zaterdag 31 maart 2012

Work in progress: Granny Poef

Ik geloof dat een granny-square verslaving iets is dat je alleen kunt begrijpen als je het zelf hebt ervaren. Granny's zijn denk ik mijn favoriete haakbezigheid. Vorig jaar juli startte ik een deken, gemaakt met Catania, die wegens onderbudgettering onaf in een hoekje ligt. Toch begon bij mij een aantal weken geleden een hernieuwd verlangen op te spelen naar een nieuw granny project. En aangezien ik een kast vol met acryl heb liggen besloot ik gewoon te beginnen. Alice van Crochet with Raymond is eveneens granny liefhebber en heeft op haar blog een handige tutorial staan om te granny'en in het rond die ik kon gebruiken. En zo begon ik dus. En ging maar door en door. Het ene kleurtje na het andere. Tot het redelijk groot werd en Lief uiteindelijk de vraag stelde: wat wordt het?
Tja..
I believe an granny-square addiction is something you can only understand if you've been through it. Granny's are, I think, my most favorite way to crochet. Last july I started a blanket, made with Catania, that lays, due to lack of funding, unfinished in a corner. Though the need for granny's started again a few weeks ago. And since I have a closet full of acyllics, why not? Alice from Crochet with Raymond loves granny's aswell and has some useful tutorials, one of which is for making granny's in the round. And so I stared. And I went on and on. One color after another. Until it stared to become rather large and Lief asked me: what is it going to be?
Well.....





Uiteindelijk heb ik besloten dat het een poef moet worden. Geïnspireerd op een plaatje van Ravelry. Gegarandeerd dus dat ik er nog even mee vooruit kan. Joepie!
I have deceided it is going to be a pouf. Inspired on a picture I saw on Ravelry. Some more working pleasure garanteed. Yeah!





dinsdag 27 maart 2012

Show n tell: Naamloos III

Zondag was de verjaardag van mijn oma. En aangezien zij mij ooit veel schildersbenodigheden had gegeven die ooit van opa waren, wilde ik een schilderij voor haar maken. Naast de amigurumi die ik al voor haar had gemaakt.
Sunday was my grandmothers birthday. And because she had once given me a lot of painting supplies that were once my grandfathers, I wanted to add a painting to the amigurumi I had already made her.


Naamloos III

Ongeveer twee jaar geleden schreef ik me in voor een dagcursus intuitief schilderen. Ik was jaren lang gefrustreerd geweest, omdat ik altijd iets wilde tekenen of schilderen maar het er nooit uit kwam te zien zoals ik het wilde. Nu had ik iets gevonden waarmee ik dit probleem niet meer had: probeer niet om iets te schilderen. Schilder gewoon. En dat was LEUK. Dus, toen ik thuis kwam gaf ik meteen aan dat ik dit vaker wilde doen. Mijn volgende verjaardag kreeg ik een schildersezel. Hoewel ik daar nog maar één keer een schilderij op afmaakte. Afgezien van deze dan.
About two years ago I signed up for a one-day course intuitive painting. I had spend years always being frustrated at everything I tried to draw or paint, because it never looked like whatever it was my intention was. Now I found out that there was a simple solution to this problem: don't try to paint anything. Just paint. And so our class went. We painted. And it was FUN. So when I got home I declared this was something I wanted to do more. My next birthday I got an easel. Though I only once finished a painting at home. Besides from this one.

maandag 26 maart 2012

Musical Monday: The End Times Spasm Band

Zo groot als de wereld is, zo divers is de muziek die op deze wereld bestaat. In Musical Monday probeer ik een stukje van mijn wereld te laten zien, door muziek. Mijn muziek. Muziek die iets bij mij teweeg brengt.
As large as the world is, as diverse is the music that exists in this world. In Musical Monday I will try to show a piece of my world, with music. my Music. Music that moves me. 


'Hier' zei lief terwijl hij op verzenden klikte. 'Nu heb je iets om over te bloggen maandag'. In mijn inbox arriveerde een nieuwe e-mail met de link naar deze website. En nu ben ik dus verplicht om te bloggen over The End Times Spasm Band.
'Here' Lief said while pressing the send-button. 'Now you've got something to blog about on monday.' In my inbox an new e-mail arrived, containing the link to this website. And so now I am obligated to blog about The End Times Spasm Band.


Veel over deze band kan ik ook niet vertellen. Ik ken ze dus ook nog maar net. Maar ik werd wel meteen verliefd op hun sound. En behalve dat ik hun muziek wil delen (die je dus kunt luisteren op de website), wil ik ook nog een uitspraak delen, die gebezigd werd door Bart, die de naam uitzocht voor de band: 

I do not have a lot to tell about the band. I too have only just heard of them. But I fell in love with their sound right on. But besides from sharing their music (you can listen it from the website), I'd like to share this quote with you, that's been said by Bart who chose the name for the band:  

"I’m not a believer, but I enjoy learning about mystery cults and secret societies. The idea of an end to history has always intrigued me. These kinds of beliefs reveal a lot about what people think it means to be human, to live within a society. I wanted a band name with a bit of mystery to it, so that’s what I reached for.”

zondag 25 maart 2012

Show n Tell: kado

Belofte maakt schuld. En dus moet ik ook dit laten zien.

Vanaf oktober heb ik bij Hanneke Koene van de Boekenwurm in Maastricht stage gelopen om de projectdag voor te bereiden waar ik het vorige week over had. En aangezien ik het een super stage vond wilde ik ook iets voor Hanneke maken om haar te bedanken. Maar ja, wat?

Het werden een boekenlegger en een sleutelhanger in de vorm van een snaai.

Victorian memories bookmark, pattern by Denise's crochet paradise


A promise is a promise. And so I have to show you this.

From october on I have been doing an internship with Hanneke Koene from the Boekenwurm in Maastricht to prepare for the project I was talking about last week. And because I thought it a great internship I wanted to make something for Hanneke as a thank you. But, what?

A bookmark and a snitch-keychain.



Golden snitch, pattern by Heather Smith

vrijdag 23 maart 2012

Naakt

Als je met je neus in een fantasiewereld zit zijn er een aantal dingen die je wel moeten opvallen. Tovenaars hebben bijvoorbeeld altijd een lange grijze baard (behalve in Harry Potter), slechterikken hebben altijd littekens, het liefst midden over het gezicht en vrouwen hebben altijd te weinig kleding aan. En dat laatste, dat irriteert. Want het is vaak helemaal niet nodig om zo weinig kleding aan te hebben. Het is nog minder nodig om borsten zo ver op te duwen dat ze zo aanwezig zijn dat het lijkt alsof ze allebei een eigen persoonlijkheid zijn.
Het is bovendien ook nog eens oneerlijk. Want als je zo weinig kleding aan mag, zijn er ook maar weinig delen van je lichaam die beschermd zijn. Zo hebben sommige mannelijke fantasy-figuren hele harnassen om zichzelf te beschermen, tot aan de het punt waarop ze meer robot dan persoon zijn. Voor een vrouw is deze nuttigheid een onbereikbare luxe. En daar kan ik boos om worden. Niet alleen worden wij, als vrouwelijke helft van de mensheid gereduceerd tot een sekssymbool, we worden ook nog eens niet serieus genomen. Zelfs vrouwen die stoer doen, door met een of ander geweer te zwaaien dat ongeveer zo groot is als zijzelf, is het kennelijk te veel moeite om er wat bescherming overheen te gooien.
In mijn hoofd zie ik dan zo'n gespierde robot naar haar toe lopen, zijn helm afzetten, glimlachend haar geweer afpakken en met een diepe, mannelijke stem zeggen: zo kippetje, nu hebben we wel weer genoeg gespeeld. Neukuh?



Nu had ik het slechts seksistisch gevonden als ik zou weten dat het nerdy geeks zijn die dit soort personages bedenken en nodig hebben om (verborgen) seksuele fantasieën tot uiting te brengen. Dat is gewoon schattig en helemaal niet zo erg. Maar dat is niet zo. Het zijn ook de vrouwen (meisjes is misschien een beter woord) die dit helemaal te gek vinden. En niet alleen dat: ze kleden zich ook zo. Google eens op cosplay of op cosplay girl en het naakt vliegt je om de oren. Het maakt niet uit of het stoer is of schattig, het moet allemaal sexy en dat kan alleen door een hele hoop naakt.
Ik hoop, maar ik weet dat dat ijdele hoop is, dat deze vrouwen zich schamen. Óf, dat de mannen ook eens wat uittrekken.

donderdag 22 maart 2012

Tranen II


Sommigen hebben zich misschien afgevraagd waar de post van gisteren nu eigenlijk helemaal over ging. Waarom zou ik een herinnering delen die toch enigszins privé is?
Gisteren las ik een boek dat mij tranen bezorgde. Ja, tuurlijk het is een mooi boek. En ja, tuurlijk de inhoud is verdrietig. Maar toch was ik nogal verbaasd van mijn eigen reactie. ik kan me niet herinneren dat er veel boeken zijn geweest die zo'n impact op mij hadden en die er daadwerkelijk voor zorgden dat ik moest huilen. Afgezien dus van dat boek, het boek dat ik uitlas terwijl ik eigenlijk had moeten liggen slapen.
Some of you might have wondered what yesterdays post was all about. Why would I share a memory that is rather private?
Yesterday I read a book that brought tears to my eyes. Yes, it is a beautiful book. And yes, the content is sad. But still I was a little surprised by my own reaction. I can not remember many books that had such an impact and really made me cry. Apart from that book, the book I finished while I should have been asleep.

 

En dus wil ik vandaag iets zeggen over het boek Gebr. van de Nederlandse auteur Ted van Lieshout. Het boek is geschreven als een dagboek. Luuk begint te schrijven in het dagboek van zijn broer (Marius) en al snel kom je te weten dat Marius is overleden. Luuk heeft het dagboek van zijn broer uit diens slaapkamer gepakt omdat zijn moeder had aangekondigd Marius zijn spullen te willen verbranden, als een soort van afsluiting. Luuk wil echter niet dat de gedachten van zijn broer verdwijnen. En dus begint hij in het dagboek te schrijven, om ervoor te zorgen dat het dagboek ook iets van hemzelf wordt, waardoor zijn moeder geen recht meer heeft om het te verbranden. Al snel begint Luuk ook de gedeeltes te lezen die zijn broer heeft geschreven (die eveneens zijn opgenomen in de tekst) en hij schrijft opmerkingen bij de gedachten van Marius. Hierdoor ontstaan een prachtig en subtiele vertelling van de relatie tussen de twee broers.
So today I would like to say a thing or two about the book Gebr. by the Dutch author Ted van Lieshout. The book is written like a diary. Luuk starts writing in his brothers (Marius) diary and very soon you find out that his brother is dead. Luuk took the diary from his brothers room because his mother had announced she was going to burn all Marius' stuff, as a form of closure. But Luuk doesn't want his brothers thoughts to dissapear. And so he starts writing in it, making sure the diary becomes something of himself as well, giving his mother no right to burn the diary. Very soon Luuk starts reading the entries Marius made in the diary too, adding comments to the thoughts of Marius. This gives a very beautiful, subtle telling of the relationship between the  two brothers. 

woensdag 21 maart 2012

Tranen

Het was na bedtijd. Onze lichten moesten uit zijn en we hadden onze rituele drie nachtzoenen ontvangen. In het geheim had ik mijn nachtlampje weer aan gedaan, want wat ik net had gelezen bleef in mijn hoofd rondspoken. It zorgde ervoor dat ik stil bleef, want mijn broer die onderin ons stapeled sliep mocht niet wakker worden en weten dat ik dingen deed die ik niet mocht doen. Ik voelde mijn hartslag. Ik hoorde mijn hartslag. Ik wist dat ik stour was. Maar tegelijkertijd was het niet weten erger. Ik moest weten wat er ging gebeuren. Hoe ging mijn boek eindigen? Wat zou er met de jongen gebeuren? En wat met de tijger? En dus was ik weer begonnen te lezen. Pagina na pagina, minuut na minuut. Ik wist niet hoe laat het was, mijn broer was degene met de wekker naast zijn bed. Ik kon slechts het rode licht zien dat gereflecteerd werd op zijn kussen. Ik wist dat er flink wat tijd verstreken was, want na verloop van tijd was de zonsondergang die was begonnen toen wij naar bed gingen, gevolgd door een complete duisternis.
It was mijn bedoeling om het nooit te vertellen. Niemand had het hoeven weten. Ik wilde niet gestraft worden voor het feit dat ik te verslingerd was in mijn boek. Maar het verhaal was veel te zielig. Ik voelde dat mijn ogen volliepen met tranen, het vertroebelde mijn blik. Ik hoorde mezelf snuiven, bang dat iemand het zou horen, maar niet in staat om het te stoppen. Tot de laatste pagina, de laatste zin, het laatste woord was gelezen. De andere helft van de pagina die wit bleef en een stilte in mijn hoofd creëerde. Mijn hart deed pijn. Mijn gesnif werd harder en ik was niet langer in staat om mijn wangen droog te houden. Tot het me niets meer kon schelen. Het kon me niet schelen als ik straf zou krijgen, de teleurstelling in de ogen van mijn ouders. Ik moest vastgehouden worden. Een pappa of mamma die me zou vertellen dat alles goed was. Dat het slechts een verhaal was, en niet echt (hoewel het zeker echt zou kunnen gebeuren). Tot inderdaad de deur open ging en mamma verscheen, me vragend wat er aan de hand was. Ik was zo opgelucht dat ze er was, maar opeens werd ik bang. Wat als ze boos was? Ze zou me nooit knuffelen. Ze zou niet zeggen dat het allemaal goed was. En dus snoof ik nog wat harder zodat ik niet hoefde te praten. Ik voelde haar armen om me heen slaan, ze sssshhhhhuhhh-de me en vroeg wat er aan de hand was. Tot ik mezelf in staat vond om het uit te leggen. De.Tijger.Is.Dood. En. Het. Was. Zo. Zielig. En. Nu. En.Nu. En. Nu. Is. Het. Boek. Uit. En. Dat. Is. Zo. Jammer. En. Het. Was. Zo. Een. Mooi. Boek. Huilde ik. Ik geloof dat ik een glimlag zag. Maar ze werd nooit boos. Ze drukte me nog wat steviger tegen haar aan. Vertelde me dat alles goed was. En dat het slechts een verhaal was, en niet echt.



It was after bedtime. Our lights had to be switched off and we had received our ritual three goodnight kisses. Secretly I had turned my bedlight on again, because what I had just read kept circling in my mind. I was sure to keep very quiet, because my brother, sleeping in the bottom of the bunk-bed wasn't supposed to wake up and know I was doing things I was not supposed to. I felt my heartbeat. I could hear my heartbeat. I knew I was being naughty. But at the same time not knowing was worse. I had to know what was going to happen. How was my book going to finish? What would become of the boy? And what would happen with the tiger? And so I had started reading again. Page after page, minute after minute. I didn't know what time it was, my brother was the one with the alarm next to his bed. I could only see the red light being reflected on his pillow. I knew a lot of  time had passed, because after a while the sunset that had begun when we got into bed, had descended leaving complete darkness.
It was my intention not to tell. Nobody would have to know. I wasn't going to pay for being too caught up in a book. But the story was way too sad. I felt tears filling my eyes, clouding my vision. I heard myself sniffing, terrified someone would hear, but not being able to stop. Until the last page, the last sentence, the last word was read. The other half of the page left blank creating a silence in my head. My heart ached. My sniffs got louder and I wasn't at all able to keep my cheeks dry. Until I didn't care anymore. I didn't care about the punishment, the disappointment in my parent's eyes. I needed to be held. A mum or a dad to tell me that it was all going to be okay. That it was just a story and not real (even though, of course it could be real). And so I started crying louder. Until indeed the door opened and my mum appeared, asking me what was the matter.I was so glad she was there, but all of a sudden I was affraid again. What if she would be angry. She would never hug me. She would never say it was alright. And so I started sniffing louder in order to not have to speak. And I felt her arms wrapping around me, shhhush-ing me and asking me what was the matter. Until I found myself able to explain. The. Tiger. Is. Dead. And. It. Was. So. Sad. And. Now. And. Now. And. Now. The. Book. Is. Finished. And. That. Is. Such. A. Pitty. And. It. Was. Such. A. Nice. Book. I sobbed. I think I saw a silent smile. But she never got angry. She held me even closer. Told me that it was all going to be okay. And that it was just a story and not real. 

maandag 19 maart 2012

Musical Monday: Imelda May

Zo groot als de wereld is, zo divers is de muziek die op deze wereld bestaat. In Musical Monday probeer ik een stukje van mijn wereld te laten zien, door muziek. Mijn muziek. Muziek die iets bij mij teweeg brengt.
As large as the world is, as diverse is the music that exists in this world. In Musical Monday I will try to show a piece of my world, with music. my Music. Music that moves me. 


Ik ben altijd opzoek naar nieuwe muziek. Misschien is dat omdat we ongeveer elke seconde van de dag muziek op hebben staan. De muziek die we hebben wordt al snel saai en dus hebben we iets nieuws nodig. Plus, er is weinig te vergelijken met het "hell-yeah" gevoel dat je krijgt aan het einde van een zoektocht, omdat je iets hebt gevonden dat zo perfect is en dat zo perfect bij je past.
I am always looking for new music. Maybe it's because we have music playing almost every second of the day. The music we have gets boring over time and so we need something new. Plus, there is nothing as exiting as ending a quest with something that gives you a "hell-yeah" feeling, because you've found something that's perfect and so perfectly you. 

Last.fm heeft deze zoektocht iets makkelijker gemaakt. Deze website houdt bij waar je allemaal naar luistert en geeft op basis daarvan aanbevelingen. Maar, ze hebben ook de mogelijkheid om tags aan artiesten toe te voegen. En ik vind het leuk om door deze tags te neuzen. Zo kan ik eindelijk mijn muzieksmaak wat beschrijven, maar daardoor kan ik ook nieuwe muziek vinden, gewoon omdat het net iets meer anders is dan wat je normaal luistert en last.fm het daardoor niet opneemt in je recommendations.
Last.fm has made this quest a lot easier. This website keeps a database of all you listen to and gives you recommendations based on what you've been listening to. Though, they also have the ability to add tags to artists. And I like it best to browse these tags. To finally be able to describe my musical taste, but also to find something new, just because it's a little bit more different so last.fm won't add it to your recommendations. 




Een tijd geleden kwam ik er achter dat de tag "neo-swing" bestaat. En ik begon te zoeken tussen de vele artiesten en groepen die op deze manier gelabelt zijn. En weet je wat? Het staat vol met de meest geweldige muziek. Eén van hen is Imelda May. En hoewel haar profielpagina zegt dat ze "rockability" is, heeft ze ook een beetje van die swing in haar muziek. En die twee samen, maakt geweldige muziek.
A while ago I found out that the tag "neo-swing" did exist. And so I started browsing between the many artists and groups that are labelled that way. And you know what? It's full of the most gorgious music. One of them is Imelda May. Though her profile page says she's "rockability", she also has a bit of that swing in her music. And together that makes for great music. 

Wat info over Imdelda May zelf: Ze werd geboren in Dublin als de jongste van vijf kinderen. In haar jeugd werd ze verliefd op rockability, maar ze is ook beinvloed door traditionele Ierse muziek., rock 'n roll (Elvis Presly) en blues (Billie Holiday en Elmore James). Vanaf haar 16e stond ze al in clubs om op te treden. Hoewel ze altijd in een band speelde besloot ze in 2006 om solo te gaan. Haar debutalbum Love Tattoo stond op nummer 1 van de album hitlijsten, waardoor haar carrière meteen een goed begin kreeg.
Some info on Imelda May herself: She was born in Dublin as the youngest of five children. During her childhood she fell in love with rockability but she has also been influenced by traditional Irish music, rock 'n roll (Elvis Presly) and blues (Billie Holiday and Elmore James). She started performing in clubs at the age of 16. Despie always being in a band, she deceided to go solo in 2006. Her debut album Love Tattoo made the #1 ranking in the album charts, and thus giving her carreer a flying start. 



Imelda May, Mayhem van het album Mayhem

vrijdag 16 maart 2012

Wat de plank schaft



Eigenlijk vind ik, dat ik veel te weinig blog. En eigenlijk vind ik helemaal dat ik veel te weinig blog over leuke boeken en eigenlijk ook over lekker eten.
Gek genoeg gaan deze twee goed samen. Een boek kan immers ook lekker zijn, of om te smullen. En snoepjes of koekjes of een zak chips wegwerken tijdens het lezen is in mijn ogen één van de beste combinaties die mogelijk is (hoewel het eten in dit geval niet heel culinair verantwoord is).
I actually think I blog way less than I should. And I actually think I blog way less than I should about good books and also about good food.
Funny thing is, it's rather easy to combine the two. A book can also be delicious (maybe only it Dutch). And candy or cookies or a bag of potato-chips while reading is in my opinion one of the best combinations possible (though maybe not all that culinary).


Er bestaan ook veel boeken over eten. Op mijn kookboekenplank pronkt een exemplaar uit de Culinaria-reeks, waarin, in dit geval, de Spaanse culinaire gewoontes uit de doeken wordt gedaan. Per regio, met uitleg over streekproducten, traditionele gerechten en eetgewoonten. En gelukkig voor mij, zit er af en toe ook nog eens een recepje tussendoor.
There also are a lot of books about food. On my cookingbook-shelf there is a copy from the Culinaria'-series, in which, in this case, the Spanish culinary habits are described. 

De afgelopen week las ik het boek Troost van Ronald Giphart, waarin de hoofdpersoon, Art Troost, een topkok is, met een restaurant voorzien van twee sterren, diverse kookboeken op zijn naam, en een eigen kookprogramma. Het is een prachtig boek en gelukkig voor mij wordt eten, of eigenlijk wetenswaardigheden over eten samengevoegd met literaire fictie. En ja, dat gaat er bij mij natuurlijk wel in.
Last week I read the book Troost by Ronald Giphart, in which the lead, Art Troost, is a chef in a restaurant with two Michelin stars, wrote several cookbooks and has his own cooking show. It's a beautiful book and luckily for me food, or actualy facts about food are combined with literary fiction. And yes, that does it for me.

Bij bovenstaande verkoper
 ook een online inkijk-exemplaar

Maar omdat ik nu eenmaal weg ben van "recent" historische leefgewoontes wil ik in dit blogje een ander boek centraal zetten. Een boekje dat ik bij toeval tegen kwam in een hebbewinkeltje in Culemborg. Een winkeltje dat vergeven was van oude dingetjes. Blikjes, doosjes, potjes en pannetjes. En het had dus ook dit boekje. En hoewel ik eigenlijk het hele winkeltje had willen kopen, was dit een boekje dat ik niet niet kon kopen. En dus staat het nu bij mij in de kast. En heb ik het voorrecht om er af en toe eens in te mogen kijken.
But since I am a fan of the "recent" historical habits of ordinary life I would like to put foward another book. A book that I stumbled upon in a little shop in Culemborg. A shop that was full of old things. Cans, boxes, jars and pans. And also this book. And although I actually wanted to buy the entire shop, this was a book I could not not buy. And so now it is in my bookcase. And I have the privilege to go through it once in a while.

In het boekje wordt de Nederlandse eetcultuur van zo rond de jaren '50 (maar zeker weet ik het niet, want de "herinneringen" die in dit boekje vermeld worden, zijn mij bespaard gebleven). Er staan foto's in van gebruiksvoorwerpen en advertenties voor voedingsmiddelen, hulpmiddelen voor bijvoorbeeld het maken van jam of hele fornuizen. Het hele boekje is doordrenkt van rare eetgewoonten of vreemde recepturen, maar ook, en dat is misschien nog belangrijker, van heerlijke foto's met die geweldige retro-look.
In this book the Dutch eatinghabits from around the '50 (but I am not entirely sure, because I count myself lucky to be spared from these "memories" this book tells us about). There are photographs of utensils and ads for foods, tools (for example to make jam with) or entire stoves. The entire book is full of strange eatinghabits or odd recepties, but also, and that might be even more important, of photographs that have this magnificent retro-look.

woensdag 14 maart 2012

Schrijvers!

Morgen, 15 maart, is de uitvoering van het literatuur- en CKV-project Boeken en andere ongemakken op het Porta Mosana college Maastricht. Tien schrijvers bezoeken de school om enkele lezingen te geven. De afgelopen maanden heb ik in het kader van mijn stage bij De boekenwurm, leesbevordering Maastricht gewerkt om dit project vorm te geven. In de voorbereidingen hebben enkele leerlingen enthousiast geholpen. Mede door het maken van een schrijverskrant. Ziehier het prachtige resultaat. Klik op de linkjes en je download vanzelf het resultaat van hun schrijven.


