nailpolish, though I bought some new, bright red one a few days ago. Just because I think it's cool. But those rainbows, I don't think I'll ever make them again.

woensdag 9 mei 2012

Disney

Zoals beloofd zal ik deze hele week het over de jaren 1990 hebben. En vandaag wil ik het hebben over Disney films. Okee, Disney gaat al wat langer mee. Het is niet is speciaal uit de jaren '90. Maar voor mij, in die periode uit mijn leven, draaide het allemaal om de nieuwe Disney films die uitkwamen. Ik denk dat 90 procent van alle films die we hadden Disney films waren. En het stopte daar niet bij. Ik was (en ben nog steeds) een enorm fan van de films Belle en het Beest (premiere in 1991) en Aladdin (premiere in 1992). We keken die films telkens weer. En we verzamelden vanalles wat daarmee te maken had: kleding, glazen, boeken, muziek. Ik deed mee met het sparen van speciale stickers die je kon kopen en die je in een boek moest plakken waarbij je dus alle plaatjes moest verzamelen die bij het verhaal hoorden. Mijn moeder heeft voor mij ooit eens een Belle en het Beest feestje georganiseerd, waar ik een jurk droeg met rozenmotieven en dat rozenknoopjes had. Ik had ook een broche met de afbeelding van Belle hierop gestoken.
As promissed, I'll talk all week about the 1990s. And today I'd like to talk about Disney movies.
Okay, Disney has been going on for a long time. Not just the '90s. But for me, during that period of my life, it was all about those new Disney movies that came out. I think 90 percent of all movies we owned were Disney movies. And it didn't stop there. I was (actually still am) a huge fan of the movies Beauty and the Beast (premiered in 1991) and Aladdin (premiered in 1992). We'd watch those movies over and over and over again. And collected items that had images from those movies: clothing, glassware, books, music, Barbie dolls. I started collecting stickers, which you could also stick in a special book to tell the entire story in stills. My mother once threw me Beauty and the Beast birthday party where I wore a dress with rose motives and has little buttons on them that were roses. I also had a broche with Belle's image pinned onto it.


Beauty and the Beast

Afgezien mijn voorkeur voor Belle en het Beest (en Aladdin het jaar erna), gingen we -en met we bedoel ik ongeveer iedereen om me heen: ons gezin, vrienden en familie- elke nieuwe film zien en ik denk dat ieder van ons zijn eigen favoriet had. Wie kan het ons kwalijk nemen? Disney is, nog steeds, erg cool. Ze maken films die iets...iets...iets speciaals hebben. Ze hebben het gewoon. Ik kan nog steeds alle Nederlandstalige liedjes van De Leeuwenkoning zingen, die ik uit mijn hoofd leerde samen met mijn vriendinnetjes. Ik kan nog steeds huilen als Dombo alleen nog geschommelt kan worden in de slurf van zijn moeder. En ik droom nog steeds van de bibliotheek uit Belle en het Beest of van zo'n enorm bal, waar ik dan zo'n prachtige gouden jurk mag dragen. 
Despite this preference for Beauty & the Beast (and Aladdin the year thereafter), we - and by we I mean almost everyone around me: family, friends, relatives -would go and see about every new movie released and I think every one of us had our own favorite. And who can blame us? Disney, still, is very cool. They make movies that have something...something... something special. They just have it. I can still sing all (the Dutch versions) of the Lion King songs, which I used to memorise by heart with my girlfriends. I can still cry when Dumbo can only be rocked in his mothers trunk. And I still dream of the Beauty and the Beast library or the balls, while wearing a splendid golden dress

Wacht maar af totdat ik koning ben. "Niemand zegt doe
dit, niemand zegt geef 

hier, niemand zegt laat dat,
niemand zegt kom hier..." :-)


Tegenwoordig zijn er andere aspecten waar ik naar kijk als ik de films zie. Ik houd bijvoorbeeld erg van Sneeuwwitje en de zeven dwergen vanwege zijn verouderde moralen en liedjes. Ik adoreer de Winnie de Pooh films, vanwege zijn lieflijkheid. En ik houd van de liedjes die gebruikt worden in Junglebook (Louis Armstrong), Lady en de Vagebond (Peggy Lee) of het algemene jazz-thema uit de Aristokatten. En laten we niet de humor vergeten, die ook voor grote mensen grappig is.
Nowadays there are also other features that I consider while watching those movies. I for instance love Snow White and the Seven Dwarves because of the obvious outdated morals and songs. I adore the Winnie The Pooh movies, because of it's cuteness. And I love the songs used in The Jungle Book (Louis Armstrong), Lady and the Tramp (Peggy Lee) and the overall jazz-theme in the Artistocats. And let's not forget Disney's humor, that's also funny for grown-ups. 



Ik denk nog steeds dat de jaren '90 Disney films de beste zijn die zijn gemaakt. Misschien alleen omdat het zo'n groot deel uitmaakt van mijn opvoeding.
Still I think all the '90s Disney movies are the best ever made. Maybe only because it's such a big part of my upbringing. 

Dumbo

dinsdag 8 mei 2012

In beeld


Soms vraag ik me af waarom ik zoveel houd van geschiedenis die eigenlijk nog maar net voorbij is, maar ook niet mij eigen is, om echt nostalgisch over te voelen. Misschien omdat ik me nooit echt realiseer dat sommige dingen uit mijn eigen verleden ook niet meer bestaan. Als ik zeg: 10 jaar geleden, denk ik nog steeds aan de jaren '90. Terwijl 10 jaar geleden natuurlijk 2002 was. Ik ben nog niet eens 25 en ik voel me al oud.
Sometimes I wonder why I like history that's passed only shortly, though isn't my own to feel nostalgic about. Maybe it's because I never really realise that some things of my own past have dissapeared as well. If I say: 10 years ago, I still think of the '90s, while 10 years ago obviously was 2002. I'm not even 25 and yet I feel old. 




Een tijdje geleden was ik bij een symposium waar een vrouw sprak over het gebruik maken van verhalen om geschiedenis te vertellen. Een erg leuke lezing. Ze gebruikte 4 verschillende periodes in de tijd, om in de basisschool les te geven. Gebeurtenissen die uit ons recentelijk verleden kwamen zodat een ooggetuige kon vertellen wat zijn of haar eigen ervaringen waren. Ze vertelde over de Tweede Wereld Oorlog, de colonisatie van de Nederlanders in Indonesië, de watersnoodramp in Zeeland en... Televisie.
A while ago I was at a convention where a lady talked about using stories to tell history. It was a lovely lecture. She used 4 different periods of time, to teach in primary school. Happenings that were in our recent past, so an eye witness could tell about his or her own experiences. She talked about the Second World War, the colonisation by the Dutch of Indonesia, the flood in Zeeland and... Television.



Ik kan me herinneren dat mijn vader ons vertelde dat zijn ouders hun eerste TV kregen. En mijn ouders die vertelden dat de TV die we op dat moment hadden, de eerste kleuren TV was. En ergens in mijn gedachten bleef het daar bij. Dat was de geschiedenis van de TV, en niets is echt verandert. Terwijl we tegenwoordig afstandsbedieningen hebben (ik kan me herinneren dat onze TV nog van die knopjes had waar je op moest drukken om van zender te verwisselen, en we hadden maar 12 van die knopjes), Ambi-light, flatscreens, HD kwaliteit. We zijn het era van de VCR's voorbij waarop we onze meest favoriete series en films op opnamen. Ik kan me nog herinneren dat we TMF kregen en Cartoon Network, waardoor we totaal verslaafd raakten aan muziek video's (we keken geen tekenfilm series en dus konden we wat dat betreft nooit echt meedoen met de hype). Gelukkig voor de kinderen van deze tijd wordt Sesamstraat nog steeds uitgezonden. Maar er zijn genoeg series die er niet meer zijn en tegenwoordig alleen nog bestaan in onze eigen nostalgie. Kun je je de Looney Tunes nog herinneren (en de Flippo's?) Dexter? De Power Puff Girls?  Samson en Gert (hoewel ik geloof dat die t nog steeds doen). Of de Loekie tussendoor-reclames?
I can remember my father telling us the first time his parents got a TV. My parents telling us that the TV we had, was the first color TV they owned. And somehow in my mind, that was it. That was the history of TV, and nothing really changed. Though nowadays we have remote controls (I can remember our TV having buttons on it to change channels, and we only had 12 of those buttons), Ambi-lights, flatscreens, HD quality. We've passed the age of VCR's that we could use to tape our favorite shows and movies. I can remember us getting TMF (the Dutch version of MTV) and Cartoon Network for the first time, getting us hooked on music video's (though we didn't watch cartoons and were never really able to join the hype). Luckily for today's children Sesamestreet is still on air. But a lot of the TV-shows we then thought cool have passed away to the realm of nostalgia. Can you remember the Looney Tunes? (and it's Flippo's) Dexter? The Power Puff girls? Samson en Gert (though I think they still exist)? Or the Loekie commercial-in-betweens? 





Deze week wil ik eens kijken wat er nog meer zijn geweest en waarvan ik (we) vergeten zijn dat ze niet langer bestaan. Ik ben benieuwd wat dat zal brengen.
This week, I'd like to explore more things that have been, though I forgot they no longer exist. Let's see what that will bring. 

maandag 7 mei 2012

Musical Monday: Glenn Miller

Zo groot als de wereld is, zo divers is de muziek die op deze wereld bestaat. In Musical Monday probeer ik een stukje van mijn wereld te laten zien, door muziek. Mijn muziek. Muziek die iets bij mij teweeg brengt. 
As large as the world is, as diverse is the music that exists in this world. In Musical Monday I will try to show a piece of my world, with music. my Music. Music that moves me. 

Nog zo'n oldie is Glenn Miller. Geboren in 1904 en begonnen als freelance trombonist in de jaren '20 en '30. Hij zette diverse bandjes op die allemaal na verloop van tijd uit elkaar vielen. Tot hij zich realiseerde dat hij een speciale sound nodig had, waarmee hij zich kon onderscheiden, als hij succesvol wilde zijn. In 1938 zette hij uiteindelijk de Glenn Miller orchestra op, zijn meest succesvolle band. In de tweede Wereld Oorlog, in 1942 sloot hij zich aan bij de luchtmacht en de Army Air Force Band, waar hij door kon gaan met spelen. Op 15 september 1944 was Miller op weg naar een optreden voor de luchtmacht in Parijs, dat recentelijk bevrijd was. Het vliegtuig waar hij mee reisde verdween totaal, geen enkel spoor van het vliegtuig of de mensen die erin reisden is ooit terug gevonden. Tot op vandaag staat Glenn Miller als vermist aangeduid.
Another one of these oldies is Glenn Miller. Born in 1904. He started as a freelance trombonist in the '20s and '30s. He formed several band that fell apart after some time. He then realised he needed a special sound to distinguish himself if he wanted to be succesful. In 1938 he formed the Glenn Miller orchestra, his most succesful band. During the Second World War, in 1942 he joined the air force and the Army  Air Force Band, where he was able to continue to play. On september 15th 1944 Miller was on his way to a performance for the airforce in Paris, that had just recently been liberated. The plane he traveled with dissapeared completely, and no trace of the plane or the people in it have ever been found. Until now, Glenn Miller is listed as a missing person. 

Bron: last.fm

Ik hoorde Glenn Miller voor het eerst op de soundtrack van de film The Aviator, waarop het liedje Moonlight serenade staat. Hierna zocht ik meer van zijn muziek, en werd meteen verliefd. Zijn muziek is harmonieus en luistert gemakkelijk. Het is een beetje oudbollig, maar net genoeg om het interessant te maken. En natuurlijk omdat het de soul van de jaren '40 ademt.
I first heard of Glenn Miller after hearing the soundtrack for the movie The Aviator, which features the song Moonlight serenade. After this I searched more of his music and instantly fell in love. His music is harmonious and easy to listen to. It is a little outdated, but just the right amount to be interesting. And ofcourse it breathes the '40s soul.

Glenn Miller Orchestra, Moonlight Serenade.

Informatie bron: www.last.fm

vrijdag 4 mei 2012

Dodenherdenking

Vandaag is het dodenherdenking. De tweede wereldoorlog is altijd een periode geweest waar ik veel over nadacht. Ik had ontzag voor alle verhalen, die me zowel intrigeerden als afstootten. Rond 4 en 5 mei, mede door alle films op televisie, droomde ik vaak dat ik in een concentratiekamp zat of opgejaagd werd door mensen die me dood wilden hebben. Ik hoop dat ik slaap vannacht.
Today it's Rememberance day. The Second World War has always been a period I thought about frequently. I was awed by all the stories, that both intrigued and repelled me. Around may 4th and 5th (liberation day), partly because of all those movies shown on TV, I used to dream I was in a concentrationcamp or was being hunted down by people who wanted me dead. I hope I will be able to sleep tonight. 



Deel van mijn interesse met de oorlog kwam door Anne Frank. Ik denk niet dat ik met woorden kan uitleggen hoeveel het dagboek van Anne Frank mij destijds heeft gedaan. Laatst herlas ik het, als schoolopdracht, en besloot er een paper aan te wijden.
Part of my interrest in the war was because of Anne Frank. I don't think I can put into words how much the diary of Anne Frank ment to me back then. Not so long ago I reread it, as an assignement  and decided to write a paper about it. 

Be brave, become a Stormer

Inmiddels heb ik geaccepteerd dat iets wat de meeste mensen als een 'zwarte pagina' uit de geschiedenis beschouwen ook zijn mooie en aantrekkelijke kanten heeft, voor iemand die er anno 2012 naar kijkt. In de Verenigde Staten bloeide in de jaren '40 de economie en daardoor de cultuur. En die oorlogspropaganda, heeft stiekem ook wel iets esthetisch.
Now I have accepted that what most people call 'a black page' in history, also has its beautiful and pleasing sides, for someone who looks at it from 2012. In the United Stated the economy was blooming, and because of it culture also grew. And those war propaganda, secretly has some aesthetic value too. 
Mother, is thát the second front daddy has
spoken about so often?

De meeste posters komen van www.hbpbunkerforum.nl