woensdag 21 maart 2012

Tranen

Het was na bedtijd. Onze lichten moesten uit zijn en we hadden onze rituele drie nachtzoenen ontvangen. In het geheim had ik mijn nachtlampje weer aan gedaan, want wat ik net had gelezen bleef in mijn hoofd rondspoken. It zorgde ervoor dat ik stil bleef, want mijn broer die onderin ons stapeled sliep mocht niet wakker worden en weten dat ik dingen deed die ik niet mocht doen. Ik voelde mijn hartslag. Ik hoorde mijn hartslag. Ik wist dat ik stour was. Maar tegelijkertijd was het niet weten erger. Ik moest weten wat er ging gebeuren. Hoe ging mijn boek eindigen? Wat zou er met de jongen gebeuren? En wat met de tijger? En dus was ik weer begonnen te lezen. Pagina na pagina, minuut na minuut. Ik wist niet hoe laat het was, mijn broer was degene met de wekker naast zijn bed. Ik kon slechts het rode licht zien dat gereflecteerd werd op zijn kussen. Ik wist dat er flink wat tijd verstreken was, want na verloop van tijd was de zonsondergang die was begonnen toen wij naar bed gingen, gevolgd door een complete duisternis.
It was mijn bedoeling om het nooit te vertellen. Niemand had het hoeven weten. Ik wilde niet gestraft worden voor het feit dat ik te verslingerd was in mijn boek. Maar het verhaal was veel te zielig. Ik voelde dat mijn ogen volliepen met tranen, het vertroebelde mijn blik. Ik hoorde mezelf snuiven, bang dat iemand het zou horen, maar niet in staat om het te stoppen. Tot de laatste pagina, de laatste zin, het laatste woord was gelezen. De andere helft van de pagina die wit bleef en een stilte in mijn hoofd creëerde. Mijn hart deed pijn. Mijn gesnif werd harder en ik was niet langer in staat om mijn wangen droog te houden. Tot het me niets meer kon schelen. Het kon me niet schelen als ik straf zou krijgen, de teleurstelling in de ogen van mijn ouders. Ik moest vastgehouden worden. Een pappa of mamma die me zou vertellen dat alles goed was. Dat het slechts een verhaal was, en niet echt (hoewel het zeker echt zou kunnen gebeuren). Tot inderdaad de deur open ging en mamma verscheen, me vragend wat er aan de hand was. Ik was zo opgelucht dat ze er was, maar opeens werd ik bang. Wat als ze boos was? Ze zou me nooit knuffelen. Ze zou niet zeggen dat het allemaal goed was. En dus snoof ik nog wat harder zodat ik niet hoefde te praten. Ik voelde haar armen om me heen slaan, ze sssshhhhhuhhh-de me en vroeg wat er aan de hand was. Tot ik mezelf in staat vond om het uit te leggen. De.Tijger.Is.Dood. En. Het. Was. Zo. Zielig. En. Nu. En.Nu. En. Nu. Is. Het. Boek. Uit. En. Dat. Is. Zo. Jammer. En. Het. Was. Zo. Een. Mooi. Boek. Huilde ik. Ik geloof dat ik een glimlag zag. Maar ze werd nooit boos. Ze drukte me nog wat steviger tegen haar aan. Vertelde me dat alles goed was. En dat het slechts een verhaal was, en niet echt.



It was after bedtime. Our lights had to be switched off and we had received our ritual three goodnight kisses. Secretly I had turned my bedlight on again, because what I had just read kept circling in my mind. I was sure to keep very quiet, because my brother, sleeping in the bottom of the bunk-bed wasn't supposed to wake up and know I was doing things I was not supposed to. I felt my heartbeat. I could hear my heartbeat. I knew I was being naughty. But at the same time not knowing was worse. I had to know what was going to happen. How was my book going to finish? What would become of the boy? And what would happen with the tiger? And so I had started reading again. Page after page, minute after minute. I didn't know what time it was, my brother was the one with the alarm next to his bed. I could only see the red light being reflected on his pillow. I knew a lot of  time had passed, because after a while the sunset that had begun when we got into bed, had descended leaving complete darkness.
It was my intention not to tell. Nobody would have to know. I wasn't going to pay for being too caught up in a book. But the story was way too sad. I felt tears filling my eyes, clouding my vision. I heard myself sniffing, terrified someone would hear, but not being able to stop. Until the last page, the last sentence, the last word was read. The other half of the page left blank creating a silence in my head. My heart ached. My sniffs got louder and I wasn't at all able to keep my cheeks dry. Until I didn't care anymore. I didn't care about the punishment, the disappointment in my parent's eyes. I needed to be held. A mum or a dad to tell me that it was all going to be okay. That it was just a story and not real (even though, of course it could be real). And so I started crying louder. Until indeed the door opened and my mum appeared, asking me what was the matter.I was so glad she was there, but all of a sudden I was affraid again. What if she would be angry. She would never hug me. She would never say it was alright. And so I started sniffing louder in order to not have to speak. And I felt her arms wrapping around me, shhhush-ing me and asking me what was the matter. Until I found myself able to explain. The. Tiger. Is. Dead. And. It. Was. So. Sad. And. Now. And. Now. And. Now. The. Book. Is. Finished. And. That. Is. Such. A. Pitty. And. It. Was. Such. A. Nice. Book. I sobbed. I think I saw a silent smile. But she never got angry. She held me even closer. Told me that it was all going to be okay. And that it was just a story and not real. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen