dinsdag 21 februari 2017

De ondergang van het tienermeisje

Als tienermeisje gaat je leven niet over rozen. Je hebt een lichaam vol aanhangsels waar je je geen raad mee weet. Spreken gaat helemaal niet. Door een beugeltje is het onmogelijk om je lippen elkaar te laten kussen. Bees, pees en emmen zijn onuitspreekbaar. Hierdoor is zelfs mompelen onverstaanbaar. Je beperkt je tot stamelen en giechelen. In je dagboek heb je stiekem een klassenfoto verstopt. Onder het licht van je nachtlampje zwijmel je weg bij de gedachte aan die ene leuke jongen in de klas die je alleen kunt vertellen hoe leuk je hem vindt als hij jouw neergeslagen ogen, rode wangen en onverstaanbaar gestampel kan interpreteren. Hij is net zo onbereikbaar als de mannen die jou vanaf de muren van je roze kamertje zwoel aanstaren. Je hebt jezelf omgeven door glimmende sixpacks, warrig gestylede kapsels en nonchalante lachjes.

Tienermeisjes worden groot. Ze groeien uit hun beugeltjes, onzekerheden en idolisaties. Toch blijft een tienermeisje in elke vrouw aanwezig. Als een extra ledemaat waar je je geen raad mee weet. Een stukje extra persoonlijkheid in winterslaap. Af en toe wordt ze wakker.

Bij mij gebeurde dat midden in de zomer. De ramen stonden open, de radio stond zachtjes aan. En toen kwam hij. Zijn muziek vrolijk, maar de tekst kwam zo hard binnen dat ik kippenvel kreeg.  Deze man vertelde mij niet hoeveel hij van haar hield, of van zichzelf. Hij vertelde over zijn eigen emoties, angsten en kwetsbaarheden. Hij dwong mij te luisteren naar hem en te kijken naar mezelf. Ik hield van wat ik hoorde, maar ik was niet tevreden met wat ik zag.

Geïntrigeerd zocht ik hem op. Deze man moest een charisma als Obama, een X-factor als Michael Jackson en een hunkgehalte als Justin Bieber hebben. Vanaf het scherm staarde een jongeman mij schaapachtig aan. Een onzeker glimlachje op zijn lippen. Een lang gezicht tussen een paar flaporen. Een slungelige man die nog in zijn eigen lichaam moest groeien. En terwijl ik stukje voor stukje mijn beeld van hem in elkaar puzzelde, verscheen daar omheen een roze randje.

Onwillekeurig stelde ik me voor hoe hij aanwezig zou zijn voor een fotoshoot om als hunk van de week opgevouwen het midden van de Tina te sieren. Ik zag hoe zijn lange vingers langzaam het strikje boven zijn geruite vest losmaakten. Hoe onder al dat wol een wit, gestreken hemd tevoorschijn kwam dat zijn iele borst verhulde. Hoe de roze gloed op zijn wangen paste bij de pasteltinten op de achtergrond.


Dit was het moment waarop mijn tienermeisje zich weer omdraaide in haar warme bedje, haar ogen sloot en weer in slaap viel. De winter blijkt eindeloos te duren als je je weer realiseert dat je weet hoe je je verstaanbaar moet maken en het belangrijker vindt wat je hoort. Als het uiterlijk er niet meer toe doet. Als sixpacks verhuld worden door bierbuikjes, fietskapsels norm worden en je vrolijk wordt van een oprechte schaterlach. Als kwetsbaarheid moed is geworden en intelligentie sexy is. 

maandag 20 februari 2017

Musical Monday: 5x Dutch

Since I am to become a Dutch teacher and I love music I work a lot with Dutch music in my classes. When thinking about Dutch music I used to think it was a lot of horrible André Hazes, Frans Bauer, Gordon music. But that doesn't have to be the case. So I thought maybe I'd give some of you sceptics a little list of my favorites to make sure you remember the Dutch greats as well. This time, Dutch music from Dutchies. English music from Dutchies will be a possibility for some time later.


Doe Maar - De Bom

I think I have known Doe Maar for all of my life. But I only started noticing them when their music was being covered. Do you remember that Def Rhymz version of De Bom? That dude was crazy, but I loved the song. I still do, but I like the original a lot better. Doe Maar is great. All of Doe Maar.
For those who don't know Doe Maar. They're a Dutch (duh) group that got enormously successful during the '70s and '80s. So successful they started to dislike it. There was a true Doe Maar-mania with girls screaming and fainting, a lot of paparazzi and businessmen profiting with merchandise. First putting in a press-stop, they eventually stopped altogether.



Abel - Onderweg

In my memory this song was suddenly there. This group was unknown. And then, after the succes of this song, they disappeared to be never seen again. Wikipedia tells the story a little bit different. But basically Abel is onderweg and nothing much else.
I have to admit: I still know this song by heart.



Diggy Dex ft. Paul de Munnik - Laten we dansen

I have featured this song before. I still love it. I found it when searching a song with a little poetic lyrics to discuss about the poetic value of lyrics with my students. YouTube is limiting which video's I can show on my blog, thus a live version for here. The music video is worth the watch as well.



De jeugd van tegenwoordig - Sterrenstof

Yes, once again I wasn't able to share you a music video. Instead, please just close your eyes or take the effort to find the song on your own wherever you like.  De jeugd van tegenwoordig is the group that got more of less famous with their song Watskeburt?! which isn't an official Dutch word, but still translatable to 'What happend?' or 'W.T.F.?!'. Somewhere in between, get it? I like this song better, though I don't understand a word they are singing. Maybe it's more BECAUSE I don't understand a word they are singing. It sounds a lot like associations, but it also sounds very sweet. 


Klein Orkest - Over de muur

This song is about the Berlin wall. The lyrics are so strong it always touches me. It tells about the differences between east and west, showing the the good, the bad and the ugly. Key is the fact that only birds are able to visit both parts of the city (because they sometimes which to be in the west, sometimes in the east). 







maandag 13 februari 2017

Ongelooflijk

Ongelooflijk hè, waar ze vroeger toe in staat waren? Zoals toen bij die heksenverbrandingen. Die periode uit onze geschiedenis waarin onze voorvaderen zestigduizend onschuldige, machteloze vrouwen op de brandstapel gooiden, alleen omdat men geloofde dat ze schuldig waren? Omdat iemand dat zei. Maar goed dat we tegenwoordig een goed werkend rechtssysteem hebben. Een rechtssysteem waarbij je pas schuldig bent als dit is bewezen.

De Nederlandse publieke opinie is helaas nog niet zo ver. Als er iets gebeurt waarbij het makkelijk lijkt een dader aan te wijzen wordt al snel met een beschuldigende vinger gewezen. En wij? Wij maken van die beschuldiging meteen een veroordeling.

Ongelooflijk hè, dat de vader van een overleden baby blijft ontkennen dat hij zijn kind heeft vermoord? En dat terwijl iemand heeft gezegd dat dit wel zo is.
Ongelooflijk hè, dat er niets wordt gedaan tegen de school van de overleden puber, omdat zij van alles hebben gedaan om zijn zelfmoord te voorkomen?  En dat terwijl iemand heeft gezegd dat dit niet zo is.
Ongelooflijk hè, dat er zoveel Syrische vluchtelingen toegelaten worden in Nederland? En dat terwijl iemand heeft gezegd dat ze hier zijn om een aanslag te plegen.
Ongelooflijk hè, dat wij onze mening zo laten bepalen door die iemand?

We zien mensen die (misschien) iets slechts hebben gedaan, graag als door en door slecht. We groeien dan ook op met dat idee. De stiefmoeder van Sneeuwwitje is zwart, gemeen, onheilspellend en een echte schurk. En dat tegenover de onschuldige, lieflijke Sneeuwwitje. De stiefmoeder stopt alleen met haar kwaadaardige plannen als ze van een rots te pletter valt. Gelukkig maar, nu hoeft Sneeuwwitje haar hagelwitte geweten niet met Omo te wassen om het sprankelend wit te houden.

In sprookjes bestaat de wereld uit heroes en villains. De onschuldige en de schuldige. Maar in de echte wereld bestaan geen duistere stiefmoeders en stralende Sneeuwwitjes. Zelfs al is het soms geruststellend om te denken van wel. Er zijn slachtoffers (met een geweten variërend in 50 tinten grijs), verdachten en veroordeelden (met een geweten variërend in 50 tinten donkerder).

En de echte villains? Dat zijn de mensen die hun mening baseren op iemanden en voor het gemak die mening vergeten te nuanceren. Die mensen beoordelen en veroordelen voor een rechter dat doet. Die iemand als bewijs gebruiken. Alleen omdat dat beter in hun sprookje past.


Ongelooflijk hè, dat er nog steeds mensen zijn die in sprookjes geloven. 

zaterdag 11 februari 2017

..

Ik ben naakt
in het donker
maar niemand
ziet mij staan.

Heeft het zin
om te schreeuwen
in een taal
die jij niet verstaat?

ik ben het niets
tussen het alles
een grijs stofje
achter de regenboog

wil jij mij wel zien
als het licht is?
Of als ik probeer
jou te zijn?

donderdag 26 januari 2017

Foto


Bij foto's als deze ben ik benieuwd naar de verhalen. Het kleine jongetje op de schoot van zijn vader is mijn opa. Hij overleed toen ik 10 was en was al even daarvoor ziek. Heel goed kende ik hem niet. Het beeld dat ik van hem heb, als opa, komt niet overeen met het beeld dat mijn vader van hem schetst, als vader.
En zijn ouders, wat waren zij voor een mensen? Zijn moeder heeft een intelligente en zachte blik in haar ogen. Zijn vader kijkt wat streng, hooghartig misschien. Waren zij ook zo, of lijkt dat maar zo? Zijn de blikken het resultaat van het lange stilzitten?

En wat is er van hen nog terug te zien in mij? Qua uiterlijk? En wat betreft karakter?