maandag 27 februari 2012

Musical monday: The Real Tuesday Weld


Zo groot als de wereld is, zo divers is de muziek die op deze wereld bestaat. In Musical Monday probeer ik een stukje van mijn wereld te laten zien, door muziek. Mijn muziek. Muziek die iets bij mij teweeg brengt. 

As large as the world is, as diverse is the music that exists in this world. In Musical Monday I will try to show a piece of my world, with music. My music. Music that moves me.


The Real Tuesday Weld is een groep die ik ontdekte door het spel L.A. Noire. Aangetrokken door het jaren '50 thema vol met mysteries, verhalen en een jazzy-lifestyle zat ik avond aan avond naast Lief terwijl we samen officer Cole Phelps volgden tijdens zijn avonturen in Los Angeles. Ik denk dat een deel van mijn obsessie met retro-stijlen daar begonnen. Voornamelijk vanwege de jazz-zangeres en Phelps' geliefde Elza Lichtman. De liedjes die Elza in dit spel zong waren geschreven en (in samenwerking) gespeeld door The Real Tuesday Weld. En al snel was ik verliefd.
The Real Tuesday Weld is a group I discovered by the game L.A. Noire. Attracted by the '50s theme full of mysteries, stories and a jazzy-lifestyle I sat by Lief night after night while we followed officer Cole Phelps during his adventures in Los Angeles. I think part of my obsession with retro styles began there. Mostly from the jazz-singer and Phelps' lover Elza Lichtmann. The songs Elza sang in this game were written and (in colaboration) executed by The Read Tuesday Weld. And soon I was in love.


The Real Tuesday Weld maakt muziek die ik niet goed kan beschrijven. Op de biografie van hun website beschrijven ze beïnvloed te worden door  1930s jazz, Serge Gainsbourg, Ennio Morricone and minimalist electronica (from www.tuesdayweld.com). Ik denk dat The Real Tuesday Weld muziek maakt met zijn eigen sound. Deels nostalgisch, deels modern. Muziek die je zowel dromerig als blij maakt tegelijkertijd. En dus werden zij, in een heel korte tijd één van mijn favoriete groepen.
The Real Tuesday Weld makes music I lack words to describe. On their website's biography the descibe being influenced by 1930s jazz, Serge Gainsbourg, Ennio Morricone and minimalist electronica (from www.tuesdayweld.com).
I think The Real Tuesday Weld makes music that has it's own sound. Partly nostalgic, partly modern. It's music that makes you dreamy and happy at the same time. And so it became in a very short time, one of my favorite bands.


De video's die ze maken zijn best raar. En persoonlijk vind ik ze helemaal niets. Ze reflecteren niet het gevoel dat ik krijg van hun muziek. Dus, start de video, sluit je ogen, en geniet.
The video's they make are quite strange. And I personally do not like them at all. They do not reflect the feeling I get from their music. So, start the video, close your eyes and enjoy. 



Video:  Me & Mr. Wolf. From the album The last werewolf. 

zondag 26 februari 2012

Show n tell: Sockblank en sokken

Op Ravelry ben ik lid geworden van de Dutch Dyers groep. Elke maand doen ze daar een DAL (dye along). In januari stond de techniek verven door middel van een sockblank centraal. In principe brei je je sokkenwol, dubbeldraads op een dikke pen tot een simpele, rechthoekige lap. Deze lap ga je dan verven. Opgedroogd en uitgehaald kan je de wol dan vervolgens breien. Het voordeel van op deze manier verven is dat de verf beter kunt manipuleren om zo prachtige effecten te krijgen. Steepjes bijvoorbeeld. Ik had hele mooie resultaten gezien  en werd dus enthousiast om mee te doen. Ik kreeg al een idee hoe ik het dan zou willen aanpakken en ging snel aan de slag.

At Ravelry I joined the Dutch Dyers group. Every month there is a DAL (dye along). In january the central theme was: dying a sockblank. You knit your wool with a double thread on a large size needle in a simple rectangular blank. This blank will be painted. Once dried and pulled out again you can knit your socks. Dying in this way gives the opportunity to manipulate your paint better and so create very beautiful effects, such as stripes. I had seen very beautiful results and so got very enthousiastic to join. I soon got an idea of how I wanted to handle everything and started quickly. 

Het resultaat: de blank

En toen begon ik met breien. En wat ik in mijn hoofd had, gebeurde niet. Ja, uiteindelijk wel. Maar zo laat. Door het schuine blauw/paarse vlak wilde ik strepen krijgen die steeds dikker zouden worden. Aan het puntje had ik echter een aantal toeren waar helemaal geen blauw zat. En dat resulteerde er in dat ik bijna het gehele been kon breien, zonder ooit blauw tegen te komen.

And then I started to knit. And what I had thought of making, didn;t happen. Yes, eventually. But very late. By the slanting blue/purple part I wanted to create stripes that would increase in thickness. At the point of the blank I left some rows that didn't have blue at all. The result: during almost the entire leg-part of the sock, I knit without ever getting any blue.
Het resultaat: de sok


Ach uiteindelijk ben ik toch best tevreden met het resultaat. En  ze zitten weer super.

Ah well, in the end I still am rather satisfied with the result. And they fit perfectly. 


vrijdag 24 februari 2012

Water

Als ik-ben-best-wel-zelfstandig tiener kreeg ook ik kleedgeld. Officieel om mij te leren omgaan met geld, maar natuurlijk kon ik dat eigenlijk al best wel goed. Maar ik kreeg geld en mocht lekker zelf bepalen waar ik het aan uitgaf. En dat uitgeven, deed ik dan ook graag.
Waar ik niet op gerekend had was dat er meer soorten kleding waren dan alleen die hippe broek of dat coole topje. En dus leerde ik toch nog iets. Ik moest ook mijn geld uitgeven aan dingen die helemaal niet zo leuk waren. Ondergoed en sokken bijvoorbeeld.

Na deze wijze les van mijn ouders te hebben meegekregen was ik op alles voorbereid. Als je eenmaal geld hebt, dwingt alles en iedereen je om het uit te geven. Ben je aan het sparen voor een vakantie, dan gaat de wasmachine kapot. En wilde je eigenlijk net iets leuks voor jezelf kopen, komt de belastingdienst wel aankloppen. Kortom: je geeft veel geld uit, en hebt er weinig plezier van, maar je kunt er niet omheen. Lief en ik hebben vaak van die momenten. Deels omdat we nu eenmaal niet zoveel geld hebben, deels omdat we in pech-momenten rijk zijn.



Zo ging deze week onze waterkoker kapot. De raampjes gingen lekken en zorgden voor een gezellige kortsluiting. Waterkokers behoren ook tot bovenstaande teduurweinigfun categorie. Maar er moest dus wel een nieuwe komen. Nu klink ik misschien een beetje snobbistisch, maar die waterkokers van een tientje van de Hema die wilde ik dus niet. Te groots, te plastic, te lelijk.


 En dus togen wij naar het winkelcentrum Internet. Ik had nooit verwacht dit in 2012 te moeten bekennen: ik was verbaasd wat er daar allemaal te koop was. Waterkokers van meer dan honderd euro, voorzien van instelbare watertemperatuurstanden, verlichtte waterpijlmeters, hokuspokus dat ervoor zorgt dat je nooit kalkaanslag hebt, lcd-schermen en natuurlijk de meest hippe vormgeving. Maar ook, en toen kwam mijn snobbige kant nog iets verder naar voren: een warmwatertap. De natte droom voor elke thee liefhebber. Een tap waarop je kan aangeven welke temperatuur het water voor je thee moet zijn. Want groene thee trek je natuurlijk op 80 graden en witte thee maar op 70. Een apparaat dat precies genoeg water voor je thee geeft, zonder dat je eerst een waterkoker moet aanzetten. Een apparaat dat zo rete-hip is, dat ik bijna dacht: daar heb ik wel een unit voor over. Bijna. Want miljonair zijn we ook bijna. 

Het nieuwste pronkstuk in huize Ons


Uiteindelijk namen we genoegen met deze nieuwe, supercoole, mega hippe, ulta mooie waterkoker. Het kookt. En ik ben er nog blij mee ook. 

zondag 19 februari 2012

Oostenrijk!



Als totale koukleum en niet-sporter moest ik er even over nadenken toen mijn schoonouders ons voorstelde om met z'n allen een wintervakantie te houden. Maar uiteindelijk lokten het sneeuwlandschap, het land waar ik nog nooit was geweest, gezellig samenzijn en een goed verwarmde accommodatie ons richting het antwoord: ja graag!


Because I am always cold and not a sports person I had to mull it over when my parents-in-law proposed to take a wintersports-vacation with the whole family. Until the snowy landscape, a country that I had never been to, being together and a well heated accomodation made us say: Yes, please!

Uitzicht vanuit het appartement
View from the apartment


En afgelopen week bevonden we ons dus op de Bürserberg in Oostenrijk. En wandelden we door een het prachtige besneeuwde berglandschap. Gleden we met een slee (met afwijking) met een flinke vaart de berg af en de sneeuwbanken in. Ging ik voor het eerst in mijn leven uit langlaufen onder de deskundige begeleiding van schoonmamma. Waagden we ons leven door met de auto het bochtige pad de berg naar beneden af te leggen om het kleine gat Bürs eens wat beter te bekijken. Speelden we bijna elke avond spelletjes, waarbij Lief en ik de rest meerdere malen wisten te verslaan met Teken het maar. Las ik twee boeken uit, breide een halve sok en voorzag Babel van wat extra winterbepansering. Sneeuwde het zo hard dat de deur nog maar half open ging en we eigenlijk ook niet meer van de berg af zouden kunnen (maar dat wilden we lekker toch niet). En dan heb ik het nog niet eens gehad over de gezelligheid, de training van mn buikspieren van het lachen en het lekkere eten.

So last week we found ourselves on the Bürserberg in Austria. And took a stroll trough the beautifully snowy mountain landscape. We slid down the hills, on a sled which pulled to the left with alarming speeds into the snow banks that lined the course. For the first time in my life I went cross-country skiing, ably assisted by my mother-in-law. We risked our lives by driving down winding roads, all in order just to get a better look at the small town of Bürs. We played games nearly every night, at which Lief and I managed to beat the others in Teken het maar (somewhat akin to pictionary). I finished two books, knit half a sock, and provided Babel with some additional winter-proof armor. It snowed so hard that we could barely open the door halfway and were unable to descend down into the valley (like we wanted to). And all this hasn't even breached the subjects of conviviality and snugness, the work-out my abs got from laughing and the good food.



Lief & Babel "Who's keeping who warm?"
Met de slee
With the sled


Kortom, eigenlijk best jammer, dat we weer terug zijn in Nederland.
All in all, quite a shame we're back in Holland

Langlaufen
cross country skiing

Zonsopkomst
Sunrise

vrijdag 10 februari 2012

Show n tell: Baby jasje

Voor het hondentruitje moest ik aan de slag voor een leuk kraamkadootje. Een vriendin was op oudjaarsdag bevallen van een zoon. Ik had het patroon David baby peacoat op Ravelry gevonden en dat zag er leuk en niet al te moeilijk uit. Dus diezelfde dag nog langs de Zeeman voor wat super soft baby.

Before the dogsweater I had to make a maternity gift. A friend had given birth to a son the morning before new year. I had found the David baby peacoat pattern on Ravelry that looked cute and not too difficult. So the same day I stopped by Zeeman for some super soft baby yarn. 





Door verschillende problemen heb ik het truitje ongeveer vier keer kunnen uithalen. Uiteindelijk kende ik het patroon zo goed dat ik hem uit mijn hoofd heb afgemaakt. Maar goed, hij kwam af.

Because of a number of difficulies I had to start over four different times. In the end I knew the pattern so well I finished it from memory. But hey: I finished. 

donderdag 9 februari 2012

Show n tell: Honden trui/dog sweater

Vorig jaar voor Sinterklaas kregen Babel en ik van mijn moeder een regenjas. Regen en Babel = een gekke Babel + een koude Babel. Vooral vorig jaar toen we nog aan het stoeien waren met zijn gezondheid en gewicht. Hij had gewoon te weinig vet om zichzelf warm te houden.
For Sinterklaas last year Babel and I got a dog raincoat from my mother. Rain and Babel = crazy Babel + cold Babel. Especially last year when we were struggling with his health and weight. He didn't have enough fat to keep himself warm.




Deze regenjas is geweldig fijn en we hebben hem vaak gebruikt. Maar toen het vorige week begon te sneeuwen kwam ik er achter dat deze jas niet helpt tegen kleine sneeuwballetjes die zich in zijn vacht vastzetten. En aangezien we binnenkort naar Oostenrijk op vakantie gaan voor een week leek het mij verstandig als hij een trui zou hebben die hem tegen deze sneeuwballen zou beschermen.
This raincoat is amazing and we've used it a lot. Though, when it started snowing last week I noticed it didn't help against little snowballs setting in his coat. As we are going to Austria for a week soon and I thought it best he'd have a sweater that would protect him against snowballs. 




Ik vond een mooi patroon waar ik mee begonnen ben. Helaas was werd de trui te klein voor hem. Zelfs nadat ik opnieuw begonnen was terwijl ik de maat had aangepast was het nog steeds te klein. Vandaar dat ik besloot om de trui te improviseren. En dit is het resultaat:
So I found a nice pattern and started with it. Unfortunately it was too small for him. So I started again, adapting the pattern a bit, but still too small. So I deceided to improvise the pattern. This is the result: