donderdag 8 september 2016

Home sweet home/Tuin: Achtertuin

Ongeveer anderhalf jaar nadat wij de sleutel van ons huisje kregen zijn wij nog steeds op bijna alle fronten bezig met de opknappen en inrichten. Een gebrek aan tijd en geld zorgt ervoor dat het nu langzaam gaat. Gelukkig kunnen we prima leven in de kamers die wel (zo goed als) af zijn. Daarom ligt de focus voor mijzelf wat meer op de tuin. Een beetje dan, want tussen studeren en werken door blijft er helaas maar weinig tijd over.

De afgelopen tijd heb ik me vooral geconcentreerd op onze 'voortuin'. Die ligt niet vóór ons huis, maar achter het huis, maar dit stukje tuin ligt op de binnenplaats van onze gedeelde caréboerderij. Lekker knus dus.
De buren vonden al dat onkruid geloof ik maar niets. Vorig jaar plaatste ik al wat zomerbloeiende plantjes, maar dat waren op één na, helaas geen vaste planten.

Nnovember 2014
Ik kan me herinneren dat jaren geleden op een tuinforum de vraag gesteld werd: welke plant mag er absoluut nooit in jouw tuin komen? Ik vond dat toen een rare vraag, misschien omdat ik toen net begon met tuinieren en ik eigenlijk nog nooit over zoiets had nagedacht. Die vraag heeft mij jaren lang bezig gehouden en voor jaren was het antwoord: geen enkele. Elke plant, boom, struik, bloem heeft zijn charme en nut. Misschien moeten sommige met de juiste andere planten gecombineerd worden, maar...nee, geen enkele plant zou ik afkeuren.
Tot wij deze tuin kregen. En die helemaal vol stond met buxussen. Ze hebben vast nut. En ze kunnen vast ook heel erg mooi zijn. Maar mijn aversie tegen die bollen groen op een stokkie begon bijna net zo hard te groeien als het onkruid er omheen.
En dus gingen langzaam maar zeker de buxussen eruit. De meesten kregen een gouden mandje, in de tuin van anderen. De grootste is tak voor tak kaal gesnoeid en vervolgens is het stompje nog eens geamputeerd met een zaag.

September 2016


Als eerste ging de kamperfoelie erin. De binnenplaats is gedeeld met de buren en wij missen vaak wat privacy. De kamperfoelie over een hoge draad en een laag tuinhek moet dat in orde maken.
Het afgelopen jaar ben ik bezig geweest om die kale plekken op te vullen met nieuwe plantjes. Albert Heijn hielp met z'n bloempotten actie om het grauwe betonpad wat op de fleuren en door mijn eigen tijdgebrek is zelfs de oprit wat groener geworden.

September 2016

Het is nog niet af. Er zijn nog lege plekken. De plantjes mogen zelf hun best doen en heel veel groeien. Het vloerkleed aan irissen mag nog een stuk minder en ik wil nog een kronkelend paadje tussen de plantjes door. Het hekwerk moet nog aangelegd worden, en ja er mag nog meer gewied en opgeruimd worden. Maar dit is al een stuk fleuriger dan het was. To be continued dus..





maandag 29 augustus 2016

Musical Monday: 5x boybands

In our kitchen, at work, we have a radio turned on most of the time. It's tuned to radio 538. It gives us some energy to go through the day, it's food for talk, but also fills the silent moments when nothing is said. Last week they had a boy/girlband chartlist. I am affraid I have to say I was able to sing along with almost all songs. I had such a blast and I have been happy the entire evening, even though, you know, it's a kitchen and there usually is a lot of shouting and grumbling going on during rush. I thought I'd share in the fun/annoy you with my favorite 5 boyband songs and maybe, in the future some girlbands too.








I have to admit, boybands have a bad name. And for good reason. Damn, they're cheesy and there is little musical quality to be found. But....there is a lot of nostalgia for me in their music. It all started with the Backstreet Boys. I know, I've been talkin' about them way to much, but I actually still love their music. Most of them, because that music is just so familiar. It's grown to be a part of me. Not just my past. Their most known songs are the ones I like less. They're so slow, so cheesy, so depressing.... But (yes, there actually is a but in here), like my mother once told me: every CD has a slow song, even the roughest ones this works the other way around as well. Even the most cheesy, vomit-triggering boyband CD has an uptempo song on there. And sometimes even more than one. And these songs are THE BEST. Larger than life is one that made it into a single. The video has a lot of dancing, which is great. So yeah, one of the good ones.





Five learned me how to spell 5 in English. I would never remember if it was five of vife (maybe because vife would be more logical in Dutch?), but I never made that mistake after wring a 5 instead of a f in my schoolwork, you know, in little drawn hearts and stuff. You know, as a teenage girl, one of those boys should be your favorite and the one you fall in love with. I was always indecisive with 5ive, though I settled on Scott. I have no idea why. Back then I already thought his head was to small for his body and he never seemed to sing a single line.
5ive was a boyband with an edge. They're the tough ones. In a documentary I once saw about them, they said that this is what made them great, but also what brought them down in the end. I have to say, after watching that docu, I had a whole new level of respect for those men.
Everybody get up is great. I mean, it has funk and I still love it. Get up for a 3 minute danceparty. :)





Westlife - Uptown girl
I am a little ashamed to say that Westlife has decorated the walls of my girly room for a brief period as well. Yes, Westlife. I was affraid I was not going to find a good song to give you at least a little bearable three minutes. But then I remembered uptown girl. It's a bit cheating. I didn't like the song at the time. I started to dislike Westlife a bit when this song was a hit. I disliked the fact they so shamelessly took a song (by Billy Joel) and did little to nothing to make it their own. Just sang a little, goofed around in the video and leaned back to earn the big bucks. Yes, maybe I still feel a bit like this. But the song is good, thanks to Joel. And it's better than the 'kattengejammer' all the other Westlife songs are. Besides, I woudn't want anyone to notice I can still sing every word to those songs. 






I have never, ever, been a fan of 'N Sync. I have never, ever, had a crush on Justin Timberlake. But 'N sync is a thing. And Justin is one of the few boybandboy gone solo to actually be succesful, for which he must have earned an award of a medal or something. I have, actually, loved this song since, like, forever.
Seriously, it's uptempo and it is the opposite of those "oh I love you so, let's be together forever' lyrics  that basically say 'let's drool a little and then shoot ourselves because our love is so depressing' that boybands define. So yes, 'N Sync. 




Some might say that a boyband has 'untalented' somewhere in it's definition. Though, that's not always the case. According to almighty Wikipedia Jackson 5 is one of the early boybands. 5 boys, all singing and dancing and a bunch of screaming teenage girls. Maybe Wikipedia is right on this one.
I love the Jackson 5, from the time Michael's singing should have been considered child labor, 'till the time Michael started on his own (and started to become a white man). I love Blame it on the boogie because you can hear Michael like he sounded as a grown up. And because it's such a disco classic. Everybody get up, yes, another 3-minute danceparty. 

maandag 28 maart 2016

I could lift you up..

.. I could show you what you want to see.

Vivian Maier





*
**
***
You could be my luck
Even if the sky is falling down
I know that we'll be safe and sound


***
**
*

dinsdag 22 maart 2016

Angst

Hallo terrorist, of vrijheidsstrijder, of jihadist, of hoe je jezelf ook wilt noemen,

Hallo, omdat een andere groet niet overbrengt wat ik voor je voel. Beste impliceert iets goeds, en geachte impliceert een achting. Laat het nu juist zijn dat mijn achting voor jou toch wel naar een dieptepunt is gedaald. Hallo dus, of hoi, maar dat klinkt weer meteen zo Nederlands.

Sinds kort ben ik mevrouw. Daarmee bedoel ik niet dat ik opeens volwassen ben geworden. Ik bedoel ook niet dat ik ben getrouwd. Ik bedoel dat ik sinds kort de mevrouw ben die leerlingen op een middelbare school Nederlands leert. Die mevrouw die leerlingen roepen als ze iets niet snappen. Ik kan me voorstellen dat mijn leerlingen mij morgen roepen, omdat ze heel veel niet snappen. Ik vraag me af wat ik moet antwoorden op al hun vragen. Want eigenlijk snap ik het zelf ook niet meer.

Ik snap dat je ongelukkig bent. Ontevreden. Onzeker. En ik snap dat al deze on-dingen jou boos maken. Machteloos. Je wilt zo veel. Je vindt zoveel. Je denkt zoveel. Je weet zoveel beter. Zou ik je eens iets vertellen? Ik ook.
Er is alleen één groot verschil.

Ik accepteer mijn machteloosheid met een opgeheven hoofd. Ik incasseer de klappen die ik elke dag ontvang. Alle teleurstellingen, alle tegenslagen, elk slecht nieuws. Dat doe ik als ik om me heen kijk en zie wat er mis is. Dat doe ik ook als ik even mijn ogen sluit en net doe alsof alles oké is. Dat betekent niet dat ik het ermee eens ben. Dat betekent dat ik begin bij mezelf. Dat ik mijn leven leef volgens de principes die belangrijk zijn voor mij, voor ond. Dat ik met respect omga met de mensen om me heen. Dat ik rekening houd met de mensen om mij heen. Dat ik voorzichtig omga met de aarde. Mijn waarden en normen kunnen in principe niet veel verschillen van die van jou.
Ik vind het niet erg als jij denkt dat jouw waarden en normen beter zijn dan die van mij. Zoals ik zei, ga ik met respect om met de mensen om mij heen. Dat betekent dat ik luister naar wat ze te zeggen hebben. Ook naar jou, als je met me zou praten. Met praten bedoel ik het uitwisselen van informatie. Dat jij iets zegt en dat ik luister. En dat ik iets zeg en dat jij luistert. Ik bedoel niet schreeuwen. Ik heb het niet over eisen. En wat jij deed vandaag, dat is al helemaal niet praten te noemen.

Jij ging vandaag een grens over. Mijn grens.  Je eigen grens. De grens van jouw God. De grens die jou mens maakt. De grens die vertelt waarin jij verschilt van mij. Jij besloot dat het niet mogelijk was om te praten. Jij besloot dat het niet langer mogelijk was om respect te hebben voor iemand. Jij besloot dat principes belangrijker waren dan mensen. Jij bent al zo lang aan het schreeuwen, dat jij vandaag besloot jezelf te overschreeuwen. Besef je wel dat jij al zo lang schreeuwt, dat de mogelijkheid om te praten al lang niet meer bestaat? Dat jij daardoor niet meer hoort wat je tegen jezelf te zeggen hebt? Dat jij daardoor bent vergeten wat jouw God jou te zeggen heeft?
Snap je echt niet dat wat jij deed vandaag hetzelfde is wat elke dag in talloze supermarkten gebeurt als peuterpubers met hun ouders boodschappen gaan doen en niet datgene krijgen wat ze willen hebben?

Het is mijn taak om kinderen te begeleiden in hun reis naar volwassenheid. Daarbij is taal, in mijn geval Nederlands, één van de belangrijkste onderdelen. Jezelf kunnen uitdrukken, kunnen praten en kunnen luisteren naar een ander is de basis waarop we als mensen onszelf kunnen zijn. De manier waarop we onze universele normen en waarden kunnen verwezenlijken. Het is niet mijn primaire intentie dat mijn leerlingen straks foutloos kunnen spellen, signaalwoorden kunnen benoemen of het naamwoordelijk gezegde in een zin kunnen vinden. Mijn leerlingen moeten kunnen omgaan met alle teleurstellingen die het leven hen schenkt. Dat ze weten hoe ze zelf, met kleine stapjes, een verschil kunnen maken voor henzelf en voor anderen.

Het is jammer dat jij nooit een mevrouw of een meneer in jouw leven hebt gehad die jou dit heeft kunnen leren. Dat jij kennelijk nooit verder bent gekomen dan jouw peuterpuberteit. Dat 'ik wil' voor jou het belangrijkste is geworden. Begin bij jezelf. Luister naar jouw God. Leef jouw leven volgens principes die voor jou belangrijk zijn. Ga met respect om met de mensen om je heen. Houd rekening met de mensen om je heen. Ga voorzichtig om met de aarde. Houd van God en God houdt van jou. Praat met mij. Luister naar mij. En ik luister naar jou.

Wellicht binnenkort met vriendelijke groet,

Mevrouw Everaarts

maandag 29 februari 2016

I raise my flags, don my clothes..

.. it's a revolution I suppose.



Jean-Paul Coutausse


*
**
**
***
I'm waking up
I feel it in my bones
Enough 
to make my systems blow
Welcome to the new age
to the new age
I'm radioactive



***
**
**
*