maandag 31 december 2012

Doelen

Saskia maakte eind 2011 een lijste met 50 dingen die ze in 2012 wilde doen. En daar stonden best leuke dingen tussen. Het lijkt mij een goed idee om voor het nieuwe jaar ook zo'n lijstje te maken. Want: waarom maar telkens wachten om die dingen te doen die je leuk en belangrijk vindt, alleen omdat het er nooit van komt?

Zo ga ik te werk:
Ik stel 50 doelen op (die hieronder staan en in de loop van januari aangevuld worden tot 50).
Elk gehaald doel levert 2 euro op voor in een spaarpotje. Aan het einde van het jaar gebruiken Lief en ik dat voor iets leuks samen.
Elk niet gehaald doel lever 2 euro op voor een goed doel.

1) 52 boeken lezen
2) Waarvan minstens 5 fictieve boeken in het Engels
3) Alle Harry Potter boeken nog maar eens lezen
4) Zie 26 films, voor elke letter van het alfabet 1.
5) In elk geval één van mijn drie mega-WIP's afmaken (de granny poef, granny zomerdeken of het geborduurde kussen).
6) Met sneeuw naar de Ardennen gaan om te wandelen
7) Met Lief een diorama (af)maken.
8) De deurposten schilderen
9) In elk geval 5 schilderijen maken
10) Een projecttasje naaien
11) Zelf croissantjes maken van toerdeeg
12) Compost afhalen op de landelijke compostdag 23 maart
13) Alle beproefde recepten overschrijven op mijn receptenkaartjes van Jamie Oliver
14) Naar de kerstmarkt in Aken gaan
15) Een wandeling maken op de Veluwe
16) Een plaatje aanvragen op de radio
17) Zelf een patroon bedenken en opschrijven
18) Een Saint-Honoré taart bakken
19) Naar een antiekmarkt gaan
20) De markt in Aubel bezoeken
21) Een give-away houden
22) In mijn eentje met de trein een vreemde stad bezoeken
23) Een film in de bioscoop zien
24) Spontaan met de auto weggaan en ergens gaan picknicken.
25) Pannenkoeken eten op de pannenkoekenboot
26) Een high tea doen
27) Iets voor mezelf breien of haken
28) Een knuffel-donatie doen voor het Poekie-project
29) Een hele dag dat ik thuis ben, de computer niet aan doen
30) Een 26-things project maken
31) Iets leuks gaan doen met mijn moeder
32) 2 tentoonstellingen bezoeken
33) Babel een nieuw commando leren
34) Elke maand vanaf het zelfde punt een foto van mijn tuin maken
35) Lief op sigaretten-rantsoen zetten en dit het hele jaar volhouden
36) De zolder bij pap en mam helpen opruimen
37) De CD kast opruimen
38) Een dagje naar Monschau
39) Alle garantie bonnetjes opruimen en die nog geldig zijn inscannen (en dubbel opslaan)
40)....

Musical Monday: Queen

In elk huishouden ontstaan rituelen en daarmee herinneringen. Oud&nieuw ritueel was samen met de twee andere bevriende gezinnen uit de buurt waar ik de eerste 10 jaar van mijn leven doorbracht gezellig samenzijn, eten en vieren. Kinderen spelen, ouders een spel. En sinds Radio 2 de Top2000 uitzend hoort daar ook het staartje van deze lange lijst bij. In het begin, en tegenwoordig ook weer stond/staat Queen op nummer 1. En daar was iedereen altijd heel blij mee. Want Queen, dat was cool.

Queen is zo'n band waar ik mee opgroeide, omdat (zo leek het) iedereen om mij heen hen cool vond. Er hing ook iets mysterieus rond de band die op dat moment al niet meer bestond, en al helemaal rond zanger Freddie Mercury die dood was, er altijd een beetje eng uitzag en zich zo extravert gedroeg. (Zo leerde ik wel voor het eerst over het begrip homoseksualiteit, maar dat maakte het alleen maar extra out of the ordinairy). Ikzelf vond het wel leuk, maar niet heel erg. En ze hadden ook niet per se om nummer 1 gehoeven. Toch, elke keer als ik nu in de top 2000 een Queen liedje voorbij hoor komen, moet het volume even omhoog. En om 12 zal dat ook weer zo zijn. Zo zullen we ook 2012 weer knallend verlaten.


De Engelse band Queen ontstond in 1970 toen May en Taylor, die eerder samen met een ander in de band Smile zaten, en Mercury besloten een nieuwe start te maken. In het eerste jaar hadden ze verschillende bassisten, tot in 1971 John Deacon verscheen en het vaste 4e lid van de groep werd. 30 jaar lang was de band actief en populair tot uiteindelijk in 1991 Mercury overleed aan de gevolgen van AIDS. Officieel ging de band pas in 1997 uit elkaar, toen Deacon aankondigde met pensioen te gaan.

 
Queen - Bohemian Rhapsody

zondag 30 december 2012

2012 boeken

Nee, ik heb er geen 2012 gelezen. Wel 79. Eind vorig jaar meldde ik me aan bij Goodreads. Voor de opmerkzame onder jullie, links van deze blog staat via Goodreads altijd een lijstje met de vijf boeken die ik het meest recent heb beoordeelt en toegevoegd aan mijn 'gelezen' plankje. Je kunt er ook een datum bij zetten. Via deze weg deed ik dit jaar mee met de reading challenge. Ik had hem, erg overmoedig misschien, op 100 gezet. Dat is niet helemaal gelukt dus. Maar het zijn er toch redelijk wat. Volgend jaar ga ik wat minder ambitieus voor 52. Dat is één elke week. Dat moet toch zeker lukken, ookal is lezen niet langer meer huiswerk.

Nog even voor de geïnteresseerden:
13 van deze 79 boeken heb ik beoordeeld met 5 sterren, de hoogste beoordeling, waarvan Een weeffout in onze sterren van John Green denk ik toch het meeste indruk heeft gemaakt. Ik beoordeelde maar vier boeken met slechts 2 sterren, één ster geef ik nooit (dan lees ik het boek niet uit, en mag ik het niet markeren als 'gelezen).
Het dikste boek dat ik heb gelezen was Liverpool street van Anne C. Voorhoeve (nee, geen Floortje Zwigtman, hoewel er daar 3 van in het lijstje staan).
Ik las 17 (fictie-)boeken in het kader van mijn scriptie, over homoseksualiteit in boeken voor jong volwassenen (waarvan ik er uiteindelijk maar 4 gebruikte).
42 van deze boeken waren geschreven door een Nederlandstalige auteur. Waarbij de meeste auteurs vaker van één keer zijn gelezen. Maar niemand zo vaak als Manon Sikkel (met haar IzzyLove boeken), namelijk vier keer.
Ik las de meeste boeken in oktober, namelijk 14 stuks. (Wat mij trouwens wel opvalt, want ik heb dus kennelijk meer gelezen na mijn studie dan tijdens. Maar ja, dan heb je ook -eindelijk- tijd voor een goed boek.

Ik ben benieuwd naar jullie leesavonturen van 2012.

zondag 23 december 2012

Musical Monday: 5x Christmas

Om eerlijk te zijn ken ik bijna niemand die kerstliedjes echt leuk vindt, behalve ikzelf dan. Misschien komt het omdat er maar zo weinig variatie is en we vanaf begin december tot het eind van de maand toch alleen maar deze liedjes mogen horen. Ik vind kerstliedjes wél leuk, voornamelijk omdat het dan wat minder vreemd is om die heerlijke, oude swing liedjes te luisteren. En top 5-je, in willekeurige volgorde, van mijn favorieten. Toch maar, om nog even extra in de stemming te komen.



Eartha Kitt - Santa Baby (1953).


Het 'ondeugende', op de manier waarop Marilyn Monroe dat ook kon, vind ik zo leuk aan dit nummer. In de manier waarop Kitt het liedje zingt, de achtergrond muziek en in de tekst van het liedje (think of all the fellas that I haven't kissed). Het liedje is later heel erg vaak gecovert, onder andere door Madonna, Shakira, Kylie Minogue, The Pussycat Dolls en natuurlijk Glee. Ondanks dat het bijna een cliche is om te zeggen: het origineel blijft het beste.



Dinah Shore & Buddy Clark - Baby it's cold outside (1949)

Ook dit liedje kent vele versies met verschillende uitvoerders. Het werd geschreven door Frank Loesser in 1944 en door hem en zijn vrouw gezongen aan het einde van een housewarming party als een teken dat het tijd was om te vertrekken. Het nummer bleef lange tijd binnen de familie en Loesser's vrouw beschouwde het dan ook als 'hun' liedje. Ze was best een beetje boos toen Loesser het nummer in 1949 verkocht aan MGM, die het gebruikte in de film Neptune's daughter. In deze film werd het nummer twee keer gebruikt. In hetzelfde jaar werden nog acht andere versies van het nummer opgenomen, waaronder deze met Shore en Clark, maar ook met bijvoorbeeld Ella Fitzgerald en Louis Jordan; en Louis Armstrong en Velma Middelton. Tot op vandaag wordt het nummer nog gecovert én binnenshuis gezongen. 



Frank Sinatra - Have Yourself A Merry Little Christmas (1957)

Dit nummer gezongen door Sinatra is niet het origineel, maar wel het meest bekende. Origineel werd het in 1944 gezongen door Judy Garland in de film Meet me in St. Louis. Het nummer werd geschreven door Hugh Martin en Ralph Blane. Origineel was de tekst iets anders, de director van de film vond het nummer te deprimerend. Zo was de tekst 'let your heart be light, next year all your troubles may be out of sight' de vervanging voor 'It may be your last, next year we may all be living in the past'. Sinatra vroeg later Martin ook om enkele aanpassingen in de tekst, omdat het nummer niet 'jolly' genoeg was voor zijn vrolijke kerstalbum. Zo werd de tekst 'untill then we'll have to muddle through somehow' verandert in 'Hang a shining star upon the highest bough. In 2001 veranderde Martin nog eens de tekst, in een religieuze versie: Have yourself a blessed little christmas.
Dit nummer is, als je er goed over nadenkt, te vreselijk voor woorden. Maar als je er niet over nadenkt, is het prachtig. En geen kerst kan zonder een mooie Sinatra.



The Andrew Sisters - The Merry Christmas Polka (1950)

The Andrew Sisters maakten meer kerstliedjes (verrassend vaak met Bing Crosby overigens). Kerst Andrew Sisters style is overduidelijk een Christmas Polka. De Sisters maakten meerdere liedjes met het woord polka erin (Victory Polka, Strip Polka, The Yodel Polka, etc.) en hun muziek is misschien ook het beste te omschrijven als een Jolly Polka. Vol met kleurige stippen natuurlijk.



Louis Armstrong - 'Zat you Santa Claus? (1953)


Ook over dit nummer kan ik niet zo heel erg veel zeggen. Behalve: I luv it. Maar, welk nummer van Armstrong niet? Armstrong maakte heel veel meer kerstnummers (zoals elke 'goede' artiest doet), en coverde zo veel goude oude. Dit nummer is niet zo heel bekent, maar hier komt denk ik wel de echte Armstrong stijl in naar boven. Swing en die rauwe stem. 


C'est tout lieve mensen. Alvast hele fijne kerstdagen!



vrijdag 21 december 2012

Vintage ads: The Christmas They'll Never Forget

Het is denk ik de meest bekende kerst-advertentie uit de 1950s: De Cadillac reclame.



Veel informatie over deze extravergante reclame van Cadillac heb ik niet kunnen vinden. Behalve dan dat Eartha Kidd het er niet mee eens zou zijn geweest. 

dinsdag 18 december 2012

Show 'n Tell: December swap

Zoals al aangekondigd: mijn zelfmaakseltjes voor de swap die ik verstuurde aan Crejo, Jolanda. Zij had als thema 'bakken met haaknaalden'. Dat lag wel in mijn straatje, want dat vind ik allebei ook wel leuk om te doen ;)

Omdat je bij deze swap minimaal 10 thema cadeautjes moest hebben, maar ook gebonden was aan een budget van maximaal 15 euro besloot ik een aantal dingen te maken en een aantal dingen te 'pimpen'. Ik ben geloof ik nog nooit zo druk geweest met een swap.


Deze haaknaalden-etui maakte ik helemaal zelf. Het patroon was eigenlijk om een recht lapje te haken en vervolgens zelf te vervilten. Ik had echter nog een trui liggen die het wassen niet helemaal aan kon en dus was gaan vilten. Ik legde die even in een badje met wat blauwe kleurstof om hem nog iets blauwer te maken dan die was. Daarna naaide ik de gehaakte reep erop, knoopje op de buitenkant en klaar. 

De binnenkant
Ik heb nog een lapje liggen voor mezelf, want het voordeel van zo'n dikke vervilte lap stof is dat die stevig is. En mijn haaknaalden-etui naaiexperiment van een tijdje geleden mist dat een beetje. Het patroon voor deze 'Kluster' vindt je hier.


Met haaknaald
Ik kocht een heel goedkoop en saai keukenschort en naaide daar kleine cupcake applicaties op. Ik haakte te applicaties aan de hand van dit patroon. Ik paste het patroon wel iets aan aan mijn eigen smaak.


Detail van de bovenkant. 
Ik kocht ook een taartschep en maakte met fimo een bolletje wol aan de bovenkant. Ook met fimo maakte ik een paar oorbellen in de vorm van taartjes, wat een hele onderneming was aangezien de witte fimo die ik had gekocht geen wit bleek te zijn, maar een goedje waarmee je uitgedroogde fimo weer fijn soepel krijgt. Wel handig, want mijn fimo is nog uit mijn kindertijd. Maar als die gebakken wordt, issie opeens transparant. Dat werden dus een beetje vreemde taartjes.

Foto van Jolanda, want die was ik vergeten te maken.

En ik maakte de onderzetter met cupcakes, van dit (Portugese) patroon.
Verder deed ik nog wat bakmixen, garen, chocolaatjes en konijnengras (want ze heeft een konijn) in het pakket. Ik geloof dat het goed is aangekomen. 



vrijdag 7 december 2012

December verwenpakket met een twist: Home Sweet Home

Ja hoor, ik heb weer eens meegedaan met een swap. Ditmaal de December verwenpakket met een twist -swap van de Priegelaars groep. De regeltjes waren inderdaad met een twist. Want 1) je kon je eigen thema kiezen, degene die jou lootje had getrokken moest dus iets voor jou in jou thema maken. En 2) er moestenminimaal 10 pakketjes die met dat thema te maken hebben in zitten.

Woensdag, dus op Sinterklaas kwam de pakketbezorger aan de deur met mijn swapje. Die ik aan het maken ben is nog in wording en moet vandaag op de post. De pakketbezorger vroeg of we lief waren geweest. En kennelijk wel want het was een prachtswap.




Na het papier eraf te hebben gescheurd kwam een opbergdoosje tevoorschijn vol met allemaal kleine pakjes.


Ik had als thema 'Home Sweet Home' gekozen. En dat is ook wel te zien, niet? Er zat in:
- Gehaakte onderzetters in rood en wit. - Twee hartjes deco-hangers met de teksten ‘wish it, dream it, do it (wat best wel een handige spreuk is, want ik blijf na dream it normaal gesproken steken). En ‘Smile. A smile is the pretties thing you can wear.’ - Een sneeuwbal, schud ding (heeft dat een naam?) met sterretjes en daarin een foto van mij en Lief. :-) - Een thee-ei met een taartje eraan  - Een hele lieve Rudolf, die koekeloert daar net over dat rode kado-tasje. - Een fotolijstje, met een hartjesrand, daarin nog de tekst ‘What I love most about my home, is who I share it with.’ - Een geurketting  - Een rondbreinaald - En een patroon van puppy pillow pal
- Een leisteen deco-hanger met de tekst 'Home Sweet Home'
- Een Love-fotolijstje (voor een foto in de O).

Ik ben er helemaal blij mee. Via deze weg nogmaals: Wendy heel erg bedankt!!

Ook voor de beestjes erg spannend


Past wél!

donderdag 6 december 2012

Sinterklaas lekkers


Gisteren was het weer Sinterklaas. Mijn favoriete feestdag van het jaar, hoewel van een echte feestdag natuurlijk geen sprake is, bijna geen enkel bedrijf is echt dicht. Maar het hele idee van iets aan elkaar geven is toch gewoon sowieso een pracht-idee? Onze Sinterklaasavonden waren vroeger al erg gezellig met hele leuke, grappige surprises en leuke cadeautjes. Hieruit bleek eigenlijk altijd hoe goed we elkaar kenden, en dat is toch een fijn gevoel.

Dit jaar geen pakjesavond op 5 december voor ons, dat is door allerlei omstandigheden doorgeschoven naar 2e kerstdag. Maar dat betekent niet dat ik Sinterklaas dan maar stilletjes het land laat verlaten. Sinterklaas moet gevierd met of zonder cadeautjes. (Dankzij een aantal hele lieve mensen verlaat de Sint vandaag Nederland zelfs terwijl hij cadeautjes gebracht heeft bij ons). Het Sintgebak kan natuurlijk niet overgeslagen worden.

Ik bakte daarom echt Sinterklaas strooi en snoepgoed.
Pepernoten van dit recept.
Taai Taai van een bakmix van de Aldi.
Gevulde speculaas aan de hand van onderstaand recept.
Speculaaspoppen met de speculaasplankjes van mijn oma (3 in totaal maar die ene is wel heel erg groot voor de foto). Ik mengde hiervoor de resten van het pepernoten en het speculaasdeeg.(Het recept voor speculaas (gevulde, brokken of poppen) en pepernoten is eigenlijk hetzelfde).
Banketstaaf aan de hand van onderstaand recept (ik had namelijk nog wat spijs over van de gevulde speculaas).

Speculaas:Meng in een kom 250 gr bloem, 1 tl bakpoeder, 125 gr donkerbruine basterdsuiker, speculaaskruiden (2 el of volgens de verpakking) en 175 gr koude harde boter. Snijd de boter in kleine stukjes en kneed daarna met koele handen tot een samenhangend deeg. Laat het deeg tenminste een half uur rusten (des te langer het deeg rust, des te meer tijd de smaken hebben om in het deeg te trekken). Rol het deeg uit op een bebloemd aanrecht. Voor de gevulde speculaas maakte ik vierkantjes, waartussen ik een beetje amandelspijs heb gelegd, een tweede vierkantje erop en dicht drukken met een vork. Afmaken door een beetje losgeklopt ei erop te smeren. Eventueel wat (garneer) amandelen.
Voor de speculaaspoppen heb ik de plankjes goed ingesmeerd met zonnebloemolie en daarna een beetje bloem erin rondgeschud (het overtollige meel er weer uitkloppen). Een dikke lap deeg op de plank leggen en vervolgens met de deegroller erover, zo dun mogelijk uitrollen. Je kunt dan al veel deeg wegnemen, niet alles, anders is het moeilijk eruit te peuteren. Pak een randje vast en dan rol je zo het deeg van het plankje. Met een mes de randjes bijsnijden.

Banketstaven (2 stuks, maar je kan er vast ook een grote lange van maken)
Recept uit: Het grote bakboek, wat u zelf bakt smaakt het lekkerst, van de hand van Wies van Linge en Hannie van Leeuwen in opdracht van CSM/ Honig (5e druk, 1983)

Ingrediënten:
150 gr bloem
snufje zout
150 gr koude harde boter
3 a 4 el. koud water
2 druppels azijn
300 gr amandelspijs
1 losgeklopt ei
geraspte schil van 1/2 citroen
1/2 el citroensap
2 el (koffie)room

Zeef 2/3 deel van de bloem met het zout in een kom. Voeg de boter toe en snijd met twee messen in kleine stukjes tot een grof en kruimelig deeg is ontstaan. Voeg dan de water en het azijn toe en kneed tot een soepel en samenhangend deeg.
Bestuif met de overgebleven bloem het aanrecht, de deegroller en het deeg. Rol het deeg uit tot een rechte lap. Controleer steeds of het deeg los van het aanrecht ligt en keer een paar keer om. Vouw het deeg daarna in drieën: Vouw het deeg tot 2/3 van de lap en sla daarna het resterende 1/3 deel over het al gevouwen stuk. Draai het deeg een kwartslag en vouw nog een keer. Rol het deeg daarna weer uit. Herhaal dit drie keer. Leg daarna het opgevouwen deeg een half uur in de koelkast om de boter weer hard te laten worden.
Herhaal daarna het rollen en vouwen nog drie keer. Leg weer een half uur in de koelkast en herhaal het rollen en vouwen nogmaals drie keer. Bebloem het werkblad en het deeg telkens voldoende.
Meng de amandelspijs met de helft van het ei, de citroenrasp en -sap en de room. Maak van het spijs twee rolletjes (ca. 25 cm) en bestrooi deze met bloem.
Verwarm de oven voor op 225 graden.
Rol het deeg uit tot een lap van ongeveer 20 x 30 cm. Snijd de lap in de lengte in tweeën. Leg op elke lap een rolletje spijs. Vouw eerst de korte kanten over de rol, vouw daarna de lange kanten erover. Plak het deeg aan elkaar met een beetje water. Leg de rollen op een beboterde bakplaat met de vouwnaad naar beneden. Bestrijk met het resterende ei.
Bak de staven in de oven (iets onder het midden) tot ze goudbruin zijn (ca. 35 minuten). Haal de staven direct uit de oven en leg ze op een rooster te koelen. Nog warm of koud serveren.

zondag 2 december 2012

Een klein jubileum

 Een klein jubileum. Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat ik Last.fm ging gebruiken. ;)
Ja, hij is een beetje flauw. Maar dankzij Last.fm heb ik echt heel veel nieuwe muziek leren ontdekken.
A small jubileum. Today it's been exactly five years since I started using last.fm. :) Yes, it's a little silly. But still, because of last.fm I've been exploring a lot of great music.

 In deze vijf jaar heb ik 35271 liedjes "gescrobbled", van 3259 artiesten. Waarvan 509 keer Jethro Tull (omdat Lief dat leuk vind), met Tegan and Sara (430) en Moby (409) op een tweede en derde plaats. Ik heb 70 liedjes aangemerkt als favoriet, waarvan ik To Be Free, van Emiliana Torrini het meest heb beluisterd. Ik luisterde het meest naar Billy Jean van Michael Jackson, namelijk 36 keer.
During these five years I've been scrobling 35271 songs, from 3259 different artists. 509 I've listened to Jethro Tull (because Lief likes it), with Tegan and Sara (430) and Moby (409) on a second and third place. I've marked 70 songs as a favorite, of which To Be Free, from Emiliana Torrni I've listened most of all. I listened most to Billy Jean by Michael Jackson, a 36 times. 

Heb jij ook een Last.fm account? Dan lijkt het me leuk om te connecten. Mijn username is STCP.
Do you also have a last.fm account? I would like to connect. My username is STCP. 

vrijdag 30 november 2012

De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine

 Dit boek heb ik al een hele tijd geleden in de boekhandel zien liggen. Het is prachtig uitgegeven, gekleurde tussenbladen die de hoofdstukken van elkaar scheiden. En vol met pagina grote zwart-wit foto's, waar bijna altijd een foto op staat van de bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine. Eén van die foto's is de foto op de voorkant. Zie je al waarom dit meisje zo bijzonder is?

Jacob heeft jarenlang een goede relatie gehad met zijn opa. Opa vertelde altijd verhalen over vroeger, over een tijd waarin hij in een weeshuis woonde, onder de hoede van de vogel. Een huis op een eilandje bij Wales, waar altijd de zon schijnt en waar bijzondere kinderen wonen. Zoals het meisje op de voorkant, dat kan zweven maar zichzelf niet altijd in de hand had en daardoor nog wel eens vastgebonden moest worden om niet weg te zweven. Of de jongen die onzichtbaar was. Lange tijd heeft Jacob de verhalen van zijn opa geloofd, tot de tijd komt dat hij in ziet dat deze verhalen verzonnen zijn.

Als zijn opa na een gruwelijke aanval overlijd in de armen van Jacob laat deze hem een geheimzinnige opdracht achter. Hierop reist Jacob uiteindelijk samen met zijn vader af naar het eiland waar het weeshuis zou staan. Op zoek naar de waarheid en misschien kinderen die nog leven en die hem de waarheid kunnen vertellen.
Jacob komt uiteindelijk achter de waarheid. Want hoewel het huis verlaten is, en in puin ligt zijn nog niet alle vroegere bewoners dood..

De foto's in dit boek gaan geweldig goed samen met het verhaal. In eerste instantie lijkt het een spookverhaal, maar dit blijkt uiteindelijk niet helemaal het geval (wat overigens de spanning niet teniet doet). Als je maar wilt geloven. Het begin is even doorkomen, omdat de geschiedenis tussen Jacob en zijn opa uitleg verdient. Daarna is het te spannend en te leuk om nog weg te leggen. 

maandag 26 november 2012

Musical Monday: The Baseballs

Ik was wat lijstjes aan het bekijken. De top 100 van de afgelopen jaren. En wat ik niet kende heb ik maar even opgezocht. Want ik houdt het allemaal niet zo bij, de top 40 muziek is normaal gesproken niet zo mijn muziek, hoewel er af en toe een leuke bij zit.
I've been looking at some lists lately. The Top 100 charts from the past years. And whatever I didn't know I've been looking up. I don't really keep up with pop music, mostly it's not really my style. But once in a while there is something to my liking. 



Nu stuitte ik op The Baseballs. Heerlijke muziek. Leuk dus om even te delen.
Now I 'discovered' The Baseballs. Real nice music. So something to share here once more. 



The Baseballs is een nog erg jonge groep. Ze maakten hun debuut in 2009. De band, bestaande uit Digger, Sam en Basti is afkomstig uit Duitsland. Ondanks hun jonge bestaan maken ze muziek in de stijl van rock 'n roll uit de jaren '50 en '60. Een beetje Elvis Presly dus. In deze stijl coveren ze bekende popliedjes. Op hun repertoire staat bijvoorbeeld Quit Playing Games With My Heart (Backstreet Boys), Torn (Natalie Imbruglia), Paparazzi (Lady Gaga) en Umbrella (Rihanna). Ook hun videoclips zijn erg retro, inclusief gillende meisjes.
Heel veel meer heb ik van hen niet kunnen vinden. Maar niet erg, er is inmiddels genoeg muziek om je mee te vermaken (3 CD's, 1 DVD en heel snel een echte kerst CD).
The Baseballs are still a rather young group. They made their debut in 2009. The band, consisting of Digger, Sam and Basti, is from Germany. Despite they've only been making music for a few years, they make their music in the rock 'n roll style of the '50s and '60s. A little like Elvis Presly. In this style they cover modern pop songs, like Quit Playing Games With My Heart ( Backstreet Boys), Torn (Natalie Imbruglia), Paparazzi (Lady Gaga) and Umbrella (Rihanna). Also their videoclips are in a very retro style, including lots of screaming fan girls. 


The Baseballs - Hello

zondag 25 november 2012

Poffertjes

Vrijdag had ik opeens zin in poffertjes. Dat was echt al een hele tijd geleden. Om twee redenen: het duurt een eeuwigheid voordat ze klaar zijn. En de laatste paar keer wilde het niet echt lukken. Ze pofte niet echt, om één of andere reden. Dus zocht ik een recept voor poffertjes beslag, in plaats van zo'n mix te nemen uit een pakje. En dat lukte super goed, dus hier het recept. Voornamelijk omdat ik vanavond wéér wil en Lief voor mij het beslag gaat maken, zodat ik na mijn werk kan beginnen met bakken. Het beslag moet namelijk een uurtje rijzen.
On friday I suddenly felt like eating poffertjes. Poffertjes is a traditional Dutch dish, usually eaten at a fair, but sometimes also at home. It is a little similar to pancakes. I hadn't eaten it in a while. And this because of two reasons: they take a while before they're ready. And they didn't puff for some reason. So now I looked up a recipe, instead of using a mix from a package. And that recipe turned out great. So here it is. Mostly because Lief is going to prepare the batter for me today, so it will be ready for baking as soon as I come home from work tonight. The batter needs to rise an hour.





Verwarm 300 ml melk tot het lauwwarm is, ongeveer lichaamstemperatuur. Roer hier 2 tl gedoogde gist en 1 tl suiker door. Laat dit ongeveer 10 minuutjes staan, totdat de gist belletjes gaat vormen op het oppervlakte.

Roer ondertussen in een beslagkom 250 gr meel met een snufje zout door elkaar. Voeg hier 30 gr keukenstroop en 2 eieren aan toe en vervolgens het melk/gist mengsel. Goed roeren met een garde tot een dik en stroperig beslag ontstaat. Laat het beslag op kamertemperatuur nog een uur rijzen.

Na dit uur nog eens goed doorroeren. Eventueel nog een beetje melk toevoegen als het beslag te dik is, maar het moet niet zo slap worden als beslag voor pannenkoeken.
Een poffertjespan (die gietijzeren zijn het beste) goed heet laten worden en in elk holletje een klontje boter laten smelten. Hier de poffertjes in bakken tot ze bruin zijn, keren en bakken tot ze gaar zijn.

Ze zijn het lekkerste met een flinke laag poedersuiker en een klontje boter. Mjam.

Heat 10 oz milk till it's lukewarm, about body temperature. Mix in 2 teaspoons dried yeast and 1 teaspoon sugar. Let this rest for about 10 minutes, until the yeast makes little bubbles on top.

Meanwhile mix in a large bowl 8,8 ounces flour with 1 teaspoon salt in a large mixing bowl. Add in 1 ounce kitchen syrup, 2 eggs and the milk/yeast mixture. Stirr well until you get a nice batter, that's a little thick and syrup-like. Let it rest for an hour at room temperature.

Then mix the batter once more. If you want, add a little more milk, but the batter needs to be rather thick. Heat a poffertjespan, the best ones are from castiron (I think it gets tricky here for the non-Dutchies, because I have no idea if these are available outside our tiny country, pictures can be found here). Melt a bit of butter in every hole. Then put in the batter and bake until it's brown, turn and bake that side also until the poffertjes are goldenbrown and done. 

Serve with a lot of icing sugar and a little bit of butter. Yummy.


Edit: Nu met foto's. En had 30 ml melk ipv 300 ml opgeschreven. Recept is nu correct (en door Lief gemaakt)
Now with pictures. And I'd written 1 oz milk instead of 10 oz. The recipe is now correct (and verified by Lief). 

zaterdag 17 november 2012

Vintage Ads: Schlitz

Ik weet het, het is stil op dit blogje. Druk bezig met een decemberswap en natuurlijk met Sinterklaas (wat dit jaar bij ons met kerst gevierd gaat worden). Leuk dus, en niet heel verplicht. Maar toch stil hier, want wat af is kan ik niet eens laten zien.
I know, this blog is rather quiet. I'm very busy with a swap and of course Sinterklaas (a typical Dutch holiday which will be celebrated this year with Christmas in my family). Very much fun. But still quiet here, partly because all that I've finished I'm not yet allowed to show. 

Dus even een kort berichtje. Eén van mijn favoriete vintage advertenties de 'Don't worry darling, you didn't burn the beer' advertentie van het Amerikaanse biermerk Schlitz.
So just a short entry. Once of my most favorite vintage advertisements, the 'Don't worry darling, you didn't burg the beer' ad by the American beer-label Schlitz.


Deze advertentie uit 1952 is natuurlijk een typisch voorbeeld van het seksisme dat in de jaren '50 een hoogtepunt leek te beleven. De tekst onder de advertentie luidt:
This ad from 1952 is a typical example of the 1950s sexism, that seemed to be flourishing at that time. The text under this image reads:

"Anyway, you didn't burn the Schlitz!" There's hope for any young bride who knows her man well enough to serve him Schlitz Beer. For what man (or woman) can resist the taste of Schlitz Beer...a taste millions prefer to the taste of any other beer. No, we're not just saying that. Here's the simple proof: Schlitz tastes so good to so many people, it's first in sales in the U.S.A.




Heerlijk, toch?
Lovely, right?

Het is overigens opvallend dat Schlitz op zijn website een vrij uitgebreide pagina heeft over de geschiedenis van het bedrijf waar ook de advertenties, zowel televisie reclames als posters, een grote rol laat spelen. Maar deze advertentie staat er dan weer niet bij...
It is a strange fact that Schlitz had a very large section at it's webpage about the company's history including past advertisements, both in tv commercials and in print. But his specific add isn't part of that. ..



zaterdag 10 november 2012

Show n Tell: Zero

De afgelopen twee weken heb ik vrij gehad. Letterlijk 'in between' jobs. Daardoor had ik een beetje het idee dat het vakantie was. En omdat de dagen steeds korter duren en het 's middags dus al donker begint te worden, had ik bijna het idee dat het kerstvakantie was. De kerstlichtjes hangen al voor het raam. En ik heb inmiddels mijn eerste versiering af. Zero, het spookhondje uit Nightmare before Christmas. Misschien een beetje vroeg, maar aangezien Zero eigenlijk uit het Halloween-land komt, vond ik het een prima idee om hem te maken ergens tussen halloween en kerst.
Last two weeks I have been free. I was quite literally 'in between' jobs. Which gave me the idea I had a vacation. And since the days grow shorter and it gets dark at noon, I almost had the idea I had a Christmas vacation. The Christmaslights are up above the window. And I made my first decoration: Zero, the ghost-dog from Nightmare before Christmas. Maybe I am a bit early, but since Zero actually is from Halloween-land, I thought it a great idea to make him somewhere between halloween and Christmas. 



Lief heeft Zero inmiddels opgehangen voor het raam. Door de warmte van de verwarming zweeft hij daar de hele dag rondjes. Tzt komen daar nog meer kerst dingetjes te hangen. Maar daar vond ik het wél nog een beetje te vroeg voor.
Lief has hung Zero before the window. Because of the heat from the heating he actually floathes all day long little rounds. In time we'll be hanging other kinds of christmas decorations. But for the time being, maybe that is a little early. 


Smile :-)


Het Patroon van Zero is hier te vinden.
The pattern for Zero can be found here.

woensdag 31 oktober 2012

De Heksenhand

Happy Halloween!!

Halloween is niet echt een Nederlands feest. Maar de halloweense sferen beginnen steeds meer bij ons door te dringen. En dat is niet helemaal zonder reden. Ikzelf ben niet zo van het griezelen op zich, maar er zijn een aantal halloweense elementen die ik wel leuk vind. Films bijvoorbeeld, zoals The Corpse Bride of Nightmare Before Christmas (die zowel bij halloween als bij kerst mag). Ik ben gek op heksen en hocus pocus. En niet te vergeten is halloween een prima excuus om pompoenen te verorberen en de schil om te toveren tot gezellige lampionnetjes.
Halloween isn't very much a Dutch celebration. But the halloween spheres seem to be winning the hearts of the Dutch people. And that isn't without reason. I, myself, don't like big scary things, but there are a few aspects of halloween that I rather like. Movies, for instance, such as The Corpse Bride or Nightmare Before Christmas (which is both a halloween and a christmas movie). I love witches and all sorts of hocus pocus. And don't forget that halloween gives us a great excuse to eat anything with pumpkin and to make them into pumpkin-lights. 



Er is een prentenboek dat ik erg goed bij dit thema vind passen: De Heksenhand van Peter Utton. Dit boek kwam bij ons thuis ooit uit de bieb, werd stukgelezen en uiteindelijk vroeg en kreeg ik het voor mijn verjaardag. In het verhaal vraagt een jongetje aan zijn vader wat dat toch is, dat daar aan het prikbord hangt. Daarop verteld zijn vader dat het een heksenhand is, afgehakt van een heks die op een avond het huis binnen drong en het jongetje en zijn broertje wilde meenemen. Maar, zo blijkt op het einde, misschien verteld de vader toch niet helemaal de waarheid. Het boek is geweldig spannend voor kinderen en enorm humoristisch voor voorlezende ouders of volwassen lezers die het verhaal kunnen relativeren.
There is a picturebook that I think suits this theme very well: The Witch's hand by Peter Utton. This book came into our house from the library, was read over and over again until I got it for my birthday one day. In this story a boy asks his father what that thing is, up upon his wall. His father says it's the hand of a witch, and tells the story about a few nights ago, a witch came into the house and wanted to take the boy and his little brother away. But, in the end, maybe the father isn't telling the actual truth. It's a very exiting story for children and has very much humor for grown ups who are able to put the story in it's perspective. 

Een kleine impressie
'Wat doe je toch? Je maakt de jongens wakker!' roep mamma om de hoek van de deur.
'Vlug!' hijgde ik. 'Het zwaard! Pak het zwaard!'
'Welk zwaard bedoel je?' vroeg mamma.
'Het heksenzwaard natuurlijk! Uit de gangkast!' (pagina nummering ontbreekt.)


A small impression (a lose translation by me, from a translation into Dutch).
'What are you doing? You're waking up the boys!' Mum asked from behind the door.
'Quick!' I gasped. 'The sword! Get the sword!'
'What sword do you mean?' mum asked.
'The witch-sword ofcourse! From the closet!' (no page numbers)


Dit boek heeft sindsdien altijd een plekje gehad in mijn boekenkast, zelfs terwijl vele andere jeugdboeken na verloop van tijd in dozen op de zolder verdwenen. En af en toe dan lees ik het nog eens, met een glimlach op mijn gezicht. En af en toe, ontsnapt me een grinnik.
This book has always has a place in my bookcase, even when other childrens books moved into boxes in the attic. Once in a while I still read it, with a smile on my face. And sometimes, while chuckling secretly. 


zondag 28 oktober 2012

Beestenboel meet & swap

Vrijdag precies een jaar geleden werd de Beestenboel groep op Ravelry opgericht, voor Nederlandse en Belgische amigurumi-haak liefhebbers. Al snel werd dat een heel erg gezellig clubje waar geswapt, gerakt en vooral veel gebabbeld wordt. Om de eerste verjaardag van deze groep te vieren organiseerden de modjes gisteren (zaterdag) een heuse meet in Nijmegen. Shop 'till u drop (bij Diny's  en bij Pipoos) met aansluitend een High Tea (bij Coffyn).

Foto van Coffyn.nl


Ik had deze keer besloten om met de trein te gaan. Ingespannen autorijden was me de vorige keer toch een beetje tegengevallen, als je daarna allerlei mensen gaat ontmoeten die je nog nooit hebt gezien - hoe aardig ze ook allemaal zijn. Ik besloot daarom de trein te nemen en mezelf nog wat leestijd te gunnen. Door een stomme fout van mij (ik was moe en erg verdiept in mijn boek waardoor ik zomaar station Roermond voorbij reed) en werkzaamheden aan de kant van NS (tussen Den Bosch en Nijmegen - waar je normaal gesproken dus ook kan overstappen) was ik wel een beetje laat. Dus er stond al een hele meute enthousiaste haakdames te wachten. Daarna dus shoppen en High Tea'en. Aan het eind van de High Tea gingen we swappen. Het was deze keer een maatloze swap, we wisten dus niet voor wie we het pakketje moesten samenstellen. Wel hadden we een thema: Hallo-Herfst-Feest. 
De swapjes werden verdeeld door een soort stoelendans, maar dan met de pakjes. Telkens trok iemand een lootje met daarop een aanwijzing: links, rechts, aan de persoon tegenover etc. Uiteindelijk kwam er zo een verdeling tot stand. Ik kreeg mijn pakketje van Tamar (LyssaOdyne op Ravelry).

Een gehaakte cupcake konijn, een taartje-sleutelhanger,
 een bolletje roze gemeleerde katoen, een pakje thee
en een pakje koekjes, strikjes en een karton lint


Ikzelf had voor de swap die ik heb gegeven, een poesje gehaakt, dat er op deze foto pijnlijk scheef genaaid uitziet. Maar in het echt was hij toch best schattig.  Het patroon is van Beth Webber.



Ps

Met een speels kitten in huis is het niet zo handig om een bolletje wol op je bureau te laten liggen als je naar bed gaat. Meestal belandt dat dan *magisch*  op de grond. Een rond, zelf opgerold bolletje, waar je net meer klaar bent geeft pas echt een puinhoop. Eén groot "spinneweb" door de gehele kamer. Elke stoel- tafel- bank- of kastpoot houdt dan een stukje wol vast om een enorm web te vormen. En als je het dan wilt opruimen (wat best een groot karwei is) krijg je een hoop bekijks. (Sorry voor de slechts kwaliteit foto's, onder de tafel is veeel te donker voor mn foon.)
De schuldige

Gotcha!

Zelfs Bang komt zich er even mee bemoeien (onder af en toe
heel hooghartig weglopen 'dat is beneden mijn stand' en
daarna toch weer aangetrokken te worden door die
dansende draadjes).



donderdag 25 oktober 2012

Show 'n Tell: Summer mini's

In de zomer werd op Ravelry een wedstrijdje uitgeschreven op de Purl One, Knit One groep. Er was een speciaal patroon ontworpen door de modjes met de naam Summer mini's dat we gratis kregen en het mooist gebreide paar maakte kans op een stel stekenmarkeerders. Altijd leuk, zo'n uitdaging, vind ik, en dus schreef ik me in.
During the summer the group Knit One, Purl One organised a competition. The moderators designed a special pattern with the name Summer mini's, that we got for free and the most beautiful pair was good for a bunch of stitch-markerd. I always like a challenge so I deceided to join. 




Een bol witte sokkenwol werd gehaald, geverfd en tot bol gedraaid. En ik begon. Maar het ging niet helemaal zoals het moest. Het boordje is een zgn muizentandje, en dat had ik nog nooit gedaan. De eerste versie zat totaal scheef en middenin zat een groot gat. En aangezien ze vanaf het begin als kado bedoeld waren zat me dat toch niet lekker. (Voor de wedstrijd had ik gewoon slim foto's gemaakt, zodat t niet opviel). En dus moest het opnieuw. Na het been begon ik aan de hak. Ik heb tot nu toe geloof ik vier verschillende hakken gebreid en tot nu toe beviel stiekem geen enkele 100%. In de groep werd een methode geopperd die ik probeerde en dat werkte best ok. Dus breide ik vrolijk verder. Maar het patroontje was niet naar mijn zin. Dus haalde ik het weer uit om opnieuw te beginnen en tot de conclusie te komen dat het misschien aan de foto's lag, want ik kon niets bedenken dat ik fout deed. En ach, het zag er toch wel leuk uit zo. Tot ik erachter kan dat ook in de hak, het gedeelte waar je niet opstaat, een patroontje had. En dat had ik dus niet. En dat was toch wel zonde. Dus huppatee, weer alles uit. En toen was de zin me vergaan. Ik ben dus gewoon aan iets anders begonnen.
I purchased a skein white sockwool, dyed it (named it Indian spice, but never really got around taking a picture) and made it into a ball. And so I started. The brim is a special kind, which I had never made before. The first version was very skew and there was a hole somewhere in the middle. And since I intented these as a present from the very start (if it was just for the competition I'd make sure to just take the picture right). And so I had to do it again. After the leg was the heel. I have done several different kinds of heels, but none of them really suited me a 100%. In the group a different method was mentioned which I tried and which was ok. So I knit on happily. But the pattern wasn't that much to my liking. So I pulled it out. Until I then came to the conclusion it probably was because of the pictures, because I didn't get it very different with another try. And hey, it looked quite nice, so I carried on. Until I noticed the heel (the part you don't walk on) had a pattern itself aswell, which I didn't make because of my different kind of heel. And that was a pitty. So heeeeey I pulled it out again. And then I didn't have much fun in knitting on. So I just started something else. 



De wedstrijd was inmiddels voorbij en nadat de winnaar bekend gemaakt was begon het toch te kriebelen door de foto's van al die leuke sokjes van de deelnemers. Bovendien, oktober kwam dichtbij (en dat was mijn deadline) en ik had eigenlijk wel weer zin in een stel sokken. Daarna waren ze eigenlijk best snel gebreid. En ze zijn best leuk geworden. Het boordje en de teen heb ik met een katoenmix gebreid, voornamelijk omdat ik bang was anders niet genoeg te hebben aan slechts één bolletje van 50 gram. Maar eigenlijk staat het wel heel erg leuk.
The competition then was to an end and a winner was announced, when I started to feel like starting again. Besides, octobre had started (which ment my deadline) and I started to feel like knitting some socks again. After I picked it up again, it actually went very easy and fast. And they turned out rather nice aswell. The brim and toe are with a cottonmixed yarn, mainly because I was affraid of not having enough with just the one 50 grams skein I had. But in the end, it looks nice together. 



Sinds zaterdag zijn ze in het bezit van mn zussie. Ik hoop dat ze lekker zitten en ze ze ook mooi vindt.
Since saturday my sisters owns this pair. I hope they wear well and she likes them aswell. 

woensdag 24 oktober 2012

Citroendroom cheesecake

Wat doe je als je cheesecake gaat bakken en je citroenzandkoekjes nodig hebt voor de bodem, maar die niet in de supermarkt kan vinden? Juist, dan bak je ze gewoon zelf.
What do you do when you're making a cheesecake and need lemoncookies and can't find them in the store? Right, you just bake them yourself.


Best lekker hoor. Maar in de cheesecake smaken ze nog beter.
They're rather good, but taste better in the cheesecake. 


Het recept van de cheesecake is de citroendroom uit het boekje Cheesecake van K. Black, dat ik voor mijn verjaardag van mijn zusje en haar vriend kreeg. Door en op de cheesecake zit lemoncurd, ook zelfgemaakt, want als je dan toch bezig bent. Het recept daarvoor staat hier.
Overigens maakte ik het recept niet met citroenen maar met satsuma's, die in mijn bio-fruitpakket zaten. Omdat ik eigenlijk dacht dat het limoenen waren.
The recepe for the cheesecake is the lemon dream from the book Cheesecake by K. Black, that I got for my birthday by my sister and her boyfriend. In and on top of the cheesecake is some lemoncurd, that I've made myself aswell. The (dutch) recepe is in the link above.
I made the cheesecake with satsuma's instead of lemons, that came in my bio-fruitpackage. I thought they were lemons at first. 


zondag 21 oktober 2012

Edelstenen trilogie

Toen ik vorig jaar stage liep bij De Boekenwurm (boekwinkel met boeken voor kinderen en jongeren) en zo eens door de boeken aan het snuffelen was kwam ik het eerste boek al tegen. Het heeft een prachtige omslag en valt nogal op. En ook de beschrijving op de achterkant vond ik wel prikkelend. "Onthouden dus!" dacht ik. Niet veel later begon Hanneke, de eigenaresse van de winkel en mijn stagebegeleidster, over dit boek. Dat het zo leuk was, maar dat de voorkant wel erg roze en daardoor meisjesachtig was. En dat was jammer, want dan zouden jongens het niet uit zichzelf pakken. Aan haar zoon had ze inmiddels het boek wel te lezen gegeven, met de boodschap dat het er misschien niet zo uit zag, maar dat het toch ook echt wel een leuk boek was, óók voor jongens. Dezelfde boodschap gaf ze de weken erna mee aan moeders die voor hun puberzonen een boek kwamen uitzoeken. En ondanks de roze voorkant was het toch telkens een schot in de roos.

Nu ben ik zelf een meisje, dus dat was het probleem niet. Daarom ben ik laatst ook aan het eerste deel begonnen. Toen ik halverwege was en weer in de winkel stond besloot ik toch ook maar deel twee mee te nemen. Halverwege de week moest ik nog eens terug, want het derde deel wilde ik ook wel heel graag lezen en het liefst meteen erna.

Sjonge jongens, ik was vergeten hoe geweldig het kan zijn om helemaal verslingerd te zijn aan een serie. Om 's Ochtends weg te kruipen in een hoekje van de bank en na eventjes op te merken dat je inmiddels toch wel al erg veel gelezen hebt (en het boek bijna uit is) en het inmiddels na vieren is geworden. Om zo verslingert te zijn dat je niet kan wachten tot je met het volgende deel kan beginnen. Om bijna geen gesprek meer te kunnen volgen zonder ondertussen ook nog stiekem te denken aan alles dat in dat boek is gebeurt en alle mysteries proberen op te lossen.

Cover van het eerste deel Robijnrood.

De edelstenen-trilogie, of de Eindeloos verliefd-serie (wat nu de correcte naam is weet ik niet helemaal, de website van de uitgeverij geeft de eerste aan, maar alle boeken dragen toch de ondertitel van de tweede) gaat over het meisje Gwendolyn. Ze woont met haar moeder, broertje en zusje, tante en nichtje en oudtante bij haar oma, de strenge en chique Lady Arista. In de familie van Gwen komt het tijdreis-gen voor. Dit gen zorgt ervoor dat de drager of draagster terug in de tijd kan reizen. In eerste instantie ongecontroleerd, maar met behulp van een chronograaf kan worden ingesteld wanneer en voor hoelang terug in de tijd gereisd wordt. Als er voldoende tijd op deze gecontroleerde manier in het verleden wordt doorgebracht, wordt ongecontroleerd terugspringen voorkomen, en alle gevaren die hieraan vastkleven vermeden.
Al snel wordt duidelijk dat niet Gwens nichtje Charlotte het tijdreisgen heeft, zoals altijd werd gedacht aan de hand van voorspellingen, maar Gwen zelf. Charlotte heeft haar hele leven lessen gehad in geschiedenis, dansen, schermen, paardrijden etc, waardoor ze zich in het verleden zou kunnen redden. Gwen dus niet. Nadat Gwen haar eerste (ongecontroleerde) sprong naar het verleden heeft gemaakt (de zgn. initiatiefsprong) wordt ze opeens opgenomen in het geheime genootschap van de wachters. Ze is de laatste van in totaal 12 tijdreizigers, de robijn. Maar omdat in de profetieën meldingen wordt gemaakt dat ze de plannen van het genootschap en de 18e eeuwse graaf Saint Germain niet helemaal behartigt, en omdat haar nicht en tijdreiziger Lucy samen met haar vriend (en ook tijdreiziger) Paul er 15 jaar geleden met de eerste chronograaf vandoor zijn gegaan en naar het verleden zijn gevlucht, vertrouwt men Gwen niet. Het tijdreizen is voor Gwen duidelijk niet zo leuk als ze eerst had gedacht. Men vergelijkt haar telkens met de perfecte Charlotte, ze besteedt al haar tijd aan lessen, elapseren, alles wordt voor haar besloten en ze moet kennis maken met de verschrikkelijke Graaf die volgens zeggen gedachten kan lezen en over telekinetische gaven beschikt. (Hoewel ze enorm geniet van de verkleedpartijtjes die erbij horen.) En dan is er nog de arrogante Gideon, de knappe tijdreiziger uit de mannelijke lijn, op wie ze toch wel erg verliefd wordt.

De serie is heerlijk vlot geschreven. Hoewel Gwen geesten kan zien en met hen kan communiceren en ook nog de ongebruikelijke gave heeft om naar het verleden te reizen, is het verhaal geenszins vreemd of onwerkelijk. In tegendeel: Gwen is een heel normaal pubermeisje. En dat maakt het verhaal zo sterk tegenover de 'normale' fantasy: alles is herkenbaar. En omdat ook Gwen net zo weinig weet over het tijdreizen en de mysteries wordt je als lezer als het ware gelijkgesteld aan de heldin van het verhaal. Daarnaast is er in dit verhaal sprake van grote porties romantiek en humor. Het laatste niet alleen door de schrijfstijl, maar ook door de ontnuchterende denkwijze van Gwendolyn die alles wat gebeurt relateert aan haar bekende leventje vol met pop sterren en film idolen. Bovendien ontmoet Gwen al redelijk snel de geestesverschijning van demon Xemerius die alles wat gebeurt heerlijk luchtig en licht houdt. De serie doet daarom (en deze vergelijking doe ik alleen heel voorzichtig) een beetje op Harry Potter, waarbij eigenlijk hetzelfde aan de gang is: mysteries, een hoofdpersoon die uit de ons bekende wereld komt en zich opeens moet zien aan te passen en aan allerlei verwachtingen moet voldoen, een flinke portie humor, romantiek en dat alles overgoten met een hedendaags, realistisch en herkenbaar sausje vol met bekende puber problemen en fijne misverstanden.

Gelukkig las ik net op het net dat rond Pasen de verfilming uitkomt. In Duitsland dan...
(Het is nog niet zeker of de film ook naar Nederland zal komen, misschien is het verstandig om tot die tijd toch mn Duits nog wat te oefenen). 

maandag 15 oktober 2012

Musical Monday: Michael Jackson

 
Als kind luisterde ik altijd graag naar de muziek van Michael Jackson. Zeker toen de clips van nummers als Earth Song, Heal the world en They don't really care about us verschenen was Michael niet alleen mijn muzikale held, maar een overall-held die de wereld beter wilde en kon maken. Toen de videoclip van dit laatste nummer een uitspraak bij mijn ouders ontlokte dat betrekking had op het vermeende kindermisbruik van zijn kant snapte ik daar niet veel van. (Ter referentie, dit nummer is uit 1996, ik was toen 9). Michael 'hield iets te veel van kinderen' was de uitleg die mijn ouders gaven, een uitspraak die me enorm verwarde. Wel kocht ik niet veel later een enorm fotoboek over Michael, van mijn gespaarde zakgeld, bij de Free Record Shop, ik denk tijdens één van die tripjes naar de muziekwinkel waarbij mijn ouders CD's gingen kopen die hun LP-collectie kon vervangen.

Voor mij ging het daarna alleen maar bergafwaarts met de muzikale kwaliteiten van Michael Jackson (zijn medewerking met 3T even buiten beschouwing gelaten). Naarmate ik meer meekreeg van zijn persoonlijkheid en daar ook steeds meer van kon begrijpen, wilde ik steeds minder van hem weten. Ik vond dat hij wel over zijn hoogtepunt heen was. Toen hij dood ging wilde ik dan ook per se niet zijn muziek draaien, dat vond ik immers maar hypocriet. Michael was niet beter omdat hij net dood was. Nu is het inmiddels al een tijdje geleden en dankzij een Glee aflevering heb ik constant liedjes van hem in mijn hoofd. En nu kom ik er opeens achter dat ze misschien toch wel wel heel erg goed waren.

Een korte biografische schets. Michael werd op 29 augustus 1958 geboren. Hij was nog erg jong toen hij in 1968 met de Jackson 5 zijn eerste album opnam bij Motown. Al snel begon hij ook solo opnames te maken, maar hij bleef nog een lange tijd bij de groep. In 1979 kwam zijn eerste officiele solo-album uit, Off the wall maar het duurde tot 1984 voor hij officieel uit de Jackson 5 stapte. Hoogtepunt uit zijn carriere was zijn album Thriller waar hij ook co-producer van was. Thriller werd wereldwijd meer dan 100 miljoen keer verkocht. Voor dit album ontving hij dertien Grammy awards en er zijn maar liefst dertien nummer 1 singels van dit album afkomstig.


Michael Jackson - In the closet. Van het album: dangerous.

Videoclip met Naomi Campbell

De fluisterende vrouwenstem is overigens van Prinses Stephani van Monaco.

vrijdag 12 oktober 2012

Blog tip II

Nog maar eens een tipje. Ik ken deze blog/website via een andere blog maar ik weet echt niet meer van wie, dus voel je als je blieft niet gepasseerd.
A suggestion once more. I know this blog/website from another blog but I honestly don't remember which one, so please don't feel offended or something. 

Oh I see Red is de blog van de Maleisische Hong, beter bekend als Red. Ze maakt kunstwerken, voornamelijk portretten met onconventionele materialen en methoden. Ze post niet heel erg vaak, maar dat is natuurlijk ook niet zo gek, haar kunstwerken vergen nogal wat tijd in het bedenken en in het uitvoeren. Daarnaast werkt ze als architect, dus ik denk dat ze alles in haar vrijetijd doet. Haar laatste toevoeging is een duif gemaakt van ingescande en daarna weer uitgeprinte veren. Een project dat ze voor HP maakte en waarbij ze de opdracht kreeg om iets te maken met hun nieuwste model printer en slechts één cartridge. Eerder maakte ze bijvoorbeeld een portret van Adele door het laten uitlopen van kaarsen en een portret van Facebook frontman Mark Zuckerberg door het uitsnijden van reepjes papier uit de bladzijden van boeken. Tegenwoordig woont ze in Shanghai en omdat ze zich graag verdiept in de Chinese cultuur van haar voorvaderen maakt ze ook vaak portretten van (voor ons onbekende) Chinese bekendheden. Eerder deed ze kleinere straatprojecten. Ga zeker eens kijken. Ik vind haar geweldig.
Oh I see Red is the blog from Malaysian artist Hong, better known as Red. She makes art pieces, mostly portraits with unconverntional materials and using unconventional methods. She doesn't post very often, probably because these projects take a lot of time, though she actually is an architect, I think she had to do them in her spare time. Her last post is an image of a dove made with scanned and then printed images of feathers. This project was made for HP by using their latest model printer and only one cartridge. Before she's made a portrait of Adele by letting candles run and a portrait of Facebook frontman Mark Zuckerberg by cutting pieces out of the pages of some books. She lives in Shanghai and is trying to learn more and more about the Chinese culture, which is part of her roots. So she makes images of (for us mostly unknown) Chinese celebs. Before she also did little streetprojects. Do take a look, I think she's great. 


maandag 8 oktober 2012

Musical Monday: vijf soundtracks

Weer een lijstje. Ik vind het altijd erg leuk om soundtracks te luisteren. Deze keer niet de instrumentale versies (hoewel die ook mooi kunnen zijn), maar de soundtracks waarbij vaak al bestaande liedjes bij elkaar gezet worden die gebruikt zijn in een film. Een aantal van mijn favorieten. Wederom in willekeurige volgorde.
A little list again. I always love listening to soundtracks. This time not the instrumental soundtracks (though these can be very nice aswell), but the soundtracks in which already existing songs are combined with new songs that are used in the movie. Here are some of my favorites. In no particular order. 

Vince Giordano and the Nighthawks - Shake that Thing.
Dit nummer werd gebruikt in The Aviator, één van mijn favoriete films voornamelijk vanwege het tijdsbeeld. De soundtrack van deze film is een mix van daadwerkelijke oude nummers van bijvoorbeeld Benny Goodman of Bing Crosby (of zoek Leadbelly eens op voor echte oude blues), en nieuw gecomponeerde nummers in dezelfde stijl. Eén van hen is Vince Giordano and the Nighthawks. Deze soundtrack is echt een juweeltje voor alle swing en jazz liefhebbers.
This song was used in The Aviator, one of my favorite movies ever, espacially because of the era it shows. The soundtrack of this movie is a collection of old songs from that era, like Benny Goodman or Bing Crosby (or search Leadbelly for really old blues), and new composed songs in same style. One of them is Vince Giordano and the Nighthawks. This soundtrack is a must for all swing and jazz lovers. 




Caetano Veloso & Lila Downs - Burn it Blue.
Dit nummer is afkomstig van de soundtrack voor de film Frida. Ook zo'n film die ik meerdere malen achter elkaar kan kijken, voornamelijk vanwege de sfeer, die grotendeels door de muziek wordt bewerkstelligd. Vooral Lila Downs, die bekend staat vanwege de Mesoamerikaanse invloeden in haar muziek werkte veel mee aan de soundtrack en heeft het gevoel van authentieke Mexicaanse sferen.
This song comes from the soundtrack for Frida. Also one of those movies I can see many times, mostly because of the whole ethos of this movie, which in it's turn is mostly accomplished by the music used. Especially Lila Downs, who's known for the Mesoamerican influences in her music worked on this soundtrack and created a feeling of a true and authenic Mexico.



Juno Reactor - Pistolero.
De filmversie van dit nummer dan, want de officiële versie is wat geremixt. Het nummer staat op de soundtrack van Once upon a time in Mexico, een film die ik deze keer juist niet vaak kijk. Ik heb hem één keer gezien, inmiddels redelijk lang geleden, en voorlopig hoeft het niet meer. De film is het derde deel in een serie, en hoewel de best aardige cast (Antonio Banderas, Selma Hayek, Johnny Depp) is dit derde deel echt een draak van een film geworden. De soundtrack is echter best leuk, hoewel je er misschien van moet houden. Het is een (bijna) over de top bandieten, cowboy achtig Mexico waarin je meegetrokken wordt. Je ziet de tumble weeds, Clint Eastwood-achtige cowboys compleet met hoed en laarzen, en de galopperende paarden al voor je. Heerlijk toch?
The movie version of this song, because the official version is a remixed one. The song is one of the soundtrack of Once upon a time in Mexico, a movie I, contrary to the other ones in this list, don't like at all. I have seen it once, quite a while back, and have no need to watch it again soon. The movie is the third one in a series, and although it has a nice cast (Antonio Banderas, Selma Hayek, Johnny Depp), this third movie is really bad. The soundtrack though is quite fun, though I think it is a matter of taste. It's an (almost) over the top bandits and cowboys Mexico you get sucked into. You can see the tumble weeds, Clint Eastwood look alike cowboys complete with hats and boots, and the galloping horses if you close your eyes. Cool, right?





Mirwais - Disco Science.
Het is moeilijk om één nummer van de soundtrack van Snatch uit te kiezen. Hij is geweldig, met name door zijn veelzijdigheid. Van Golden Brown (van The Stranglers) en Lucky Star (Madonna dus) naar Kosha Nostra naar dit soort electronische nummers. Lekker upbeat en een beetje stoer. De soundtrack is wat dat betreft een echte afspiegeling van de film, een beetje weird, stoerdoenerij en van alles door elkaar. Daarom issie zo leuk om nog eens te zien. En nog eens. Eigenlijk een echte mannenfilm, maar daar laat ik me (dit keer) niet door tegenhouden.
It isn't easy to choose one song from the Snatch score. It's great, mostly because it's variety. From Golden Brown (from the Stranglers) and Lucky Star (Madonna) to Kasha Nostra and these kind of electronic songs. Upbeat and a bit sturdy. The soundtrack mirrors the movie. It's a bit weird, tough bragging and there is a lot going on. That's why it's so nice to see it again. And again. It is a bit a movie for men, but that doesn't stop me (this time). 






Louis Armstrong - I wanna be like you.
Ja, sorry, maar Disney kan dus NIET ontbreken in dit lijstje. De meeste Disney liedjes vindt ik geweldig. Ze zijn meestal zo fijn vrolijk en lijken er altijd al te zijn geweest, ze maken deel uit van ons bestaan. Maar sommige blinken nog wat extra uit in goede muziek, vaak door samen te werken met goede artiesten. Enkele voorbeelden: The Aristocats, Lady and the Tramp, The Princess and the Frog en dus ook Junglebook. 
Yes, well, I'm sorry. But Disney CAN'T be missed in a list like this. I love most Disney songs. They are so happy and it seems like they've always been there, like they're a part of our existence. But some of them are even better than the others, mostly by collaborating with great artists. Some examples: The Artistocats, Lady and the Tramp, The Princess and the Frogg, but also Junglebook.


zondag 7 oktober 2012

Blog tip

Niet zo heel lang geleden kwam ik tijdens wat verveeld surfen over het net dit filmpje tegen:
Not so long ago, while I was a bit bored and surfing the internet, I came across this video:


Hi, my name is Frank Warren and I collect secrets... Frank begint met een aantal grappige geheimen. Maar hij laat er ook een aantal zien waar je stil van wordt. Nog elke dag sturen mensen hun geheimen naar hem toe. En elke zondag verschijnt een collectie daarvan op zijn blog. Sindsdien heb ik nog geen zondag gemist.
Hi my name is Frank Warren and I collect secrets... Frank starts with a few funny secrets. But he also shows some that makes you think. Still, everyday people send him his secrets. Every sunday he shows a collection of them on his blog. Since then I haven't missed a single sunday. 

De geheimen die mensen delen zijn soms grappig, soms triest. Het zijn grote geheimen, kleine geheimen. Geheimen die herkenbaar zijn, geheimen waar je soms niet aan zou denken dat iemand daar mee te maken zou kunnen hebben. De meeste ontroeren. Ze laten zien met welke problemen mensen worstelen opzoek naar de meest algemene, universele wens die er is: gelukkig worden, gelukkig zijn en gelukkig blijven.
The secrets people share are funny, sometimes sad. There are big secrets, small secrets. Secrets that are recognisable, secrets you wouldn't think of people could have. Most of them move. They show what problems people come across while looking for that one, most universal wish there is: to become happy, to be happy and to stay happy.