maandag 31 oktober 2011

Snert

Voor mij bestaan er maar twee seizoenen. De zomer, met z'n warmte, licht en waarin alles levendig is en tot bloei komt. En de winter, met z'n kou, de donkere dagen en de daarbij behorende gezelligheid in de vorm van kaarsjes en lichtjes, cocoonen en typische Hollandse gerechten als boerenkool, spruitjes en erwtensoep.

Het gevoel dat de zomer er aan komt sluit voor mij het hoofdstuk 'winter' en het hek is van de dam. Ik denk na over vakanties, leuke dingen om te doen en mijn tuin. Vanaf de eerste warme zonnestralen van februari zit ik met mijn hoofd bij de tomatenplantjes, tuinbonen en wortelen.
Het gevoel dat de winter er aan komt sluit voor mij het hoofdstuk 'zomer' en het hek is van de dam. Ik denk na over sjaals, wanten en winterjassen (en sinds de afgelopen winters over sneeuwschoenen en winterbanden), wil de kerstboom opzetten en krijg onweerstaanbare zin in erwtensoep en pakjesavond. Gelukkig voor die erwtensoep had ik er in de zomer aan gedacht om wortels, prei, bleekselderij, knolselderij, aardappel en ui te planten. En dus eten wij aan het begin van de winter een bijna letterlijke soup-from-scratch.


Mijn recept:

Doe 3 stengels, in stukjes gesneden bleekselderij samen met 300 gram spliterwten, 2,5l water, 4 bouillonblokjes en 2 laurierblaadjes in een pan en laat het 20 minuten koken. Voeg dan 2 in stukjes gesneden aardappel en 300 gram in stukjes gesneden knolselderij toe en laat dit weer 20 minuten meekoken.
Verhit een beetje boter in een grote koekenpan, wok of braadpan. Bak hierin 1 ui, 3 stengels, gesneden bleekselderij, 200 gram prei in ringen en 300 gram in stukjes gesneden (of geraspte) wortel voor 5 minuten zodat de smaak goed loskomt. Voeg daarna alles bij de soep en laat dit nog 5 minuten koken. Pureer dan alles met een staafmixer.
Stukjes rookworst toevoegen et voila.

zaterdag 29 oktober 2011

Sprookjes

Woensdag ontving ik deze geweldige sprookjesswap van Karen.
De opdracht was dus om deze keer de swap rondom een sprookje op te bouwen.
Ik ontving een langwerpig doosje, prachtig versierd met allerlei dieren. Een raaf, bijen, een hond (lees: cavalier) een kat...


Maar ook met duidelijke instructies bovenop:
Dus, het doosje open en eerst opzoek naar het verhaal. Moeilijk, want al die kadootjes waren in een prachtig stofje verpakt en vroegen erom om open gemaakt te worden.






Het sprookje dat Karen voor mij uitkoos heet Het Grote Water en is een chinees sprookje. Ik kende het niet en kon het net ook niet vinden via google. Extra speciaal dus. :-)
Het gaat over een jongen met een goed hart dat de zoon is van een weduwe. Op een dag merkt hij op dat hij geen grootmoeder heeft, zoals alle andere kinderen en wenst zich dus een grootmoeder. Dan komt er een bedelaarster langs en hij wil dat zij zijn grootmoeder wil. Ze is wel een beetje vies en dus doen ze haar in bad. En ze heeft luizen die hij samen met zijn moeder van haar afplukt en in een grote plan doen. Grootmoeder zegt dan dat ze de pan in de tuin moeten begraven en pas mogen opgraven als het grote water komt. Het grote water komt als de stenen leeuwen voor de gevangenis rode ogen krijgen. Ook moet hij een scheepje maken van hout en dat goed bewaren. Als uiteindelijk de leeuwen rode ogen krijgen moeten ze de pan uit de tuin opgraven en het scheepje pakken. De pan blijkt gevuld met parels en het schip wordt steeds groter. Dan begint het te regenen en regenen. Grootmoeder zegt hen dan dat ze alle dieren die ze tegen komen moeten redden, behalve de mensen.

Zo redden ze een hond, een muizenpaar, een kat, een raaf en een groep bijen. Dan komen ze ook een man tegen. Omdat de jongen zo goed van hart is red hij ook deze man. Dan zakt het water en komen in een ander land terecht. De man heeft echter de parels ontdekt en gaat daarom naar de rechter waar hij de jongen en zijn moeder beschuldigd van tovenarij en worden ze in de gevangenis gegooid. Daar helpen alle dieren hen met eten. Maar de raaf komt een brief brengen van de grootmoeder naar de rechter waaruit blijkt dat grootmoeder eigenlijk een Godin is. De rechter laat hen vrij en straft de man.

Toen de jongen groter was geworden hielpen de bijen hem ook nog bij het vinden van een prinses en ze leefden nog lang en gelukkig.
En dan de pakjes. Spannend.
Elk pakje had een klein briefje, vastgebonden met een draadje met een parel eraan met een link naar het sprookje.











Prachtig toch?
Ik heb het al een aantal keer gezegd, maar Karen BEDANKT

vrijdag 28 oktober 2011

Later

Nu ik me ongeveer 24/7 omgeef door kinderboeken, beginnen een aantal radartjes in mijn hoofd terug te draaien. Ze proberen terug te halen hoe het ook al weer eens was. Met mij, als kind. Ik heb mezelf altijd beschreven als iemand die graag leest. Maar van mijn kinderperiode weet ik bijna geen enkel boek meer op te noemen dat ik heb gelezen, afgezien van de enkele tientallen boeken die nu nog bij ons in de kast staan. Mijn ouders lazen vaak voor, maar anders dan Kruistocht in spijkerbroek kan ik me bar weinig herinneren.Bovendien was dat het laatste boek waaruit werd voorgelezen (overigens waren dat slechts de eerste drie hoofdstukken, want het kwam er maar niet van en ik vond het boek niks). Ik weet wél nog dat ik gek was van Belle en het Beest en Aladdin. Ik weet ook nog dat we vaak buiten speelden. Ik weet ook nog van balletles, paardrijden en een poging om keyboard te leren spelen. Ik herinner me verhalen die we speelden met Playmobil en Lego. Maar ik herinner me amper nog een boek. Afgezien van dat ene...

Ik las nog B boeken. En dat was helemaal niet erg. Er waren genoeg boeken in de B kasten te vinden om te lezen. Kennelijk. Tot ik langs de schappen van de C boeken liep en er één rug uit zag springen. Een dik boek, met een prachtige donkerrode kaft en met titel Maar ik wil dansen. Dat boek dat was het dus helemaal. Voordat ik het had gelezen. Voordat ik het überhaupt kón lezen. Elke keer liep ik er langs. Elke keer stond het er nog. Elke keer zag ik het meteen staan. Het sprong er uit. Het riep me. Tot ik de verleiding niet langer kon weerstaan en het gewoon mee nam. Om te proberen. Als het te moeilijk was, dan..nou ja, dan was dat maar zo. Maar het kon niet te moeilijk zijn, daar geloofde ik niet in.
En ik las. Langzaam, maar ik las. En het was prachtig. En ik las maar door. Stukje bij beetje. Tot ik voor het eerst in mijn leven de opmerking kreeg dat ik het boek nu echt binnen drie weken uit moest hebben, want het kon niet nog een keer verlengt worden. En ik was nog niet eens halverwege. Dus bladerde ik door. Las bladzijden, stukjes tot ik snapte wat er aan de hand was en wat er was gebeurd, en dan sloeg ik weer een stuk over. Tot de laatste paar hoofdstukken. En net toen het terug moest, had ik het uit. Zie je wel dat ik het kon? Eigenlijk was het valsspelen, maar dat gaf niet. Want ik zou het later nog eens lenen en het dan helemaal lezen. Ik hoop dat later snel komt. 

Een nieuw begin

Nou, daar ben ik dan weer. Een nieuw begin zal ik het maar noemen.
Ik was al een tijdje aan het twijfelen om de overstap te maken. Blogger heeft fijne functies die je aan je blog kan toevoegen. Maar ja, overzetten is zo vervelend. En toen moest ik opeens. Webs.com liet mijn pagina's niet meer zien.

Een nieuw begin, een nieuwe naam. Want What a glorious feeling was natuurlijk al bezet. En al het andere leuke natuurlijk ook. En dus hebben Lief en ik 3 dagen zitten brainstormen. Wat dan wel. Maar alles was bezet. En wat Lief leuk vond, vond ik niets. En wat ik wilde, vond hij weer niets. Over deze waren we het eigenlijk ook niet eens. Maar ja, hij was nog vrij.

Goed, dus. Daar zijn we weer.

zondag 16 oktober 2011

Op de zondag avond, nog maar een paar uur voor het officiële begin van mijn eerste tentamenperiode. Bij een opleiding als die van mij bestaan de meeste tentamens uit het schrijven van opdrachten. Duizend woorden, tweeduizend, drie- of misschien zelfs vier. Alle opdrachten bij mekaar heb ik het idee vandaag meer dan vijfduizend woorden te hebben getyped. Ik droom vandaag van letters.
Om het positief te houden dus meer de leuke kant van woorden: de manier waarop ik ze het liefst zie.



Zaterdag was ik in de Boekenwurm, de kinderboekwinkel in Maastricht. In combinatie met het feit dat dit de laatste dag van de kinderboekenweek was, ontstonden zich herinneringen in mijn hoofd, met betrekking tot boeken en lezen. Ik ben opgegroeid in een huishouden waar boeken best een grote rol speelde. Was het niet bij ons thuis dan was het wel bij opa en oma die in hun huis zoveel boeken hadden staan, dat mijn moeder nostalgisch vertelde over vakantiebaantjes waarbij ze simpelweg de hele dag het stof van de boeken moest kloppen. Rond kinderboekenweek mochten wij altijd zelf een boek uitzoeken. Tot er een kinderboekenweek kwam waarbij alle mensen in de kinderboekenwinkel in Nijmegen met hun armen, benen en oren uit de deuren en ramen hingen om nog met een schuin oog de planken met boektitels te kunnen bekijken. Moeders vond het zo belangrijk dat wij met een nieuw boek thuiskwamen dat ook wij moesten doorzetten en ons door deze menigte moesten wurmen, ondanks luide protesten in de trant van 'ik zie niets'. Diezelfde dag besloot zij dat de kinderboekenweek wel erg leuk was, maar dat er nog 355 andere dagen in het jaar waren waarop lezen minstens even leuk was. Wij kregen voortaan een boek voordat wij op vakantie gingen. 
Geïnspireerd door boekenopa besloot ik zelf ook een huis vol met boeken te creëren. Ik wilde me daarbij vooral baseren op de bibliotheek zoals deze te zien is in mijn all-time favorite Disney film Belle en het Beest. Maar in combinatie met een interesse in architectuur levert dat op z'n minst nog wat alternatieve als-ik-later-groot-ben plaatjes op. Een kijkje.

Trinity college, Dublin


Nog meer geïnteresseerd? http://www.beautiful-libraries.com/