Bavo Dhooge
Benny Lindelauf
Louise Flint
Manon Sikkel

Ronald Giphart
Stefan Brijs
Susanne Koster
Floortje Zwigtman


's Middags komen de debuterende schrijvers Iduna Paalman en Mathijs Meinema, die eerder hun leven bij elkaar blogte op ABCyourself.


maandag 12 maart 2012

Musical Monday: Lady sings the blues

Zo groot als de wereld is, zo divers is de muziek die op deze wereld bestaat. In Musical Monday probeer ik een stukje van mijn wereld te laten zien, door muziek. Mijn muziek. Muziek die iets bij mij teweeg brengt.
As large as the world is, as diverse is the music that exists in this world. In Musical Monday I will try to show a piece of my world, with music. my Music. Music that moves me. 

In 1972 verscheen de film Lady sings the blues. Deze film, gebaseerd op het boek dat ze zelf schreef, laat het leven zien van de jazz-zangeres Billie Holiday. De film vertelt een treurig maar tegelijkertijd mooi verhaal van een jong meisje dat vol met dromen zit die waar lijken te worden, maar gecompliceerd worden door drugsgebruik. Gelukkig is er ook een fijne, rijke man, die altijd aan haar kant staat en van haar houdt wat er ook gebeurt.
Wat Holidays echte levensverhaal is zullen we nooit teweten komen. De biografie, waar de film op gebaseerd is, is zelf onderwerp van discussie geweest. Er zijn twijfels over hoe waarheidsgetrouw Holiday eigenlijk was.


In 1972 the movie Lady sings the blues came out. This movie, based on the book she herself wrote, depicts the life of jazz-singer Billie Holiday. The movie tells a sad but lovely story of a young girl with dreams that seem to come true, but are complicated by the use of drugs. Luckily there is a lovely rich man, who's always on her side and loves her no matter what. 
Whatever the Holiday's true lifestory is, we shall never know. The biography, the movie is based on, has been subject of discussion. There are doubts about Holidays truthfullness.


Good Morning Heartache

Uiteindelijk doet het er niet zoveel toe. Het is een prachtig verhaal. Diana Ross haar interpretatie van Holiday was een Oscar nominatie waard. En niet alleen haar acteertalent was OK, ze zingt de liedjes van Holiday op een prachtige manier. Het zorgt ervoor dat je hart stopt op sommige momenten. En dus is de film het zeker waard om te zien.
In the end it doesn't really matter. It is a lovely story. Diana Ross' interpretation of Holiday was worth an Oscar nomination. Not only are her acting skills OK, she sings Holidays songs in a beautiful way. Making your heart stop for some moments. And thus making it a movie worth seeing.



Ik hoop dat je weet dat ik niet vergeet dat Diana Ross feitelijk niet Billy Holiday is. En dat Billie zelf ook zeker de eer verdient om eens genoemd te worden op deze blog. Evenals Ross zelf overigens.
Though, I hope you know I don't forget that Diana Ross is in fact not Billie Holiday. And so Billie herself does deserve to be mentioned on this blog, as well as Ross herself by the way.  

zaterdag 10 maart 2012

Show n tell: Haaknaalden etui

Enige tijd geleden zag ik allemaal prachtige haaknaalden etui's langskomen. Voor mn breinaalden heb ik al rollen die mijn oma ooit eens maakte en die zijn erg handig. Mijn haaknaalden erfenis kwam in een houten koker, die op zich prima functioneerde. Totdat er wat haaknaalden bijkwamen. En samen met wat gerei voor het breien (stekenhouders, kabelnaalden etc) die in datzelfde kokertje kwamen werd het proppen. En ja, als er zulke mooie dingen gemaakt worden, dan wil je ook zo iets.
A while ago I saw all kinds of beautiful crochet hook cases passing by. For my knittingneedles I have rolls my grandma once made, and these are very useful. My crochet hooks came in a wooden tube, that in itself functioned well. Until I bought some more hooks. And together with knitting supplies that I stuffed in that same tube it was all a bit too much. And well, if such beautiful things are being made, that you want one yourself aswell. 



Op de NKS-groep op Ravelry begon deze maand een JAL (join-along) met als thema de bezem erdoor. En ja, eigenlijk heb ik niet zoveel op te ruimen. Ik moet zuinigjes aandoen, en ben nog niet zo lang bezig. Dus hele kasten sorteren en vuilniszakken aan ongewenst acryl wegbrengen zit er bij mij niet in. Maak zo'n haaknaalden etui, dat ruimt natuurlijk ook lekker op. Dus moest ik van mezelf de angst overwinnen en het gewoon eens proberen. Lukte het niet, dan lukte het niet (hoewel dat makkelijker gezegd is dan gedaan). En dus begon ik. En haalde uit, begon opnieuw en haalde weer uit. En langzamerhand mocht er af en toe eens iets blijven zitten. En gisteren was die dan af. Nog niet helemaal perfect. Maar functioneel en eigenlijk best leuk. Binnenkort maak ik er eentje voor mijn sokkennaaldjes. Ik weet nu immers hoe het moet. Nu alleen nog leren om netjes te naaien.



At the NKS-group on Ravelry this month a JAL (join-along) was started with the theme: cleaning it up. But, I don't have that much to lean up. I have to be frugal and I haven't been crafting for that long. So whole closets to sort out, and entire garbage bags full of unwanted acylics isn't something that will happen around here. But such a nice crochet hook case, that's cleaning up aswell. And so I had to get over my fear of sewing and just give it a try. If it won't work, it won't work (although, that's easier said than done). And so I started. Made something and pulled it out again. Until, step by step some part was good enough to keep. And yesterday I actually finished. It isn't perfect but it functiones and it actually is rather cool. Soon I will make one for my sockneedles also. I now know how to make one. The only thing I need to master now, are my actual sewing skills.




donderdag 8 maart 2012

Foto

Het is een tijdje geleden dat ik een oude familie foto heb geplaatst. Ik kan me dus niet meer herinneren of ik deze al eens heb gebruikt. Maar goed, het is een leuke, dus wat maakt het uit?
It's been a while since I've uploaded an old family pic. I don't remember if I've used this one before. But hey, it's a nice one, so who cares? 





Deze foto is er een van mijn opa in een lab en zou genomen zijn in 1943. Ik vind het een hele coole foto, precies zoals je je een lab voorsteld, zeker in die tijd.
This photo features my granddad in a lab and is supposedly taken in 1943. I think it looks really cool, just the way you'd imagine a lab would look like, especially during those years.

dinsdag 6 maart 2012

Het verhaaltje

'Wat denk jij nou dat die van elkaar zijn?' Vroeg ik. Hij keek mij vragend aan, niet berust op een vraag als deze. 'Dat meisje en die vrouw daar, wat zijn die van elkaar?' Verduidelijkte ik mijn vraag. Hij keek naar het koppel dat zojuist het bijna lege café was binnen gewandeld en nu bezig was zich te installeren. Het meisje had lang, engelachtig blond haar dat sluik tot ver over haar rug hing. Het werd naar achter gehouden door een brede haarband met vrolijke kleurtjes. De volwassenvrouw had kort bruin haar, dat netjes gekapt als een fotolijstje langs haar gezicht hing. Haar ogen waren zwaar opgemaakt, diverse lagen mascara en een kunstig werkje met oogpotlood. Haar lippenstift was recentelijk bijgewerkt. Ze was tip top in orde.
'Zijn ze niet gewoon moeder en dochter?' stelde hij schouderophalend voor. Het leek hem niet zoveel te interesseren. Ik keek nog eens en schudde mijn hoofd. 'Nee, dat geloof ik niet.' Daarvoor gingen ze te gespannen met elkaar om. Alsof elke beweging door de andere gadegeslagen en beoordeeld zou worden. En de vrouw had iets. Iets dat ik niet helemaal kon thuisbrengen. Iets dat naar de buitenwereld leek te schreeuwen; Ik heb nog nooit een kind gebaard!' Het meisje waar ze samen mee was, kon dus nooit van háár zijn. En toch waren ze hier binnen komen lopen, met z'n tweeën. Als moeder en dochter, gezellig aan de shop een pauze inlassend voor een kopje koffie en wat fris.
'Ze is óf haar oppas' zei ik, een soort weddenschap beginnend 'óf het is stiefmamma'. Ik keek hem aan. Hij leek ook geïntrigeerd. Hij knikte langzaam en leek het met mijn beredenering eens te zijn. 'Stiefmoeder' zei hij toen met een plotselinge zekerheid. 'A girls night out around the town, gezellig meidendingen doen en elkaar wat beter leren kennen.' Ik grinnikte. Jammer, dacht ik ondertussen, dat we er waarschijnlijk nooit achter zouden komen of het nu de waarheid was of niet. Ik zag mezelf in gedachten al op ze aflopen om eens te polsen hoe de relaties lagen. Ik deed het toch maar niet.
'En straks, hé' begon hij, terwijl hij van de twee opkeek naar mij om te zien of ik wel aandacht aan zijn idee besteedde 'gaan ze gezellig samen iets voor dat meisje kopen, oorbelletjes ofzo.' Ik schoot in de lach. Het paste helemaal bij ze. Terwijl ik me afwendde om te doen alsof ik iets nuttigs omhanden had kwam van onder de tafel een klein plastic tasje tevoorschijn. En uit dat tasje kwam een klein kartonnetje, met twee glimmende, fonkelende oorhangertjes, die direct omgewisseld moesten worden voor de huidige exemplaren die de oren van het meisje sierde.


“What do you think their relationship is?” I asked. He looked at me questioningly, unprepared for such a query. “That girl and that woman, how are they related?” I tried to clarify my question. He looked at the duo that had just entered the nearly empty bar, and were now in the process of making themselves comfortable. The girl had long, almost angelic long hair which reached to the small of her back. It was kept out of her face by a broad, lively coloured hairband. The older woman had short brown hair, neatly cut and framing her face. Her eyes sported several layers of make-up, lots of mascara and elaborately eyelinered. Her lipstick had just been touched up. She was obviously well groomed.
“Aren’t they just mother and daughter?” he proposed, shrugging. He didn’t seem to care all that much. I looked them over again and shook my head. “No, I don’t think so.” They seemed a bit tense around each other. A bit like every movement would be observed and judged by the other. And there was something about the woman. Something I couldn’t quite put my finger on. Something that seemed to scream ‘I have never given birth’ The girl she was with couldn’t possibly be hers. And yet, they came in together. Not unlike mother and daughter, pleasantly shopping together and now taking a break with a cup of coffee or a soda.
“She is either her sitter” I said, almost like I was making a wager “or it’s the step.” I looked at him. He seemed to have become intrigued. He nodded, slowly, agreeing with my analysis. “Stepmother” He said with a sudden certainty. “A girls night out around the town, doing diverting girl-things and getting to know each other better.” I snorted. Too bad, I thought, that we’ll probably never find out wether we’re right or no. In my minds eye I could just picture myself approaching them polling them about their relationship. I decided against it.
“And later,” He started, while shifting his attention from the couple to me, to see if I was paying attention to his idea, “they’ll probably go buy something for the girl, something like earrings or something.” I couldn’t help laughing. It seemed like them all over. While I turned away from them, trying to pretend I was doing something useful, from under the table a small bag was produced. And out of the little bag came a small piece of cardboard, with on it two sparkling, gleaming earrings, which were immediately to replace the ones now gracing the ears of the girl.

maandag 5 maart 2012

Musical Monday: The Andrew Sisters

Zo groot als de wereld is, zo divers is de muziek die op deze wereld bestaat. In Musical Monday probeer ik een stukje van mijn wereld te laten zien, door muziek. Mijn muziek. Muziek die iets bij mij teweeg brengt.

As large as the world is, as diverse is the music that exists in this world. In Musical Monday I will try to show a piece of my world, with music. my Music. Music that moves me. 


Als we het hebben over de jaren veertis (en vijftig) is er een groep die zeker genoemd zou moeten worden: The Andrew Sisters. Zoals beschreven op hun eigen website, deze drie zingende zussen waren in de jaren 1940 de best verdienende podium act van de Verenigde Staten. Maar ook buiten hun thuisland waren ze bekend en populair. Wikipedia heeft het over bootlegs met hun muziek die speciaal voor de Duitse soldaten gemaakt werden.
If we're talking about the fourties (and fifthies) there is one group that no one should fail to mention: The Andrew Sisters. As descibed on their own website, the three singing sisters were during the 1940s the most profitable stage attraction of the United States. But also outside their homeland they were known and popular. Wikipedia mentiones bootlegs made for German soldiers with their music.

 

De sound van de Andrew Sisters reflecteert in hoge mate de sfeer die ik typisch vind passen bij de fourties in de Verenigde Stated. Gekarakteriseerd door optimisme, grote betekenis voor het gezin en een tot bloei komend consumerisme. De muziek van The Andrew Sisters reflecteerd dit. Het is altijd vrolijk, optimistisch in zijn teksten en gebruikt typische vrolijke woorden als boogie woogie en chatanooga. Om nog wat sfeer toe te voegen: de meeste van hun liedjes zijn stevig gezet in zijn actualiteit. Ze zingen over de oorlog, de troepen en de overwinning die ontegenzeggelijk er aan zit te komen.
The sound of The Andrew Sisters reflects highly the sphere I think is typical of the fourties in the United States. Characterized by optimism, high family values and a blooming consumerism. The music of the Andrew Sisters reflects this. It's always cheerful, optimistic in it's lyrics and use typical happy words as boogie woogie and chatanooga. To add to the sphere, some of their songs are set firmly in it's actuality. Singing about the war, the troops and the victory that's undoubtably to come. 



The Andrew Sisters - Rum and Coca Cola

zondag 4 maart 2012

Show n tell: Pluisje

Ik vond het wel weer tijd worden om weer eens een amigurumi te haken. En aangezien oma binnen een maand jarig is en zij van katten houdt besloot ik om Pluisje te haken. Het was een erg leuk patroon om te maken, niet al te moeilijk en in sommige gedeeltes nog eens iets anders dan wat ik gewend was.
I found it was time to crochet an amigurumi once again. And since it's grandma's birthday within a month and she likes cats I deceided to crochet Pluisje. It was a fun pattern to make, not too difficult and in some parts very different than what I am used to. 




Ik ben er best tevreden met hoe ze er uit ziet, hoewel haar ene oor niet helemaal gelijk staat ten opzichte van de andere. Iets waar ik goed op probeerde te letten, maar wat kennelijk toch niet helemaal is gelukt.
I am rather satisfied with how she looks, even though her one ear isn't in line with the other. Something I was very careful to prevent, but didn't really manage to do so. 



Alles wat ik nu nog moet doen is beslissen of oma Pluisje of Moosje krijgt.
Now all I have to do is deceide if grandma will get Pluisje of Moosje