zondag 27 november 2011

Stof happen

Mijn oma kon altijd enorm lekker koken. Een groot deel van de succes-recepten die moeders 's avonds op tafel zette, kwamen eerst van oma af. Ik heb me dit nooit ten volle beseft, totdat ik bij de verhuizing van mijn opa en oma een stapel oude kookboeken overhandigd kreeg. 'Een groot deel van die boeken zijn regelmatig en met veel succes gebruikt', vertelde opa erbij. Ik was vereerd en bijzonder nieuwsgierig. Wat aten mijn opa en oma eigenlijk altijd? Ik wist, door het eigenlijk gewoon te weten, dat ze van Grieks, Thais en Italiaans houden. Als wij kwamen logeren was er altijd een uit-eten-dag, een pasta-dag en een pannenkoeken-dag (die overigens van de hand van opa en 'aangefikt' waren. Toch kookte oma ook vaker voor ons, zeker in de tijd dat ze vaker oppaste. Wij hebben daar nooit bezwaar tegen gehad. En nu kreeg ik dus een glimp van het geheim van de meesterkok.
Die bewuste boeken, vaak gebruikt zijn makkelijk te herkennen. Sommigen alleen al door de slijtage van het vele malen open slaan. Maar ook door het handschrift van oma, die kennelijk niet schroomde om een pen te pakken en te vermelden welke recepten lekker! zijn en af en toe de verhoudingen te wijzigen of ingrediënten toe te voegen of weg te laten. In een bewust boek, uitgegeven ter bevordering van het pasta gebruik in Nederland door de Honig, vond ik ongeveer een week aan maaltijden terug die mij erg bekend voorkwamen. Spaghetti-souffle, Kip in rozijnen wijnsaus, Spaghetti Stroganow. Een feest van herkenning. En eigenlijk had ik ze allemaal meteen willen maken. Het boek telt nog vele meer recepten, waar niets bij stond. Waarschijnlijk spraken ze oma niet aan. Eigenlijk niet zo gek, de meeste plaatjes wekken niet echt eetlust op, maar ja de het is dan ook een gedateerd boek. Al eerder maakte ik, tot grote tevredenheid van Lief, een spaghetti omelet (en ja, het was echt zoals het klinkt en nog eetbaar ook). En deze week durfde ik me aan iets anders te wagen.

Het leek me best lekker. En toen ik er mee bezig was, dacht ik nog: dit wordt echt super. Tot ongeveer halverwege is bezig was met ingrediënten samen te voegen en een wazig, grijzig sausje begon te ontstaan, die daarna roze en daarna weer grijs werd. Een onbestemde geur steeg op uit de pan. Ik was niet meer zo heel zeker. Ik zet door. Altijd. Er staan meer recepten in dat boek die er raar uit zien, maar als favoriet gevraagd werden op verjaardagen. En dus zette ik Lief een bord vol dampende wazigheid voor. En we proefden. En nog eens. Niet alleen zag het er onbestemd uit, het proefde ook zo. Ik bedoel, het was niet echt vies. Maar lekker was het eigenlijk ook niet. Ik at door. Lief at eerst de helft van zijn bord op om vervolgens op te merken 'ik denk dat ik het niet zo lekker vind'. Zeker was hij niet. Ik heb netjes alles opgegeten. En proef de nasmaak nog steeds. En ik weet het nog steeds niet

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen