vrijdag 28 oktober 2011

Later

Nu ik me ongeveer 24/7 omgeef door kinderboeken, beginnen een aantal radartjes in mijn hoofd terug te draaien. Ze proberen terug te halen hoe het ook al weer eens was. Met mij, als kind. Ik heb mezelf altijd beschreven als iemand die graag leest. Maar van mijn kinderperiode weet ik bijna geen enkel boek meer op te noemen dat ik heb gelezen, afgezien van de enkele tientallen boeken die nu nog bij ons in de kast staan. Mijn ouders lazen vaak voor, maar anders dan Kruistocht in spijkerbroek kan ik me bar weinig herinneren.Bovendien was dat het laatste boek waaruit werd voorgelezen (overigens waren dat slechts de eerste drie hoofdstukken, want het kwam er maar niet van en ik vond het boek niks). Ik weet wél nog dat ik gek was van Belle en het Beest en Aladdin. Ik weet ook nog dat we vaak buiten speelden. Ik weet ook nog van balletles, paardrijden en een poging om keyboard te leren spelen. Ik herinner me verhalen die we speelden met Playmobil en Lego. Maar ik herinner me amper nog een boek. Afgezien van dat ene...

Ik las nog B boeken. En dat was helemaal niet erg. Er waren genoeg boeken in de B kasten te vinden om te lezen. Kennelijk. Tot ik langs de schappen van de C boeken liep en er één rug uit zag springen. Een dik boek, met een prachtige donkerrode kaft en met titel Maar ik wil dansen. Dat boek dat was het dus helemaal. Voordat ik het had gelezen. Voordat ik het überhaupt kón lezen. Elke keer liep ik er langs. Elke keer stond het er nog. Elke keer zag ik het meteen staan. Het sprong er uit. Het riep me. Tot ik de verleiding niet langer kon weerstaan en het gewoon mee nam. Om te proberen. Als het te moeilijk was, dan..nou ja, dan was dat maar zo. Maar het kon niet te moeilijk zijn, daar geloofde ik niet in.
En ik las. Langzaam, maar ik las. En het was prachtig. En ik las maar door. Stukje bij beetje. Tot ik voor het eerst in mijn leven de opmerking kreeg dat ik het boek nu echt binnen drie weken uit moest hebben, want het kon niet nog een keer verlengt worden. En ik was nog niet eens halverwege. Dus bladerde ik door. Las bladzijden, stukjes tot ik snapte wat er aan de hand was en wat er was gebeurd, en dan sloeg ik weer een stuk over. Tot de laatste paar hoofdstukken. En net toen het terug moest, had ik het uit. Zie je wel dat ik het kon? Eigenlijk was het valsspelen, maar dat gaf niet. Want ik zou het later nog eens lenen en het dan helemaal lezen. Ik hoop dat later snel komt. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen