dinsdag 6 maart 2012

Het verhaaltje

'Wat denk jij nou dat die van elkaar zijn?' Vroeg ik. Hij keek mij vragend aan, niet berust op een vraag als deze. 'Dat meisje en die vrouw daar, wat zijn die van elkaar?' Verduidelijkte ik mijn vraag. Hij keek naar het koppel dat zojuist het bijna lege café was binnen gewandeld en nu bezig was zich te installeren. Het meisje had lang, engelachtig blond haar dat sluik tot ver over haar rug hing. Het werd naar achter gehouden door een brede haarband met vrolijke kleurtjes. De volwassenvrouw had kort bruin haar, dat netjes gekapt als een fotolijstje langs haar gezicht hing. Haar ogen waren zwaar opgemaakt, diverse lagen mascara en een kunstig werkje met oogpotlood. Haar lippenstift was recentelijk bijgewerkt. Ze was tip top in orde.
'Zijn ze niet gewoon moeder en dochter?' stelde hij schouderophalend voor. Het leek hem niet zoveel te interesseren. Ik keek nog eens en schudde mijn hoofd. 'Nee, dat geloof ik niet.' Daarvoor gingen ze te gespannen met elkaar om. Alsof elke beweging door de andere gadegeslagen en beoordeeld zou worden. En de vrouw had iets. Iets dat ik niet helemaal kon thuisbrengen. Iets dat naar de buitenwereld leek te schreeuwen; Ik heb nog nooit een kind gebaard!' Het meisje waar ze samen mee was, kon dus nooit van háár zijn. En toch waren ze hier binnen komen lopen, met z'n tweeën. Als moeder en dochter, gezellig aan de shop een pauze inlassend voor een kopje koffie en wat fris.
'Ze is óf haar oppas' zei ik, een soort weddenschap beginnend 'óf het is stiefmamma'. Ik keek hem aan. Hij leek ook geïntrigeerd. Hij knikte langzaam en leek het met mijn beredenering eens te zijn. 'Stiefmoeder' zei hij toen met een plotselinge zekerheid. 'A girls night out around the town, gezellig meidendingen doen en elkaar wat beter leren kennen.' Ik grinnikte. Jammer, dacht ik ondertussen, dat we er waarschijnlijk nooit achter zouden komen of het nu de waarheid was of niet. Ik zag mezelf in gedachten al op ze aflopen om eens te polsen hoe de relaties lagen. Ik deed het toch maar niet.
'En straks, hé' begon hij, terwijl hij van de twee opkeek naar mij om te zien of ik wel aandacht aan zijn idee besteedde 'gaan ze gezellig samen iets voor dat meisje kopen, oorbelletjes ofzo.' Ik schoot in de lach. Het paste helemaal bij ze. Terwijl ik me afwendde om te doen alsof ik iets nuttigs omhanden had kwam van onder de tafel een klein plastic tasje tevoorschijn. En uit dat tasje kwam een klein kartonnetje, met twee glimmende, fonkelende oorhangertjes, die direct omgewisseld moesten worden voor de huidige exemplaren die de oren van het meisje sierde.


“What do you think their relationship is?” I asked. He looked at me questioningly, unprepared for such a query. “That girl and that woman, how are they related?” I tried to clarify my question. He looked at the duo that had just entered the nearly empty bar, and were now in the process of making themselves comfortable. The girl had long, almost angelic long hair which reached to the small of her back. It was kept out of her face by a broad, lively coloured hairband. The older woman had short brown hair, neatly cut and framing her face. Her eyes sported several layers of make-up, lots of mascara and elaborately eyelinered. Her lipstick had just been touched up. She was obviously well groomed.
“Aren’t they just mother and daughter?” he proposed, shrugging. He didn’t seem to care all that much. I looked them over again and shook my head. “No, I don’t think so.” They seemed a bit tense around each other. A bit like every movement would be observed and judged by the other. And there was something about the woman. Something I couldn’t quite put my finger on. Something that seemed to scream ‘I have never given birth’ The girl she was with couldn’t possibly be hers. And yet, they came in together. Not unlike mother and daughter, pleasantly shopping together and now taking a break with a cup of coffee or a soda.
“She is either her sitter” I said, almost like I was making a wager “or it’s the step.” I looked at him. He seemed to have become intrigued. He nodded, slowly, agreeing with my analysis. “Stepmother” He said with a sudden certainty. “A girls night out around the town, doing diverting girl-things and getting to know each other better.” I snorted. Too bad, I thought, that we’ll probably never find out wether we’re right or no. In my minds eye I could just picture myself approaching them polling them about their relationship. I decided against it.
“And later,” He started, while shifting his attention from the couple to me, to see if I was paying attention to his idea, “they’ll probably go buy something for the girl, something like earrings or something.” I couldn’t help laughing. It seemed like them all over. While I turned away from them, trying to pretend I was doing something useful, from under the table a small bag was produced. And out of the little bag came a small piece of cardboard, with on it two sparkling, gleaming earrings, which were immediately to replace the ones now gracing the ears of the girl.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen