zondag 29 januari 2012

Winterkool

De winter geeft altijd een rustpunt op de tuin. Nu heb ik daar niet zoveel probleem mee. Het geeft je de gelegenheid om even alles op te ruimen, alles klaar te maken voor een volgende intensieve lente en even op adem te komen. En soms is het even jammer. Als het weer eens regent, de grond bevroren is (vorig jaar dan) en je dus helemaal niets kunt is het wel eens jammer dat je niet lekker aan het werk kan, een frisse neus kunt gaan halen en weer eens flink de handen uit de mouwen kunt steken.

Winter always provides some rest from gardening. I don't really have a problem with that. It gives the opportunity to clean up, get ready for a next intensive spring. And sometimes it is a pitty. When it's raining again and the soil is frozen (last year, that is)  so you can't do anything with it, it is a pitty you can't start to work and get some fresh air. 

Er zijn twee dingen waar ik toch elke keer weer voor terug kom. Niet alleen omdat het nu eenmaal moet, maar ook omdat het zo fijn is: kool. Spruiten, maar voornamelijk boerenkool. Omgeven door verder een bijna leeg stuk tuin staat boerenkool de hele winter fier overeind. En ze is zo mooi. Ja, echt.

There are two things that make me go back. Not only because I have to, but also because it is nice: cabbage. Brussles sprouts, but even more so kale. Surrounded by an almost empty garden kale stands up tough all winter. And it is pretty. Yes, really. 



Boerenkool is bovendien één van de weinige gerechten die zowel Lief als ik met liefde eten. En dus staat er op de tuin flink wat boerenkool. En dus mag ik ook in te winter af en toe wat komen plukken. Even ontsuffen. En daarna flink de handen uit de mouwen steken in de keuken.

Kale is also one of the few things both Lief and I love to eat. So there is quite a lot of kale in my garden. Also I can go to my garden during winter sometime to pick some. Un-dull for a while. And then work some in the kitchen. 




zondag 22 januari 2012

Verhaal in een doosje swap

Gisteren was een bijzondere dag voor een bijzondere swap. De Nederlandse Karma Swap groep op Ravelry organiseerde een meet bij de schaapskooi in Ottoland. Daar ontmoette ik dus heel veel mensen die ik zowel wel, als niet kende. Best overweldigend en ik moet bekennen: ik heb ongeveer de hele dag in een hoekje gezeten. Maar toch met een aantal leuke mensen gepraat.

Yesterday was a special day for a special swap. The Nederlandse Karma Swap group on Ravelry organised a meet at the sheepfold in Ottoland. There I met a lot of people I both knew and didn't know. All very overwhelming and so I have to admit: I spend almost all day in a corner. Though I did speak with a few very kind people. 



Bij deze meet hoorde ook een swap. Ingedeeld in kleine groepjes, anders zou het allemaal wel erg lang duren. Ik was ingedeeld in een groepje dat zich al snel The Happy Hookers had genoemd, ondanks de aanwezigheid van twee breisters. Het thema was verhaal in een doosje. Ik kreeg mijn swap van Roxanne. Zij had voor mij het verhaal 'de nieuwe kleren van de keizer' uitgekozen. Zij was voor mij voor het eerst achter de naaimachine gekropen om een tas te naaien die helemaal gevuld was van benodigdheden voor de naaiers van de keizer.

With this meet there was also a swap. We were all devided in differend little groups, because otherwise it would take too long. I was in a group that had called itself The Happy Hookers, despite the presence of two knitters. The theme was a story in a box. My swap was made by Roxanne. She picked the story of 'The Emperors clothes' for me. She had been sewing for me for the first time, to make a bag that was filled with all kinds of supplies for the emperors seamsters. 


Daarin zat: een lap stof, naaigerei, gouddraad, twee bollen wol, een bol katoen, een boek voor het patroon, een streng wol en polswarmers (voor het nachtwerk).
Ik ben echt superblij met deze leuke swap. Bedankt Roxanne!

In it was: a piece of fabric, two balls of wool, a ball of cotton, a book for the pattern, a skein of wool and wristwarmers.
I really am very happy with this nice swap. Thanks Roxanne!

vrijdag 13 januari 2012

Borduurinspiratie, een tribute

Anderhalf jaar geleden, tijdens de grote opruim-verhuizing van mijn opa en oma kreeg ik alle handwerkspullen. Oma had ons in onze jeugd voorzien van vrolijke, warme truien in welk thema wij maar wilden. 
De 'erfenis' bestond echter niet alleen uit breinaalden (en haaknaalden, de geboorte van een obsessie) en resten wol. Na zijn VUT was opa begonnen met borduren. Bij hun thuis hingen schilderijen die, werd mij pas laat verteld, niet geschilderd of gedrukt waren, maar hand geborduurd door opa. En nog meer, hij had ze zelf ontworpen.

One and a half year ago, during the great move of my grandparents I got all their handicraftsupplies. Oma (granny) had knit us joyful, warm sweaters in whatever theme we wished for, during our youth. The heritage not only contained knitting needles (and crochet needles, the birth of an obsession) and scraps of wool. After his pension opa started embroider. At their home there were always paintings that, as I was told later, weren't painted or printed, but hand embroidered by opa. And what's more, he had designed them himself.

Opa's Gaugin werkstuk



In mijn erfenis zat een grote tas met het label 'Gaugin'. Nadat ik die één keer had bekeken besloot ik dat zoiets toch misschien wel iets te hoog gegrepen was. En ik schoof het opzij. In de zomer, terwijl ik maar liefst twee weken vakantie had moedigde Lief mij toch aan om een beginners borduurpakketje te kopen. Een zwart-wit afbeelding van Jip en Janneke op grof borduurmateriaal. En ik begon ijverig. Het begon zelfs ergens op te lijken. Tot Babel er het zijne van dacht en het degradeerde tot een kauw lap.

In this heritance there was a huge bag labled 'Gaugin'. After seeing it once I deceided that something like that might be somewhat overly ambitious for me. And so I put it aside. During my two week summer vacation Lief encouraged me in buying a beginners embroidery-set. A black and white image of Jip and Janneke on a very rough fabric. And I started deligently. It even started to look like something. Until Babel degraded it to a chewing cloth. 


Detail


Gisteren besloot ik om toch opnieuw te beginnen. Ditmaal op een restlapje van de erfenis. En stiekem toch nog even te kijken naar al dat prachtigs dat daar ligt tot ik met pensioen mag. Want ik heb nog wel even nodig om te oefenen.

Yesterday I decided to start all over. This time on a scrap from the aforementioned inheritance. And to secretly take another peek at al that lovelyness that is waiting there for my pension. Because I will need some time to practice. 

donderdag 12 januari 2012

Show n tell: Regenboog sokkenwol en sokken


Een aantal maanden geleden kwam ik er dus achter dat je wol kun verven met (jawel) KoolAid, oftewel limonadepoeder uit Amerika. En ik ging aan de slag.


Wol weken in water.


Au-bain-marie in potjes met aangemaakte KoolAid.

Het krijgt al meer kleur. Af en toe even husselen, zodat
er geen witte plekjes komen en de kleuren mooi
overlopen.

En toen had ik een grote streng gekleurd garen. Ik maakte de fout (die ik tot nu toe altijd maak), om aan het verkeerde einde te beginnen met oprollen. Resultaat: een grote kluwe aan wol. Het duurde dus eventjes voordat er mooie bolletjes gemaakt waren.


Nadat ik mijn vorige paar sokken (eindelijk) af had, mocht ik dus beginnen aan dit paar. En wat een verrassing met het breien. De kleuren kregen opeens een heel andere verhouding. Het werd allemaal wat zoeter. Maar wel erg leuk en mooi om mee te werken.

Het resultaat

Nog een kleine bekentenis. Er is pas één sok af. 


dinsdag 10 januari 2012

2012

Tja, het is al 9 dagen het nieuwe jaar. Officieel mogen nieuwjaarswensen niet meer uitgewisseld worden. De drie wijzen uit het oosten (vier in het geval van mijn bij elkaar gesprokkelde kerststal) zijn allang bij Jezus in de stal langs geweest om hun waardevolle geschenken af te geven en al lang weer op weg naar huis. De eerste kerstboom ophaal ronde is al geweest. De overige kerstbomen liggen nog triest op straat. Troosteloos en afgedankt. Ook bij ons is de kerststemming inmiddels zo goed als over. De nachten zijn donker, maar niet koud. Het gevoel dat de winter er aan komt is al lang geweken. Op 2 januari ontdekte ik de eerste voorjaarsbollen die al dapper hun groen boven de grond hadden geduwd. Die winter, die komt niet meer. En dus besloot ook onze kerstboom het op te geven. Op regelmatige intervallen horen wij een geroezel uit de hoek komen en wordt de grond onder de boom ietsjes groener. De ballen vallen spontaan mee naar beneden, als een gezamenlijk protest. Het is op. Het komt niet meer. De takken hangen, soms al helemaal kaal. De stam zakt steeds verder weg, de boom staat steeds schever.

Onze boom is het perfecte symbool van de manier waarop ik mij elke keer weer voel met de jaarwisseling. Moeite met loslaten. Een nieuw begin, is tegelijkertijd het wegdoen van iets ouds. Het oude jaar was vertrouwd, zo aan het einde wist je precies hoe het er uit had gezien. Een nieuw jaar, een nieuw begin is 365 dagen waarvan je niet weet hoe die er uit gaan zien. Vol met verwachtingen. Van mij, van anderen over mij. Vol met leuke dagen, vol met geen leuke dagen. Het nieuwe jaar geeft mij, nog sterker dan alle andere dagen in het jaar het gevoel van een onbestuurbare boot in het midden van een dikke mist. En ik probeer om me vast te houden aan datgene wat ik heb en wat ik koester. En tragisch genoeg is de kerstboom daar een onderdeel van. En juist die kerstboom zou zes dagen daarna het huis uit moeten.

Twee jaar geleden weigerde ik. Hij bleef staan, ergens tot in februari. Daarna gaf hij het op. Dit jaar heeft de kerstboom het eerder op gegeven. En zal ik er ook aan moeten: het nieuwe jaar is nu echt begonnen.